Wanbetaler

Brengplicht. Ik had er niet eerder van gehoord. De dame die ik aan de lijn kreeg van het bedrijf waar mijn rechtsbijstand in ondergebracht legde het mij geduldig uit. Wat ik ervan begreep is dat je als consument in bepaalde gevallen niet alleen duidelijk moet vermelden bij het afrekenen wat je hebt verbruikt maar ook nog eens goed moet controleren of dat wat vervolgens in rekening wordt gebracht wel klopt. Dat had ik dus verzuimd. Ondanks dat ik misschien in goed vertrouwen had gehandeld had ik juridisch gezien geen ruimte voor onderhandeling.

Tijd voor wat achtergrondinfo. Vandaag ontving ik een brief van de deurwaarder dat ik zonder te betalen had getankt bij het tankstation hier om de hoek. Ik was me van geen kwaad bewust. Op mijn betaalrekening zag ik dat op de bewuste dag een bedrag van 3 euro was afgeschreven op exact het tijdstip dat in de brief vermeld stond. Blijkbaar was ik dus binnen geweest en had betaald voor iets anders dan het tanken. Kauwgum of zoiets.

Op naar het tankstation. Daar was een uitzendkracht aan het werk die me niet verder kon helpen. Dan maar naar het hoofdkantoor gebeld waar me uit de doeken werd gedaan dat op de videobeelden duidelijk te zien was dat ik buiten had getankt, naar binnen was gegaan, een versnapering had uitgezocht en alleen daarvoor had betaald. Zonder te vermelden dat ik had getankt.

Nu is het zo dat dit tankstation redelijk kleinschalig is. Bij de pomp waar ik tank kan ik zo zien wie er achter de kassa staat. Diegene kan mij ook zien. In het geval dat ik naar binnen loop en door wat voor omstandigheden dan ook vergeet te zeggen dat ik heb getankt zou de kassamedewerker op z’n minst kunnen vragen wat ik zoal bij de pomp heb gedaan in de paar minuten dat ik er met mijn auto heb doorgebracht.

Ik vroeg of de video ook geluid had. Nee. Hoe viel er dan op te maken dat ik niet had vermeld dat ik getankt had? Dat had de kassamedewerker later verteld. Het was dus zijn woord tegen het mijne? Klopt. Kon het zijn dat de kassamedewerker misschien zelf vergeten was het bedrag van het tanken door te berekenen. Nee. Want? Want de kassamedewerker had verteld dat ik niet gezegd had dat ik had getankt. Dus zijn woord tegen het mijne? Klopt. Had de kassamedewerker er mij dan niet op kunnen wijzen dat ik ook getankt had in het geval dat ik het niet gezegd zou hebben. Nee. Want? Omdat ik zelf de plicht heb om dat te zeggen. En omdat ik ook nog eens moet checken of het bedrag klopt met wat ik heb afgenomen.

De brengplicht dus.

Voor de vorm gaf ik nog aan dat ik sindsdien minimaal vier keer ben komen tanken voordat die brief bij mij bezorgd werd. Ik heb een redelijk opvallend geel autootje. De kassamedewerker had aangegeven dat de bestuurde van een gele auto niet had betaald. Er hing zelfs een briefje bij de kassa had ik vandaag gezien. Dus ze hadden me al verscheidene keren kunnen aanspreken op mijn misdadig gedrag (waarbij het vreemd is dat ik gewoon om de tien dagen trouw bleef komen tanken mocht ik serieus van plan zijn geweest om één tankbeurt moedwillig niet te betalen) en dan had ik zonder problemen en met het schaamrood op mijn kaken alsnog betaald. Want nu werd me een extra toeslag van 50 euro door de strot geduwd aan administratiekosten. Dat was dan niet nodig geweest.

Daar werd verder niet op ingegaan. Ik had beter moeten opletten. En daar bleef het bij. Met de terugkoppeling van de rechtsbijstand zit er niets anders op dan snel te betalen gezien het beperkt aantal dagen dat je hebt om een en ander uit te zoeken.

Voortaan ga ik als wanbetaler door het leven. Een eindje verderop is een goedkopere onbemande vestiging. Misschien dat ik daar voortaan maar ga tanken.

~ ~ ~

De Waal bij Lent.

