Rollercoaster van verwikkelingen

Deze blogpost is deel 35 van 35 in de serie Don Quichot - Cervantes

Eerste deel – Vierendertigste hoofdstuk:

Waarin het verhaal van de Ongepast Nieuwsgierige wordt voortgezet

Ik had de smaak weer te pakken schreef ik in augustus 2019. En dat klopte helemal op dat moment. Na het schrijven over hoofdstuk 33 las ik meteen verder want ik was nieuwsgierig geworden hoe het verhaal van Anselmo, Lotario en Camila zou aflopen. Tijdens het lezen maakte ik tevens mijn aantekeningen voor de nieuwe blogpost die de zondag erop zou volgen. Daar bleef het bij wegens mij onbekende redenen want zo goed ken ik mezelf ook weer niet.

Nu zijn we opnieuw een half jaar verder en heb ik het lezen in Don Quichot weer opgepakt naar aanleiding van een lijstje ‘Wat te lezen ten tijde van quarantaine?’ waar onder andere dit boek voorbij kwam. En ik dacht, waarom niet? Ik had het geen straf gevonden, iedere week een hoofdstuk te lezen en er vervolgens een blogpost aan te wijden. Misschien moest ik het maar weer eens proberen. Dus bij deze een zoveelste poging.

We gaan verder bij het briefje dat Camila door een bode naar haar man Anselmo heeft verzonden die op zakenreis is. Wat zij niet weet is dat deze zakenreis een excuus van hem is zodat zijn beste vriend Lotario een poging kan doen om Camila te versieren, wat voor Anselmo de ultieme test is om te zien hoe trouw zij is. In het briefje geeft Camila aan dat zij zich erg ongemakkelijk voelt bij de opdringerige Lotario en graag zou willen dat Anselmo zo spoedig mogelijk huiswaarts keert of dat zijn anders tijdelijk bij haar ouders intrekt.

Je zou denken, avances afgeslagen, briefje verstuurd, test geslaagd. Kappen met die flauwekul en over tot de orde van de dag.

Het loopt anders.

Anselmo laat weten dat hij nog wat zaken heeft af te handelen alvorens hij over enkele dagen naar huis kan en gebiedt haar thuis te blijven. Want Anselmo is nog niet tevreden en gunt Lotario wat meer tijd. Helaas is Lotario inmiddels tot over zijn oren verliefd geworden en speelt niet langer alsof maar probeert Camila daadwerkelijk te verleiden

en daarom deed hij een aanslag op haar ijdelheid met vele loftuitingen op haar schoonheid, want niets brengt de sterke torens der ijdelheid van schone vrouwen sneller ten val en verderf dan vleitaal en pluimstrijkerij.

Don Quichot, p.252

Zou het Lotario lukken?

In films zie je wel eens een fast forward. Dat ga ik nu ook doen. Niet omdat het verhaal zo saai is. Cervantes heeft het allemaal uiterst vermakelijk opgeschreven en het leest vlotjes weg. Wat ik wil laten zien is hoeveel verwikkelingen elkaar opvolgen in slechts enkele bladzijdes. Men zegt wel eens dat de literatuur uit het verleden soms nogal slaapverwekkend traag kan zijn en dat daarom de klassiekers niet meer gelezen zouden worden door de huidige lezers omdat die een hogere dynamiek gewend zijn. Nou, zie dan het volgende dat zich in hooguit acht bladzijdes ontvouwt, ter ontkrachtiging.

  • Lotario besluit niet tegen Camila te vertellen wat Anselmo van plan was, omdat hij bang is dat Camila niet meer in de waarachtigheid van zijn liefdesbetuigingen zou geloven.
  • Anselmo zoekt na zijn zogenaamde zakenreis eerst Lotario op, die hem natuurlijk vertelt dat Camila niet bezweken is voor zijn aanhoudende versierkunsten.
  • Anselmo is overtuigt van de echtelijke trouw die Camila gezworen heeft als onderdeel van de huwelijkse eed maar vraagt Lotario nog enkele lofdichten te schrijven waarbij het idee is dat ze gericht zijn aan een niet-bestaande Chloris zodat Camila niet meer bang hoeft te zijn dat Lotario haar verder lastig zal vallen.
  • Lotario wordt verzocht tijdens de eerstvolgende gelegenheid dat ze alledrie samenzijn enkele van die lofdichten voor te lezen.
  • Camila heeft gelukkig van Lotario gehoord wat hierachter zit anders zou zij van jaloezie misschien wel in een opwelling hun geheime relatie per ongeluk verraden hebben.
  • Anselmo denkt ondertussen dat zijn plan geslaagd is, zonder te beseffen dat Camila snapt dat de lofdichten aan Chloris in werkelijkheid aan haar zijn gericht.
  • Lotario kan zonder probleem de lofdichten voorlezen aan zijn ware geliefde terwijl Anselmo er bij aanwezig is.
  • Camila krijgt later toch enige spijt dat ze in haar ogen zo snel gezwicht is voor de avances van Lotario en ze biecht dit op aan haar kamermeisje Leonela die dit natuurlijk allang was wist.
  • Leonela weet Camila te overtuigen dat hier niets mis mee is1, waarbij enig eigenbelang niet vreemd is want zij heeft zelf een geheime minnaar.
  • Leonela heeft nu vrij spel want Camila kan haar niet meer tot de orde roepen zonder te moeten vrezen dat Leonela haar geheim dan zal onthullen aan Anselmo.

De zonde van een meesteres brengt onder andere deze ellende met zich mede dat zij de slavin wordt van haar eigen gedienstigen en zodoende genoodzaakt is haar onbetamelijkheden en laagheden over het hoofd te zien.

Don Quichot, p.254
  • Lotario ziet op een dag in alle vroegte iemand wegsluipen uit het huis van Anselmo, wat hem doet hem geloven dat Camila ook hem bedriegt met een geheime minnaar.
  • Lotario neemt wraak en vertelt Anselmo dat Camila bijna voor hem gevallen is en dat bij zijn eerstvolgende zakenreis Camila hem in haar slaapkamer zal ontvangen.
  • Lotario weet Anselmo ove te rhalen zich te verbergen in de kamer waar Camila Lotario zal uitnodigen zodra Anselmo zogenaamd weer op reis is.
  • Anselmo kan dan ingrijpen wanneer en hoe hij wil.
  • Lotario realiseert zich niet veel later hoe dwaas hij heeft gehandeld en gaat alsnog naar Camila om te vertellen wat hij heeft gedaan.
  • Camila is onthutst, kwaad en teleurgesteld dat Lotario zonder twijfel aangenomen had dat zij hem ontrouw was. Als hij eerst bij haar gekomen was had zij kunnen vertellen dat het hier de minnaar van Leonela betrof. Toch beseft ze dat het belangrijk is om een list te verzinnen hoe uit deze situatie te geraken.

Daar echter de vrouw van nature een sneller verstand heeft dan de man, zowel in het goede als in het kwade, hoewel het haar vaak in de steek laat als zij rustig begint na te denken, vond Camila in een oogwenk de manier om de schier onoverkomelijke moeilijkheden op te lossen […]

Don Quichot, p.256
  • Camila verzoekt Lotario zich aan het plan te houden.
  • Lotario moet beloven op de vragen te antwoorden die Camila hem zal stellen, maar zij wil nog niet zeggen welke vragen dat zullen zijn.
  • Anselmo vertrekt de volgende dag om eenmaal uit zicht terug te keren en zich te verstoppen.
  • Camila en Leonela betreden de kamer waar Anselmo zich verborgen houdt.
  • Camila vraagt Leonela de dolk van haar man te brengen alsook Lotario te roepen die waarschijnlijk wel weer in de straat rondhangt om haar nog steeds te versieren ondanks zijn lofdichten aan Chloris waarvan zij het vermoeden heeft dat die niet bestaat. Dit alles op luide toon zodat Anselmo het kan horen en opnieuw de bevestiging krijgt dat zij hem trouw is.
  • Camila blijft in afwachting van Lotario achter in de kamer waar zij in zichzelf hardop pratend en met de dolk in haar hand probeert haar gevoelens onder woorden te brengen.
  • Anselmo weet niet wat van dit al te denken totdat het hem duidelijk wordt dat Camila ofwel Lotario zal trachten neer te steken omdat ze niet gediend is van zijn toenaderingen, danwel zichzelf van het leven zal beroven omdat zij er van overtuigt is dat de buurt er al schande van spreekt dat Lotario zo vaak op bezoek komt terwijl haar man op reis is.
  • Anselma wil tevoorschijn komen om aan het hele gebeuren een einde te maken maar hij ziet Leonela en Lotario naderen en kiest er voor zich schuil te houden om te zien hoe het verder gaat.
  • Camila begint op Lotario in te praten dat ze met rust gelaten wil worden en beschuldigt hem tevens ervan dat hij zijn vriendschap met Anselmo bezoedelt.
  • Lotario speelt het spel mee.
  • Camila laat blijken dat zij onbewust iets onachtzaams gedaan moet hebben waardoor Lotario onterecht is gaan denken dat zij op zijn avances in zou gaan en geeft zichzelf de schuld van de situatie zoals die nu ontstaan is, waarna ze zich met volle kracht met de dolk in de hand op Lotario werpt.
  • Lotario weet de aanval af te slaan.
  • Camila kiest ervoor de hand aan zichzelf te slaan en drukt de dolk in haar lichaam op een plek waarvan zij weet dat het haar niet al te ernstig zal verwonden en zakt in elkaar.
  • Lotario is allereerst geschokt door deze wending totdat hij snapt dat het allemaal past in het plan dat Camelia verzonnen heeft.
  • Lotario laat zich door Leonela wegsturen om een dokter te zoeken die in het geheim de wond kan verzorgen zodat haar echtgenoot niet hoeft te weten wat er voorgevallen is.
  • Leonela probeert het bloed te stelpen waarvan ook zij weet dat het weliswaar overvloedig is doch niet levensbedreigend en vraagt hardop aan Camila wat zij nu moeten doen.

Anselmo had met alle aandacht geluisterd en gekeken naar de opvoering van het treurspel van de ondergang zijner eer, waarin alle spelers zo natuurgetrouw speelden dat het niet anders scheen of wat zij vertoonden was de waarheid zelf.

Don Quichot, p.261

En, was het een beetje te volgen of duizelt je het voor de ogen. Ikzelf moest dit hoofdstuk enkele keren overnieuw lezen voordat ik precies doorhad hoe het allemaal in elkaar steekt. En dan heb ik enkele minder belangrijke scenes niet genoemd. Hoe dan ook, ik vond het een mooi voorbeeld van hoe Cervantes slechts enkele bladzijdes nodig heeft om een complex verhaal te vertellen dat van begin tot eind blijft boeien. Hoewel, eind…

Nadat Anselmo gezien heeft dat zijn echtgenote niet levensgevaarlijk gewond is vindt hij het verstandiger zich niet te vertonen om zo haar in de waan te laten dat hij op reis is en niets heeft meegekregen van haar confrontatie met Lotario. Wat dan weer precies de bedoeling van Camila was en zo leek het alsof haar plan geslaagd was. Anselmo had nu met eigen ogen kunnen zien hoever zij bereid was te gaan om haar trouw aan hem te bewijzen waardoor alle verdenkingen van de baan waren.