We waren er vanavond eventjes op bezoek om een hapje te eten met enkele collega’s uit het buitenland. Ze waren onder de indruk en bleven foto’s maken. Vooral tegen de tijd dat de zon langzaam verdween aan de horizon en er een oranje gele gloed uitgestrooid werd over het landschap werd alles zo mogelijk nog fotogenieker.

Soms is het goed om door de ogen te kijken van een verwonderde bezoeker zodat je opnieuw beseft hoe mooi je eigen omgeving kan zijn waar je anders bijna achteloos aan voorbij gaat.

~ ~ ~

Opkomst

We zijn inmiddels enkele dagen verder en ik log nog iedere avond in op Duolingo om een aantal korte lessen Roemeense taal te volgen. In dit tempo zal ik minimaal een vijftal jaren nodig hebben vooraleer ik de basis van het Roemeens onder de knie heb, maar dat deert me niet. Ik probeer het tenminste. En ik volg het Roemeense nieuws wat aandachtiger.

Bij deze kan ik daarom met enige opluchting vermelden dat de uitkomst van het referendum om een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht te verbieden wegens een te lage opkomst niet geldig is. Slechts 20% van de kiesgerechtigden had een stem uitgebracht, terwijl dat minimaal 30% moest zijn. Zorgelijk is wel dat rond de 90% van deze stemmers voor een verbod stemden. Dat geeft aan dat de achterban van de Coalitie voor Families (een conservatieve organisatie die het referendum had aangevraagd) een behoorlijke omvang heeft.

Dan was de opkomst in Cluj-Napoca (althans relatief gezien) beduidend beter. In de stad waar ik voor mijn werk het afgelopen jaar vaak ben geweest werd tijdens het Festivalul International de Carte Transilvania een leesestafette georganiseerd waarbij zo veel mogelijk mensen zo lang mogelijk om de beurt een stukje tekst zouden voorlezen uit het werk van Mihai Eminescu, een van de beroemdste dichters van Roemenië. Om in het Guinness Book of Records te komen moesten er minimiaal 3100 lezers meedoen. Uiteindelijk stapten er meer dan 3800 boekliefhebbers het podium op en duurde de voorleessessie 10 uur en 20 minuten.

Hoewel de organisatie nog wacht op de officiële goedkeuring van hun recordpoging kan deze actie me meer bekoren dan de negatieve insteek van het referendum. Liever het eren van een dichter uit lang vervlogen tijden wiens werk nog altijd springlevend blijkt dan het restaureren van orthodoxe denkbeelden die volledig achterhaald zijn.

~ ~ ~

Vrijwillig naar kantoor

Deze ochtend eens een keertje geen boodschappen doen op mijn to-do lijstje. Ik mocht gewoon naar kantoor alsof het een doordeweekse werkdag was. Dat was het echter niet. Er was een open dag georganiseerd.

Omdat deze dag agendatechnisch niet goed uitkwam voor mijn naaste gezinsleden had ik al aangegeven geen interesse te hebben. Maar wat had het organiserend comité op slinkse wijze toegevoegd aan de vraagstelling op het formulier? Juist, of er misschien onder de afzeggers dan weer wel interesse was om als vrijwilliger het evenement te bezoeken. Daar kon ik geen nee op zeggen.

Nou ja, dat kon ik natuurlijk wel, maar de sociale druk van mijn buurman op kantoor die ongelukkigerwijze ook onderdeel vormde van de organisatie maakte het bijkans onmogelijk. Dus had ik ja ingevuld en zat ik nu in de auto richting Ede.

Daar was iedereen al druk bezig met de laatste voorbereidingen. In mijn geval betekende het een hesje en portofoon ophalen, want dat was de basisuitrusting die klaar lag voor de verkeersregelaars. Want dat was inderdaad mijn taak deze ochtend. Daarna dronk ik een kop koffie met een collega die dezelfde taak toegewezen had gekregen en bespraken we ondertussen de tactiek die we voor ogen hadden om het verkeer in goede banen te leiden. We gingen zelfs de situatie ter plekke bestuderen (om de tijd te doden).

Toen was het tijd voor de groepsfoto alvorens iedereen zijn of haar post opzocht in afwachting van wat komen zou.