Is daarmee het verhaal afgelopen? Blijkbaar niet.

Dit bedrog duurde nog enige tijd voort, totdat na verloop van enkele maanden de fortuin haar rad wendde, de snode daad die tot dusverre zo angstvallig was verborgen, zonneklaar bleek, en Anselmo’s ongepaste nieuwsgierigheid hem het leven kwam te kosten.

Don Quichot, p.261

Of we het met deze korte samenvatting moeten doen is mij niet duidelijk. Ik ga mijn best doen volgende week zondag opnieuw een hoofdstuk van Don Quichot te delen. Stay tuned!

~ ~ ~


  1. De grote hoeveelheid clichés en gezegdes die Leonela hierbij inzet is ook vermeldenswaardig want ze geven een goed beeld van wat toen al gangbaar was. 

Wat is cultuurwetenschappen?

Deze blogpost is deel 11 van 11 in de serie Cultuurwetenschappen
Anne Vallayer-Coster (1744-1818): Attributs des arts (1769)

Geen blogpost over het leven in tijden van Corona vandaag? Klopt. Ik wil de komende tijd meer aandacht besteden aan de studie Cultuurwetenschappen die ik in januari van dit jaar ben begonnen aan de Open Universiteit. Mijn plan is om het studiemateriaal dat bij de opleiding hoort de revue te laten passeren om op deze manier met jullie te delen hoe interessant en veelzijdig de opleiding is. Tevens is het voor mij een goede oefening om te zien in hoeverre ik het materiaal beheers.

Verwacht hier geen samenvattingen van de leerstof. Eerder losse opmerkingen over wat mij aansprak tijdens het studeren of opmerkelijke feiten en wetenswaardigheden die ik de moeite van het vermelden waard vind. Wat ik voor ogen heb is dat jullie (net zoals ikzelf) meer inzicht gaan krijgen in de cultuurwetenschappen. Ik hoop dat het voor ons allemaal een boeiende blogserie gaat worden.

Oriëntatiecursus cultuurwetenschappen

Na de inleidende teksten over de opbouw van de cursusstructuur, tips met betrekking tot het lezen van wetenschappelijke teksten en het maken van een realistische studieplanning (in de eerdere delen van deze blogserie heb ik daar al over geschreven) begint de reader met een korte tekst getiteld ‘Wat is cultuurwetenschappen?’

Een interessante vraag. Ik had natuurlijk voordat ik besloot me in te schrijven voor deze opleiding al wat op de website van de Open Universiteit rondgekeken wat ik kon verwachten. Ik wist dat een studie Geschiedenis waar ik in eerste instantie naar op zoek was niet tot de mogelijkheden behoorde en dat Cultuurwetenschappen bij de OU aangeboden werd als een interdisciplinaire opleiding bestaande uit: cultuurgeschiedenis, kunstgeschiedenis, filosofie en letterkunde. Dat vond ik een heel goed alternatief. Maar dat is nog geen antwoord op de vraag wat cultuurwetenschappen is.

Voordat ik de tekst begon te lezen stelde ik me zo voor dat het waarschijnlijk zou gaan over ‘cultuur’, ‘wetenschap’ en de combinatie van deze twee begrippen. Vooral die combinatie is boeiend en wordt in de tekst als volgt beschreven:

De werkwijze van cultuurwetenschappen heeft een eigen karakter, dat afwijkt van die van de natuurwetenschappen. Het verschil tussen beide is dat geestes- of cultuurwetenschappers de werkelijkheid bestuderen vanuit het perspectief van het bijzondere, en niet zoals de natuurwetenschappen algemene wetten willen formuleren.

M. Leezenberg en G. de Vries, Wetenschapsfilosofie voor geesteswetenschappen (3e, gecorrigeerde druk; Amsterdam 2003) 13, 140-141

Wat vervolgens de vraag oproept of de cultuurwetenschappelijke werkwijze wel even ‘wetenschappelijk’ is als die van de natuurwetenschappen. Iets waar wetenschapsfilosofen het kennelijk nog niet over eens zijn.

De term cultuur wordt aan de hand van Cicero nader gedefinieerd. Het woord ‘cultuur’ is afgeleid van het Latijnse cultura agri, wat staat voor landbouw, oftewel het bewerken van de grond om het vruchtbaar te maken. Cicero trekt de lijn door naar de noodzaak om mensen te onderwijzen (cultura animi) wat tevens de tegenstelling cultuur versus natuur introduceert.

De tekst gaat ook nader in op het cultuurbegrip zelf, waarbij uitgelegd wordt dat aan de Open Universiteit een breed cultuurbegrip wordt gehanteerd:

Het brede of ruime cultuurbegrip beschouwt cultuur als een vanzelfsprekend uitvloeisel van het menselijk leven, dat alles omvat wat door mensen gedaan en gedacht is. Cultuur is het geheel van gewoonten en gebruiken van een groep mensen op een gegeven tijd en plaats.

Leezenberg en De Vries, Wetenschapsfilosofie, 243

Uhm, ok… ‘dat alles omvat wat door mensen gedaan en gedacht is’. Niet misselijk.