En zo stond ik dus een aantal uren op een zaterdagochtend in het zonnetje bij de ingang van de parkeergarage iedereen netjes door te verwijzen naar de parkeerplaatsen aan de voorkant van ons gebouw. Ik had het voor geen geld willen missen.

~ ~ ~

Digitale strijd

Jippie! We krijgen supersnel internet! Tussen alle post was me de brief over glasvezel in Lingewaard wel opgevallen, maar ik had ‘m nog niet gelezen. Ik dacht dat het reclame was naar aanleiding van onze inschrijving om een aansluiting te krijgen. Het bleek een bevestiging te zijn dat het allemaal al in kannen en kruiken is:

Wij hebben goed nieuws voor u. Wij gaan het glasvezelnetwerk aanleggen. Het buitengebied van Lingewaard krijgt glasvezel, dat staat vast!

Was getekend, Digitale Stad.

Huh? Digitale Stad? We deden toch zaken met Glasvezel buitenaf? En daar hadden we te horen gekregen dat pas bij een inschrijving van minimaal 50% van de aangeschreven inwoners het glasvezel er zou gaan komen. De termijn daarvoor was vastgesteld op 18 november. Nu zou het dus al definitief zijn volgens Digitale Stad. Maar ook bij Glasvezel buitenaf? Want daar hadden we ons dus ingeschreven als potentiële klant.

Een telefoontje naar Glasvezel buitenaf leverde niet zo heel veel op. Ja, Digitale Stad was een concurrent die ook glasvezel gaat aanbieden. Nee, bij Glasvezel buitenaf was er nog geen keuze gemaakt dat het glasvezel er definitief zou komen. Hiervoor zou toch echt die drempel van 50% gehaald moeten worden.

Dan maar Digitale Stad gebeld. Daar kreeg ik iemand aan de telefoon die de tijd nam om mijn vragen te beantwoorden. In het kort komt het er op neer dat zij inderdaad een van de mogelijke aanbieders zijn om glasvezel uit te rollen in Lingewaard. Bij hen is echter al het besluit genomen dat ze het gaan leggen ongeacht het aantal aanmeldingen. Een belangrijk verschil zit ‘m in de betaling van de vastrechtvergoeding. Bij Glasvezel buitenaf kun je kiezen voor een vast eenmalig bedrag van 1.900,- euro waar je een korting van 300.- euro op krijgt indien je je voor 18 november inschrijft. Je kunt echter ook kiezen voor een maandelijkse betaling van 25,- euro. Die blijft dan wel altijd doorgaan. Bij Digitale stad heb je alleen de optie van een eenmalige betaling die dan weer wel gekoppeld is aan het aantal inschrijvingen. Standaard is het bedrag 1.800,- euro, maar hoe meer mensen zich inschrijven, hoe lager het bedrag. Bij 80% inschrijvingen is de korting 800,- euro.

Het bijzondere is nu dat de termijn bij Digitale Stad op 20 november staat. In theorie kan ik dus tot 18 november wachten bij Glasvezel buitenaf of de drempel van 50% is gehaald. Zo ja, dan kan ik daar blijven indien ik bijvoorbeeld er de voorkeur aan geef om maandelijks vastrechtvergoeding te betalen. Wordt de drempel niet gehaald, wordt ook het contract nietig verklaard en kan ik meteen overstappen op Digitale Stad. Dat zullen waarschijnlijk een hoop mensen doen die zich eerst bij Glasvezel buitenaf hadden aangesloten. Waardoor de prijs vermoedelijk nog een stuk naar beneden gaat.

De contactpersoon bij Digitale Stad gaf toe dat het allemaal wel wat verwarrend was en legde de schuld bij de gemeente die wat meer de regie had kunnen voeren in de communicatie richting de bewoners. Hoe het ook zij, we krijgen in ieder geval sneller internet. Alleen zal de aanleg zelf niet al te snel gaan. Indien we een jaar vanaf vandaag glasvezel hebben dan mogen we al blij zijn.

~ ~ ~

Dierendagleed

Deze namiddag zag ik een van de vele zwerfkatten die we regelmatig op bezoek hebben in het veld sluipen op jacht naar waarschijnlijk veldmuizen. Ik ging wat langzamer rijden (dat kan in het buitengebied zonder dat je meteen een bumperklever in je nek hebt hijgen) om te zien of hij iets te pakken kreeg. Het bleef echter bij sluipen, dan weer een tijdje bewegingsloos plat op de buik wachten en vervolgens weer een beetje sluipen. Zonder wat te vangen.

Wat later op de dag zag ik dezelfde lapjeskat achter in de tuin rondscharrelen. Misschien nog steeds op zoek naar iets eetbaars. Ook in onze schuur zien we regelmatig een muisje wegschieten tussen de stapels hout die binnenkort toch echt eens moeten uitzoeken en opruimen.

De lapjeskat had gezelschap van een klein zwart katje dat vorig jaar kort voor de winter het daglicht had gezien samen met een drietal broertjes en/of zusjes. Die hadden allemaal de lente niet gehaald. Het zwartje wel. Waar de moeder was gebleven is ons nooit duidelijk geworden. Wel dat het kleine katje op een gegeven moment altijd samen met de lapjeskat optrok. Ze gebruiken de zolder van de schuur als slaapplek en we laten het voorlopig maar zo.

Toen we hier pas woonden zaten we op een mooie lenteavond op het terras te genieten van de tuin in aanleg. Plots stond er iemand naast ons. We hadden nog geen poort aan de voorkant dus iedereen kon ongehinderd achterom komen. Het was een vrouw die vroeg of onze poes soms was weggelopen. Voor ons huis was er klaarblijkelijk eentje aangereden en zij was gestopt om het aan ons door te geven. De voordeurdel deed het niet maar ze had ons zien zitten dus had ze gedacht dat het geen probleem was om door te lopen naar achter.

Verschrikt gingen we kijken. Nu zitten onze poezen altijd binnen, maar je weet nooit of er een raam of deur open was blijven staan. We hadden geregeld bouwvakkers over de vloer en die lieten nog wel eens iets openstaan. Gelukkig was het er niet eentje van ons. Het was een zwerfkat die we al eens eerder hadden gezien. Morsdood. Met een knoop in de maag heb ik het beestje begraven.

Daar is het sindsdien bij gebleven. Tot dat vanavond de deurbel ging. Die doet het ondertussen. Aan de deur opnieuw een vrouw. Ook nu was er een kat aangereden door iemand anders die niet de moeite had genomen om daarvoor te stoppen. In haar armen had ze de lapjeskat. Hij was nog niet dood hoewel het zo op het eerste gezicht niet veel scheelde. Ze vroeg of het onze kat was. Nee dus.

Hulpeloos bleef ze even staan, niet wetend wat te doen. Ik vertelde haar waar de dierenarts gevestigd was. In de hal stond bij toeval een lege doos. Uit het washok haalde ik een oude poetsdoek. Zo kon zij de gewonde kat wat beter vervoeren. Ik wenste haar succes.

Pas later realiseerde ik me dat het beter was geweest om de dierenambulance te waarschuwen. Voor toekomstige gevallen heb ik hun telefoonnummer opgeslagen onder mijn favorieten.

~ ~ ~

Dit was het (Roemeense) nieuws

Alsof nieuws uit Roemenië plots meer in de belangstelling staat zodra ik mezelf verdiep in de Roemeense taal. Zo voelt het althans. Maar het zal wel te maken hebben met onbewust selectieve perceptie.

Hoe dan ook, bij mijn eerste poging nu een jaar geleden waren het vooral de vele corruptieschandalen binnen de regeringspartijen die hun weg wisten te vinden naar de krantenkoppen in het buitenland. Later dit voorjaar, toen ik het voor een tweede keer probeerde was er volop aandacht voor een Roemeen die na jaren in het buitenland te hebben gewerkt bij zijn terugkeer te horen kreeg dat hij inmiddels overleden was. Hilarisch. En tragisch tegelijk. Want toen hij in hoger beroep ging werd dat afgewezen omdat hij daarvoor te laat was.

En nu, enkele dagen nadat ik Duolingo in de herkansing heb gedaan lees ik het volgende in NRC:

Roemenië maakt homo’s tot zondebok in strijd tegen EU
Roemenië houdt komend weekend een referendum over het homohuwelijk. Dit moet de aandacht afleiden van corruptie, waarvoor premier Viorica Dancila zich woensdag moest verantwoorden in het Europees Parlement.