Ik moet hierbij nu denken aan de film The Professor and the Madman die ik onlangs op Netflix heb gezien. In deze film, gebaseerd op het boek The Surgeon of Crowthorne: A Tale of Murder, Madness and the Love of Words geschreven door Simon Winchester begint een self-made geleerde in 1879 aan de Sysifusarbeid om alle Engelse woorden (in gebruik of in onbruik) te verzamelen plus een omschrijving en herkomst waar het voor het eerst gebruikt werd. Wat zou leiden tot de beroemde Oxford English Dictionary.

Dit gaat een flinke studie worden.

Als laatste nog de kanttekening die vermeld wordt waar het de benadering betreft als gehanteerd door de Open Universiteit en waar ik het helemaal mee eens ben. Het is niet het uitgangspunt van de Open Universiteit

om waardeoordelen te vellen over de moderne maatschappij, zoals bij andere stromingen in de cultuurwetenschappen het geval is. […] Doel is het ontwikkelen en verfijnen van interpretaties: onze cultuurwetenschappelijke benadering is gericht op het doorgronden van menselijk handelen en de resultaten daarvan.

Het sluit mooi aan bij mijn eigen levensfilosofie. Het proberen iets te begrijpen vind ik nog altijd veel belangrijker dan het vormen/poneren van een oordeel (met of zonder voldoende kennis). In die zin spreekt me dit uitgangspunt erg aan en kijk ik uit naar hoe dat in de verdere studie terug gaat komen.

~ ~ ~

20200327 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 15 van 15 in de serie COVID-19

We kregen vandaag bezoek van onze zoon en zijn vriendin. Het was onverwachts, kort van te voren aangekondigd en ze zouden maar heel even blijven. Ze moesten in de buurt zijn en maakten van de gelegenheid gebruik om iets terug te brengen wat ze een tijd geleden geleend hadden.

Ik had er niets van meegekregen want zat in een conference call toen ze Inge opbelden dat ze zouden langskomen. Toen ik wat later een korte pauze had liep ik dus nietsvermoedend even naar buiten voor een frisse neus en zag plots drie personen staan op ons terras. Waren we nu in overtreding vanwege het samenscholingsverbod?

Een beetje ongemakkelijk keken we elkaar aan en namen nog niet helemaal automatisch de voorgeschreven afstand in acht. Totdat we realiseerden dat onze zoon en zijn vriendin dat niet hoefden te doen ten opzichte van elkaar en hetzelfde gold voor Inge en mij. Dat maakte het alweer een beetje minder ongemakkelijk.

Maar vreemd bleef het wel. Zeker toen ze weer verder moesten en we zonder de gebruikelijke omhelzingen, kussen en dergelijke afscheid namen. Als compensatie heel veel zwaaien terwijl ze langzamer dan normaal wegreden geeft onvoldoende compensatie. Het voelt gewoon niet goed om op deze manier met je meest dierbaren te moeten omgaan. En daar moeten we nooit aan gaan wennen. Hoe lang dit ook zal duren.

~ ~ ~

20200326 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 14 van 15 in de serie COVID-19

Het is nog vroeg. Na de beestenboel van ontbijt te hebben voorzien neem ik zelf even de tijd om onder het genot van een kop koffie door het nieuws te scrollen. Natuurlijk is dat voornamelijk gekleurd door het coronavirus. Op de NOS site lees ik het volgende:

Kim Putters, directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), zei gisteravond in Nieuwsuur dat het belangrijk om nu al na te denken over hoe onze samenleving eruit komt te zien na corona. Het SCP doet onderzoek naar maatschappelijke ontwikkelingen en het welzijn van mensen.
Putters zegt dat de coronacrisis onze samenleving in de kern raakt. “Mensen willen elkaar nu helpen en er ontstaan allerlei nieuwe initiatieven. Bij veel mensen brengt dit een reflectie teweeg: we moeten dit samenwerken vasthouden. Maar: houden we dat vol als we straks weer in drukke banen zitten?”

Bron: NOS 25 maart 2020

Ik lees de laatste zin nog eens langzaam over. “Maar: houden we dat vol als we straks weer in drukke banen zitten?”

Drukke banen. Straks.

Dan sluit ik het liveblog en stap op mijn virtuele fiets. Richting kantoor. Waar het vandaag lekker rustig is voordat we het straks na de coronacrisis weer druk gaan krijgen…

Ik heb dan weliswaar geen baan die geclassificeerd wordt als een vitaal beroep, maar het wil in mijn geval niet zeggen dat ik het daarom rustig heb gekregen nu we noodgedwongen vanuit huis kunnen werken. En dat zal voor velen onder ons niet anders zijn. Het bovenstaande citaat geeft me daarom een wat nare nasmaak.

Het is die nadruk op dat we elkaar willen helpen. Ja, dat wil ik ook. Wie niet? En doe ik ook volgens mij. Maar dan door volop mee te blijven draaien in de activiteiten van het bedrijf waar ik werkzaam ben. Want de producten en de dienstverlening van ons bedrijf leveren een belangrijke bijdrage aan sectoren die verantwoordelijk zijn voor onder andere voedsel, energie en medicijnen. Dat ik meer zou willen doen naast mijn werk staat boven kijf. Voorlopig gaat echter al mijn energie naar mijn momenteel schijnbaar niet zo drukke baan.

Verder gaat zo’n generaliserende uitspraak ook voorbij aan het feit dat veel mensen nu thuis zitten met misschien minder werkgerelateerde activiteiten, maar dat wil nog steeds niet zeggen dat ze daarom ineens de handen vrij hebben om anderen te gaan helpen. Iedere individuele situatie is anders. Misschien had je geen baan voordat de semi-lockdown inging en ga je aldus ook niet terug naar een leven met baan nadat we meer naar buiten mogen.

En zo mijmerde ik verder tijdens het fietsen en voorat ik het wist was ik op de plaats van bestemming en stapte van mijn hometrainer om een dagje lekker te gaan ontspannen en elkaar te helpen nietwaar.

~ ~ ~

20200325 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 13 van 15 in de serie COVID-19

Gewerkt. De hele dag. Nergens tijd voor gehad. Zijdelings het nieuws gevolgd maar eigenlijk ook weer niet. Het ene oog in het andere er weer uit. Niets is blijven hangen. Behalve dan vanochtend toen ik op de virtuele fiets naar kantoor zat en de vuilnisophaaldienst al voorbij kwam om de gft-bak te legen. Omdat ik de hometrainer bij het raam heb gezet om zo lekker naar buiten te kunnen staren tijdens het fietsen had ik goed zicht op het legen van de bak. Maar de vuilnisvrouw ook op mij. En ze zwaaide vrolijk naar me terwijl de bak op z’n kop in de hengsels hing. Natuurlijk zwaaide ik evenzo vrolijk terug en fietste nog vrolijker verder. Een mooi lichtpuntje om de dag mee te beginnen.

Op de ‘terugweg’ was het al aan het schemeren en ik raffelde snel de vijftien minuten af die ik voorlopig ingesteld heb om op de ‘heen-‘ en ‘terugweg’ te fietsen. Tenslotte ben ik mijn verkoudheid nog niet helemaal kwijt. Het kriebelhoestje is weer teruggekomen en de loopneus is verdwenen. Het duurt nu ongeveer zo’n anderhalve week. En het blijft gelukkig beperkt bij hoesten. Geen hoofdpijn, keelpijn, spierpijn of koorts. Alleen die hoest. Eenmaal thuis lekker gegeten en wat bijgekletst met Inge. Toen was het alweer tijd om aan de studie te gaan.

Ondanks dat het duidelijk is dat het eerste tentamen dat gepland stond voor 23 april definitief niet doorgaat zie ik vooralsnog geen reden om de teugels te vieren. Daarvoor vind ik tevens ook nog eens veel te leuk om te doen. Zo leuk dat ik van plan ben om wat vaker een blogpost te schrijven over de onderwerpen die bij deze studie aan bod komen. De Oriëntatiecursus Cultuurwetenschappen die het begin vormt van de opleiding heeft een duidelijke structuur en het idee is om die structuur te volgen en daarover te bloggen. Dit zou betekenen dat ik binnenkort iets kan gaan schrijven naar aanleiding van de eerste tekst die we moesten bestuderen: Wat is cultuurwetenschappen? Inderdaad, meervoud.

De blogposts zal ik apart publiceren en onderbrengen in de nieuwe serie die hiervoor speciaal heb aangemaakt: Cultuurwetenschappen. Die inmiddels zonder dat ik het doorhad al uit 10 deeltjes bestaat.

~ ~ ~

20200324 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 12 van 15 in de serie COVID-19

Vanochtend vergat ik het niet. Ik zou met de ‘virtuele fiets’ naar kantoor gaan. Want dit is mijn nieuwe ochtendschema geworden:

  • opstaan > poezen eten geven > nieuws checken > hometrainer > badkamer > aankleden > werken.

Voorlopig kies ik er voor om rustig een kwartiertje op de hometrainer te fietsen en gedurende die tijd over te schakelen van privé naar werk. Ik neem alvast een beetje de dag door die me te wachten staat en welke taken ik zeker moet proberen af te handelen. Daarna richting badkamer om op te frissen en aan te kleden, en laat dan de (werk)dag maar beginnen.

De overdenking op de hometrainer is trouwens meteen een goede voorbereiding want om 9 uur ‘s ochtends hebben we voortaan iedere dag een zogenaamde ‘stand up’ call met ons business systems team om gezamenlijk informeel wat bij te praten en de laatste ontwikkelingen te delen die voor ieder van ons verschillend kunnen zijn afhankelijk van de locatie (in dit geval Nederland en Roemenië, hoewel we ook collega’s in het team hebben met een Russische en Argentijnse nationaliteit) waar we ons bevinden.

Dachten wij sinds gister flink aangescherpte maatregelen te hebben, in Cluj (Roemenië) kunnen ze er ook wat van. Onze collega’s aldaar wisten ons te vertellen dat er een uitgaangsverbod is vanaf 22 uur ‘s avonds en overdag mag je alleen met hoge uitzondering en met de juiste formulieren naar buiten. Bij overtreding hoge boetes van 4.000 euro en kan aangetoond worden dat door jouw overtreding iemand anders besmet of ziek is geraakt dan hangt je een gevangenisstraf van 15 jaar boven het hoofd. Er rijden continu politieauto’s door de straten voor de handhaving en het verkondigen van deze maatregelen via de megafoon.

De lunchpauze schoot er vandaag een beetje bij in. Er stonden een aantal conference calls achter elkaar gepland en ik had pas tegen drie uur in de namiddag even tijd om een frisse neus buiten in de tuin te halen. Op het terras gezeten met een kop koffie viel me op dat er een grotere vogel dan normaal in een van de boompjes zat. Was het wel een vogel? Ik nam de camera erbij en maakte snel een foto voordat de vogel gevlogen was.