De cirkel is rond met de verwijzing naar de corruptie waarover ik een jaar geleden las.

Het zal zeker zo zijn dat premier Dancila alles aangrijpt om in eigen land reuring te creëeren zodat het nieuws dat hij op het matje moet komen in Brussel naar de achtergrond verschuift. Het referendum vormt een welkome afleidingsmanoeuvre want de goedkeuring klinkt opportuun in de oren wanneer je bedenkt dat eerdere aanvragen altijd werden afgewezen.

Op basis van mijn rond de tien tripjes naar Cluj kan ik moeilijk beweren een Roemenië-kenner te zijn. Daarvoor moet je minimaal een Bekende Nederlander zijn, en dan had ik aan één overnachting al genoeg gehad. Maar wat ik geleerd heb is dat de Roemeense samenleving op sommige vlakken erg conservatief en religieus is. Tel daarbij op dat het mannelijk deel van de bevolking nog veel macho-trekjes vertoond, en gesteld kan worden dat het voor de LHBT-gemeenschap daardoor niet makkelijker wordt. Zeker als de hele campagne in aanloop naar het referendum ook nog eens zeer agressief verloopt.

Mocht ik niet voortijdig stoppen met mijn Roemeense taallessen dan zal ik waarschijnlijk een dezer dagen ook wel onbewust de uitslag van het referendum onder ogen krijgen. Hopelijk wint gezond verstand het van politieke ophitserij.

~ ~ ~

Duolingo in de herkansing

Eind van de maand ga ik weer naar Roemenië. M’n zevende tripje dit jaar als ik me niet vergis. En nog steeds spreek ik geen woord Roemeens ondanks al mijn goede voornemens die ik eind vorig jaar had. Het leek me toen een mooie aanleiding om de taal te leren nu ik de kans kreeg om er regelmatig naar toe te gaan. Helaas is het er niet van gekomen.

Twee keer heb ik een poging gewaagd. Eerst op de site van Goethe Verlag, maar die sprak me na een aanvankelijk veelbelovende start toch niet aan. Een paar maanden later probeerde ik de Duolingo app. Dat hield ik langer vol. Echter een weekje in Boulder, Colorado voor een intensieve workshop verstoorde het ritme. Eenmaal weer thuis pakte ik in plaats van de dagelijkse taallessen het dagelijks hardlopen op.

Nu ik afgelopen maandag een volgende trip naar Roemenië had geboekt wat bij toeval samenviel met de start van Stoptober leek het me wel logisch om te stoppen met mijn uitstelgedrag. Opnieuw heb ik voor de Duolingo methode gekozen. Maar nu focus ik me op de desktop versie. Ik kreeg namelijk te horen dat je daar meer uitleg over grammatica en spelling kunt opvragen dan bij de mobiele app.

Door op een module te klikken waar je toegang tot hebt (in mijn geval Basics 1 omdat ik weer van voor af aan ben begonnen) kun je niet alleen op ‘start’ klikken om met de les te beginnen, maar ook op een sleutel of een lamp. De sleutel geeft je de mogelijkheid om via een test de module meteen af te ronden in plaats van alle lessen te volgen. Het lampje geeft je toegang tot een overzicht van taalkundige tips die van nut kunnen zijn bij de lessen uit de module.

Het is vervolgens een kleine moeite om die tips naar een word document te kopiëren zodat je altijd een handig naslagwerk bij de hand hebt, wat je eventueel ook nog kunt uitbreiden met informatie die je op andere plaatsen kunt vinden.

Wat ik nog niet eerder ontdekt had is dat je na het beantwoorden van een vraag onder in het scherm kunt doorklikken naar een forum waar je een reactie kunt plaatsen indien je niet begrijpt waarom je antwoord niet goed was. De discussies die daar ontstaat zijn waardevolle aanvulling op de standaard leerstof en in veel gevallen leer je ook nog eens veel over de Roemeense cultuur. En soms is het heel vermakelijk om te lezen.

Hopelijk leiden al deze extra hulpmiddelen er toe dat ik het nu wat langer weet vol te houden.