Met een beetje inzoomen werd het al snel duidelijk dat het geen vogel was. Het was een van de nieuwe zwerfkatten die onze vaste buitenstel Oskar en Emmy zijn komen vergezellen. Dit is blijkbaar een exemplaar dat tot het ras van de boomklevers behoort.

Op de virtuele fiets naar huis ‘s avonds was het genieten van hoe het licht van de ondergaande zon over het landschap streek. Vooral de weerspiegeling in de kassen aan de overkant gaf een mooi beeld. Het was een prima afsluiting van de werkdag en erg behulpzaam om in een nieuwe ‘state of mind’ te komen na alle hectiek op kantoor die onverminderd doorgaat, corona of niet.

~ ~ ~

20200323 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 11 van 15 in de serie COVID-19

Ik herhaal het nog maar eens. Ritme is belangrijk voor me. En daarom klapte ik vanochtend mijn werklaptop om half acht open en ging vrolijk aan den arbeid. Rond een uur of tien kreeg ik van Inge een kopje koffie en van mezelf argwaan. Wat klopte er niet? Pas tegen lunchtijd begon het me te dagen. Ik zou met de fiets naar kantoor gaan (lees: ‘s ochtends beginnen op de hometrainer). Helemaal vergeten. En omdat ik nu eenmaal geen fiets op kantoor had kon ik natuurlijk ook niet op de fiets terug. (Deze smoes had ik nodig omdat mijn laatste conference call pas om zeven uur ‘s avonds was afgelopen en toen had ik wel honger maar geen zin meer om op de hometrainer te klimmen.)

Nu moet ik dus iets zien te verzinnen wat mij morgenvroeg niet doet vergeten de hometrainer te bestijgen alvorens met mijn werk te beginnen. Ik kan ‘m natuurlijk pontificaal voor het bureau zetten. Of gewoon een geeltje op m’n beeldscherm plakken. Maar grote kans dat ik het dan de volgende dag weer opnieuw vergeet. Beter is om het te koppelen aan iets dat ik toch al iedere morgen doe. Normaal gesproken (ook nu ik thuis werk) ga ik als eerste na het opstaan uit bed de poezen eten geven. Daarna check ik het nieuws en dan ga ik naar de badkamer en kleed me vervolgens aan.

Als ik echt op de fiets naar het werk zou gaan dan is het vanzelfsprekend dat ik dat doe nadat ik me heb aangekleed en een lunchpakket heb klaargemaakt. Het lijkt me nu handiger dat ik op de hometrainer spring alvorens ik de badkamer opzoek. Niet dat ik mezelf ‘s ochtends helemaal in het zweet ga fietsen, daarvoor is het me niet te doen. Wel om even wat lichaamsbeweging te hebben. Laat ik voorlopig dit maar aanhouden als de volgorde: opstaan > poezen eten geven > nieuws checken > hometrainer > badkamer > aankleden > werken. Morgenvroeg nieuwe fietsronde, nieuw kansen.

Wat opviel deze ochtend in de eerste call die ik had met mijn Roemeense collega’s in Cluj dat het eerste gespreksonderwerp verrassenderwijs niet over Corona ging maar over sneeuw! Na een soortgelijk begin van het weekend met zon en aangename temperatuur sloeg het weer op zondag om en kwam er sneeuw voor in de plaats. Dat was redelijk onverwacht. En zorgde voor een aantal collega’s met kleine kinderen voor nieuwe problemen, want die wilden naar buiten om te gaan spelen met hun vriendjes en vriendinnetjes. Leg dat maar eens uit.

Foto genomen door collega in Cluj

Ik merk deze avond dat ik wat moeite heb met studeren. Het is niet echt een leerdip want ik heb echt wel zin om verder te gaan met het de tekst over de Nederlandse kunst in 1916. Nee, wat er voor zorgt dat ik mijn gedachten er niet bij kan houden zijn de aangescherpte en verlengde maatregelen die bekend zijn gemaakt door de regering. Langer en zwaarder. En dat al na slechts één weekje waarin het aantal besmettingen en doden rap opliep zonder dat dit voor een wake up call zorgde bij een substantieel deel van de Nederlandse bevolking. Waarom thuisblijven als het buiten de zon schijnt?, zo dacht men schijnbaar. We weten het antwoord inmiddels. Omdat je anders niet tot 6 april zoveel mogelijk binnen moet blijven maar tot 1 juni!

~ ~ ~

20200322 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 10 van 15 in de serie COVID-19

Een weekje hoesten zit erop en een loopneus is er voor in de plaats gekomen. Eens kijken hoe lang dat gaat duren. En als het hier bij blijft dan vind ik het prima. Qua social distancing heb ik me de afgelopen week trouw aan de richtlijnen gehouden. Netjes vanuit huis gewerkt, en voor het broodnodig bijtanken in de buitenlucht heb ik me beperkt tot de grenzen van ons perceel waar ik voldoende ruimte (en dat maakt het een stuk makkelijker, dat besef ik terdege) heb om wat te klussen en te bewegen zonder in contact met iemand te komen. Het tripje gister naar de stort was in alle vroegte. Niemand te bekennen en het afrekenen ging via het halletje waar je normaal gesproken al met niet meer dan twee personen in kan, maar waar nu een bordje hing dat er maximaal een persoon naar binnen mocht. En dan contactloos betalen waarbij de medewerker afgeschermd is achter een schot wat er altijd al was.

Het is alleen Inge geweest die me deze week in haar nabijheid heeft moeten gedogen. Zo te zien heeft ze er tot nu toe geen nadelige gevolgen aan ondervonden.

Gisteravond was ik van plan wat te gaan studeren of anders verder te lezen in De stad der blinden. Maar van beiden kwam niet veel. Nu ik een twitter account heb aangemaakt bleef ik toch weer automatisch wat langer doorklikken naar de vele links die gedeeld werden over niet alleen covid-19 maar ook andere lezenswaardige artikelen en nuttige informatie over van alles en nog wat. En dat laatste is de valkuil. Ik ben van nature nogal geïnteresseerd in van alles en nog wat. Dus valt er dan oneindig veel te lezen. Terwijl mijn tijd (en niet alleen die van mij) helemaal niet oneindig is. Het is belangrijk dat ik vanaf het begin in de gaten blijf houden hoeveel tijd ik hier in kan/wil steken gezien het vele dat ik er naast kan/wil blijven doen.

Oh ja, deze dagelijkse(?) blogposts die zich een beetje richten op wat het met me doet te leven in tijden van Corona ben ik de afgelopen dagen langzaam aan anders gaan schrijven. Omdat ik nu toch de hele dag thuis ben begin ik er al aan in de ochtend, publiceer ‘m al vroeg op de dag en blijf er aan toevoegen in de loop van de dag. Als een soort van liveblog, zeg maar. Het is maar dat je het weet. Heb je deze blogpost tot hier gelezen, en is de dag nog niet voorbij, dan kan het dus dat als je later terugkomt er hieronder weer nieuwe tekst bijgekomen is. Of niet.

Ik ga trouwens weer beginnen met het lezen in en bloggen over Don Quichot. Daar was helemaal de klad ingekomen door vanallerlei redenen. De aanleiding is de diverse oproepen die ik voorbij zie komen voor wat betreft je zou kunnen lezen in tijden van corona. Er ontwikkelen zich twee soorten lijstjes:

  • boeken die qua thematiek overeenkomen met de huidige situatie waarin we leven onder het regime van een wereldwijde pandemie
  • boeken waarvoor je nu misschien eindelijk de tijd hebt vanwege het noodgedwongen thuis meer tijd doorbrengen

Dat ik met De stad der blinden ben begonnen is omdat ik het vaak genoemd zag worden in de titels op het eerste lijstje. Het tweede lijstje wordt vooral gevormd door (dikke en/of moeilijke) boeken uit de wereldliteratuur. Denk aan Ulysses van James Joyce en De goddelijke komedie van Dante, maar ook Don Quichot zag ik plots opduiken. En ik dacht, waarom niet? Ook nu ik bezig ben met de Oriëntatiecursus Cultuurwetenschap waarbij we ons horen te verdiepen in de grondbeginselen van de letterkunde is het interessant of ik daardoor anders tegen het boek ga aankijken. Of er anders over ga bloggen dan voorheen. Dus misschien dat het me later vandaag lukt om de draad weer op te pakken. Anders vanaf volgende week zondag.

~ ~ ~

20200321 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 9 van 15 in de serie COVID-19

Na ‘de oproep van Elja‘ om in deze onzekere tijden weer meer te gaan bloggen (of te starten) heb ik mezelf voorgehouden dat nu zeker weer te blijven proberen. Ik was al begonnen met een kleine aanzet, maar het lijkt me interessant (en misschien heb ik het ook wel nodig) te volgen wat het met me doet te leven in tijden van Corona. De afgelopen week (tevens de eerste volledige week dat ik vanuit huis heb gewerkt) heb ik een dagelijke blogpost geschreven met wat losse gedachten over van alles en nog wat met als gemeenschappelijk thema dat ze zijdelings met het corona virus te maken hebben. Blogposts die er helemaal los van staan zal ik ook als zodanig blijven posten.

Verwacht van mij verder geen hoogdravende artikelen met tips en lijstjes en dergelijke hoe de tijd door te komen nu je min of meer gedwongen thuiszit (voor diegene waarvoor dat van toepassing is). Of misschien wel, mocht daar toevallig aanleiding voor zijn. Ik blog gewoon wat voor de vuist weg. Zonder structuur, zonder doel anders dan te delen wat het voor mij betekent thuis te moeten zijn en aan social distancing te moeten doen. Wat dat laatste betreft. Ik had al zo’n beetje al mijn social media accounts verwijderd aangezien ik daar steeds minder behoefte aan had. Dat is nu veranderd. Om te voorkomen dat ik volledig in een sociaal isolement geraak (beetje overdreven hoor 😉, no worries) heb ik toch maar besloten om in ieder geval opnieuw een twitter account aan te maken. Zie details in de zijbalk. Voor wat het waard is.

Wat ik ook ga doen is wat meer bij medebloggers langssurfen die op hun site updates geven over hoe zij tegen al deze veranderingen aankijken. Een aantal van hen volgde ik al, maar ik ga zeker ook op zoek naar nieuwe bloggers die ik zal toevoegen in mijn blogroll (ook te vinden in de zijbalk) indien ze me aanspreken om vaker bij hen langs te gaan en ze regelmatig updates plaatsen. Aarzel niet om te reageren als je zelf regelmatig blogt of tips hebt voor bloggers die de moeite waard zijn om te volgen. Bij voorbaat dank.