~ ~ ~

My first Stoptober

Stoptober. Als ik het woord hoor moet ik niet aan stoppen denken. Eerder denk ik aan Sandra. En rozen. Maar dat kan aan mijn leeftijd liggen in combinatie met een vader die niet vies was van het betere levenslied.

Stoptober. Als ik hoor dat iedereen gaat stoppen krijg ik de kriebels. Dan wil ik juist gaan starten. Maakt niet uit met wat.

Stoptober. Maar laat ik niet al te recalcitrant zijn. Gewoon deze keer netjes in het gareel lopen met de rest van de kudde. Alleen rook ik niet. Dus moet ik op zoek naar iets anders waarmee ik nu resoluut ga stoppen.

Ik denk dat het volgende wel geschikt is voor Stoptober. Bij deze ga ik stoppen met het negeren van de herinneringen vanuit de Duolingo app om de Roemeense taalcursus weer op te pakken.

Deze avond heb ik alle afgeronde lessen gewist en ben weer netjes begonnen met Basics 1:

English Romanian
I am eu sunt
you are tu eşti
he / she is el / ea este
we are noi suntem
you are (pl.) voi sunteţi
they are (masc. / fem.) ei / ele sunt

Of ik het deze keer wel ga volhouden is nog maar de vraag. Het is best een moeilijke taal en in je eentje studeren zonder feedback van een docent of groepsdruk van je medestudenten is lastig. Misschien moet ik het advies opvolgen van een Zweedse collega die ik ontmoette in Leicester. Hij vertelde me dat universitair onderwijs in Zweden gratis is. Ook voor niet-Zweedse ingezetenen. Volgens hem zou ik me kunnen aanmelden voor een college Roemeens die klassikaal gegeven wordt door een docent via een webex opzet. Klinkt als iets wat ik achter de hand moet houden indien ik opnieuw vastloop tijdens deze derde poging.

~ ~ ~

Patchwork

Op de tweede dag van de BOT automation workshop liep ik ‘s ochtends te voet van het hotel naar kantoor. Het is een kwartiertje lopen. Als je tenminste de juiste route volgt. Alle voorgaande keren dat ik in Leicester was had ik altijd een kamer in het Hampton hotel. Vanuit daar wist ik ondertussen mijn weg feilloos te vinden tussen de gespiegelde verkeersstromen door.

Ditmaal had ik echter een kamer in het Marriott. Net als eerder dit jaar. Alleen reed ik toen elke keer met een collega mee in plaats van te lopen.

Het gevolg was dat ik deze ochtend dus halverwege hotel en kantoor begon te twijfelen welke kant ik op moest bij een rotonde. In eerste instantie koos ik vol vertrouwen om bij de verkeerslichten naar rechts over te steken. Een paar minuten later vroeg ik me af of ik daar wel goed aan had gedaan. Niets in de wijde omgeving kwam me bekend voor. Dan maar terug en bij de verkeerslichten nu naar links gegaan. Ook nu had ik het idee dat ik de verkeerde richting op ging. Net toen ik om wilde draaien zag ik een bordje dat het Hampton hotel een stukje verderop lag. Dan moest het kantoor ook een stukje verderop zijn was mijn voorzichtige aanname. Ik had gelijk.

Waarom het me nu pas opviel weet ik niet. Misschien scheen de zon in mijn ogen en keek ik daarom meer naar de grond dan recht vooruit. Hoe dan ook, het trottoir waarop ik liep was gemaakt van allemaal verschillende stroken asfalt. De vorige dag hadden we het niet geheel terzake ook gehad over een versnipperd systeem landschap binnen onze europese vestigingen. ‘Like patchwork’, had iemand geopperd. Wie weet was het die opmerking wel die me opmerkzaam had gemaakt op de lappendeken die zich voor mij uitstrekte. Het was alsof de weg naar kantoor plots in het teken van de workshop stond.

Twaalf uur later die dag zat ik op het vliegveld van Birmingham geduldig te wachten totdat het vliegtuig naar Amsterdam met vertraging zou vertrekken. Er waren ruim voldoende plaatsen voorhanden in de steeds leger wordende vertrekhal. Toch waren de speciaal gereserveerde stoelen voor de gehandicapte medemens het meest in trek. En dan met name bij de niet-gehandicapte medemens. Blijkbaar zitten die stoelen een stuk comfortabeler.

~ ~ ~