[update 22/3] Inmiddels heb ik een link naar de Webloggerlijst toegevoegd in mijn Blogroll overzicht. Deze lijst (waarvoor je jezelf ook kunt aanmelden als blogger) laat de meest actuele blogposts zien van alle aangesloten bloggers. Hoef ik dat zelf ook niet meer bij te houden en kan ik de tijd besteden om bij hen te gaan lezen.

Wat me tijdens het grasmaaien zojuist te binnen schoot: ik vind mijn huidige baan in Ede hartstikke leuk en ga er met plezier iedere dag opnieuw weer naar toe. Alleen op sommige dagen (meer dan me lief is eerlijk gezegd) vervloek ik de files wanneer ik eens wat later in de ochtend of vroeger in de avond de snelweg op draai. Normaal een half uur duurt het dan al snel (hoewel, eerder langzaam) minimaal drie kwartier tot een uur voordat ik op de plaats van bestemming ben. Dan ben ik jaloers op diegenen die met de fiets naar het werk kunnen.

Nu werk ik thuis, maar waarom zou ik niet ‘alsof’ doen? Tenslotte heb ik onlangs een hometrainer aangeschaft. Ik zit er aan te denken om vanaf maandag ‘s ochtends op de binnenfiets te springen voordat ik met mijn werk begin. En ‘s avonds hetzelfde. Ook om op deze manier die gewenste scheiding tussen werk en privé te bereiken wat men zo belangrijk acht bij het thuiswerken.

Tijdens het grasmaaien keek ik ook regelmatig om me heen. Af en toe kwam er een auto voorbij. Aan de overkant van de Linge iets vaker fietsers, skeelers en hardlopers. Geen enkel risico dat iemand mijn 1,5 meter veiligheidszone in gevaar bracht. Daarvoor zou ik de voorbijgangers juist moeten vragen dichterbij te komen. Toen ik vanochtend tuinafval naar de stort ging brengen was het er ook zo goed als uitgestorven. Dat was wel anders bij de plaatselijke doe-het-zelf waar ik langs reed. Daar stond de hele parkeerplaats al vol en zag ik grote groepen mensen in en uit lopen met van allerlei doe-het-zelf spullen. Ik vraag me af hoe het binnenkort met tweede paasdag zal gaan als de situatie nog hetzelfde is. Gaan mensen dan massaal in overtreding door alsnog de woonboulevard te bezoeken en eisen ze dat de winkels voor één dag opengaan? Want wat moeten ze anders? Traditie is traditie.

~ ~ ~

20200320 – Leven in tijden van Corona

Deze blogpost is deel 8 van 15 in de serie COVID-19

Zei ik gister nog dat we tot dusver niet gehoord hadden van iemand die we kenden die getroffen was door het Corona virus, vandaag is dat helaas wel het geval. De vader van een collega schijnt eerder deze week overleden te zijn nadat hij besmet was geraakt met het virus. Het precieze verhaal ken ik niet, wel de collega. En die heeft al het nodige meegemaakt de afgelopen jaren. Een trieste gebeurtenis zeker nu het bovendien erg onduidelijk is wat de huidige regelgeving is voor wat betreft de begrafenis en de aanwezigheid van familie en vrienden.

De conference calls vandaag (waarvan ik er weer meer dan voldoende had) begonnen standaard met updates aan elkaar over hoe de situatie ter plaatse is bij de verschillende deelnemers. Ik werk voor een groot internationaal bedrijf en zit geregeld met mensen in de call afkomstig uit alle windstreken. Zo vertelde een collega uit Manilla dat plots de stad compleet was afgesloten en er een uitgaangsverbod was uitgevaard met hoge gevangenisstraffen bij overtreding. Terwijl in dezelfde call collega’s uit bijvoorbeeld de VS aangaven dat bij hen (afhankelijk van de staat) er nog weinig beperkingen waren hoewel het aantal besmettingen daar hoger was dan in Manilla.

Een andere collega uit Roemenië gaf aan dat ze gisteravond naar haar ouders waren gereisd om een lang weekend samen door te brengen. Zondagavond zouden ze weer naar huis gaan. Tijdens de call kreeg ze een bericht doorgestuurd waarin het in eerste instantie leek dat er een reisverbod werd afgekondigd waardoor ze niet meer terug naar huis konden. Later bleek dat wat voorbarig maar ze zijn van overheidswege wel mee bezig om te zien of deze reisbeperking er binnen kort moet gaan komen.

Zo heeft iedereen zijn of haar eigen verhaal en lijkt het enerzijds alsof we langzaam gewend raken aan deze compleet nieuwe maar onwerkelijke situatie, terwijl anderzijds we iedere dag of zelfs ieder uur nieuwe informatie en regelgeving krijgen die de status doen veranderen.

Flexibiliteit en volgzaamheid, zei een andere collega, is wat van ons gevraagd wordt en waarmee we (volgens haar) kunnen overleven. Of het waar is weet ik niet, maar ik denk wel dat het goed is wanneer je voor jezelf een strategie hebt waar je je aan vast kunt houden. Anders wordt het heel moeilijk.

Door al die reisbeperkingen zien we hier wel steeds minder vliegtuigen. Niet dat het er erg veel waren, maar we zagen we er toch enkele per dag hoog in de lucht richting oost of west overvliegen als we in de tuin aan het werk waren. Nu valt het juist op als er weer eens eentje te zien is. Ze moeten welhaast helemaal leeg zijn lijkt me zo als ik het nieuws lees. Ik heb geprobeerd in te zoomen om door de raamtjes te kijken maar dat bleek toch te hoog gegrepen.

~ ~ ~