20191109 — zaterdag

Van Exploded View naar Hometrainer

De hele week moest ik geduld opbren­gen. In mijn werk­ka­mer was de vloer bezaaid met aller­lei onder­de­len die uit­ein­de­lijk een home­trai­ner moesten vor­men. Ik had wel de tijd geno­men om te chec­ken of de bestel­ling com­pleet gele­verd was. Om in ieder geval zeker te weten dat wan­neer het moment aan­ge­bro­ken was dat ik daad­wer­ke­lijk zou begin­nen met het in elkaar zet­ten van het bouw­pak­ket mij de ver­ras­sing bespaard zou blij­ven dat een cru­ci­aal onder­deel ont­brak. Voor­lo­pig leek dat niet het geval.

Deze och­tend kon ik dan ein­de­lijk begin­nen. Op mijn manier. En dat is door eerst nauw­ge­zet de instruc­ties aan­dach­tig door te lezen alvo­rens ik een poging waag om zomaar ergens te begin­nen. Daar­na maak­te ik vol­doen­de ruim­te en sor­teer­de de onder­de­len in de volg­or­de waar­in ik ze nodig zou heb­ben. Dat kost wat meer tijd en vergt geduld maar voor mij werkt dit het bes­te. Anders loop ik toch ergens hal­ver­we­ge vast omdat ik het te snel wil doen.

Toen ik een­maal aan de slag ging na deze voor­be­rei­din­gen was het eigen­lijk snel­ler gepiept dan ik voor­af gedacht had. Alle onder­de­len waren gebruikt, er bleef niet iets over er hoef­de niet gevloekt te wor­den en het eind­re­sul­taat is een home­trai­ner gelijk de afbeel­din­gen waar­op ik ‘m gese­lec­teerd had. Mis­sie geslaagd.

Boekenbonboeken

Een tijd­je gele­den kocht ik in De Toren van Bem­mel (boek­han­del ter plaat­se) het boek Lord of the Flies van Wil­li­am Gol­ding. Het was een cadeau­tje voor iemand die op bezoek kwam voor mijn ver­jaar­dag. Ik vond het leuk om zelf ook iets te geven. Toen ik het boek (samen met nog wat ande­re cadeau­tjes voor de ande­re bezoe­kers) ging afre­ke­nen ver­tel­de de ver­ko­per dat in het nieu­we boek De mees­te men­sen deu­gen van Rut­ger Breg­man aan­dacht besteed wordt aan Lord of the Flies. Hij gebruikt het als voor­beeld van een van de vele boe­ken die onze visie dat bescha­ving slechts een dun laag­je ver­nis is dat bij de gering­ste cri­sis ver­dwijnt als sneeuw voor de zon sterk bein­vloed heeft, ter­wijl Breg­man zelf een veel posi­tie­ve­re kijk op het mens­beeld heeft. Aldus de ver­ko­per.

Voor mijn ver­jaar­dag kreeg ik een boe­ken­bon. Deze ben ik van­daag gaan ver­zil­ve­ren. En ik kon het niet laten om het boek van Rut­ger Breg­man te kie­zen. Dezelf­de ver­ko­per als de vori­ge keer gaf me een knip­oog en com­pli­men­teer­de me ook nog eens met de ande­re keu­ze die ik gemaakt had, Een wereld vol patro­nen — De geschie­de­nis van ken­nis door Rens Bod. Voor mij een eer­ste ken­nis­ma­king met deze schrij­ver. Een­tje waar­van ik geen spijt ga krij­gen vol­gens de ver­ko­per die mijn smaak goed weet in te schat­ten.

Rijdend over Gods internationale wegen

Op de home­trai­ner kan ik gebruik maken van het dis­play om zowel mijn eigen fiets­pro­gram­ma in te toet­sen (tijd of afstand, weer­stand, calo­rie­ver­bruik, of op hart­slag) of te kie­zen uit oefe­nin­gen die al voor­ge­pro­gram­meerd zijn. Wat ook kan is om een app te down­lo­a­den op je iPho­ne of iPad en deze te gebrui­ken om de home­trai­ner aan te stu­ren. Dat werkt weer iets han­di­ger. De app die de fabri­kant van de home­trai­ner (Flow Fit­ness) zelf aan­be­veelt is iCon­so­le plus. Daar­mee kun je ook nog eens op een land­kaart loca­ties kie­zen waar je een rit­je wil maken. Ver­vol­gens kun je aan­ge­ven wat voor visu­e­le bege­lei­ding je voor­keur heeft. Bij­voor­beeld een voort­gangs­in­di­ca­tor op de kaart, maar ook Goog­le street­view is een optie. Dan fiets je van foto naar foto.

Nog mooi­er is de app Kino­map die aan­be­vo­len wordt. Met behulp van deze app kun je videos zoe­ken waar gebrui­kers hun fiets­toch­ten (maar ook roei- of hard­loop­toch­ten) in de bui­ten­lucht heb­ben vast­ge­legd. Je kunt kie­zen om ofwel die­zelf­de tocht in je eigen tem­po af te leg­gen, of te pro­be­ren het tem­po van dege­ne die de video heeft gemaakt te vol­gen. Daar­naast zie je ook nog eens (als je onli­ne bent) wie er op dat moment met dezelf­de trai­ning bezig is. Dat geeft een leuk com­pe­ti­tief ele­ment, als je daar zin in hebt.

Je moet een abon­ne­ment nemen om deze videos op je tablet te gebrui­ken. In de web­ver­sie kun je ze alle­maal bekij­ken. Om een gevoel te krij­gen hoe het werkt is er een klei­ne selec­tie van gra­tis videos. Dat heb ik deze avond gepro­beerd. Na wat war­ming up meters gefietst te heb­ben koos ik voor een rond­je door Cen­tral Park in New York. Hier zaten een aan­tal ste­vi­ge klim­me­tjes in voor deze onge­train­de fiet­ser. Toch wist ik er een aar­dig gemid­del­de snel­heid van bij­na 30 km/u eruit te per­sen. Daar­na koos ik voor een kort rit­je bin­nen in de CERN deel­tjes­ver­snel­ler. Dit was 3 kilo­me­ter onder­gronds. En ook nog eens naar bene­den, dus de snel­heid lag bedui­dend hoger.

In bei­de geval­len was het super­leuk om te doen. Je hebt (zeker met de tocht door Cen­tral Park) het gevoel dat je wat van de omge­ving mee­krijgt en het maakt dat je trai­ning veel inter­ac­tie­ver is. Hier­door vliegt de tijd (en de afstand) voor­bij. Ik had niet door dat ik al bij­na een uur op de fiets had geze­ten ter­wijl ik eigen­lijk alleen maar de app wil­de uit­pro­be­ren. Waar­schijn­lijk ga ik een maand­abon­ne­ment nemen om eens wat meer gave toch­ten te rij­den.

~ ~ ~

20191104 — maandag

Puzzel

De bestel­ling is ont­van­gen. Genie­ten kan ik er nog niet van. Pas van­af het week­end kan ik begin­nen met het in elkaar zet­ten. Indien het me lukt om dat bin­nen een tijds­be­stek van twee dagen te doen (wat me een hele opga­ve lijkt na de hand­lei­ding vluch­tig te heb­ben door­ge­bla­derd) zou ik zon­dag­avond laat een eer­ste tocht­je bin­nens­huis kun­nen maken.

~ ~ ~

20191103 — zondag

Waterblad

Omdat het wind­stil was deze och­tend leek me dat een goed moment de bla­de­ren bij elkaar te har­ken op het gazon. Het schijnt dat we een blad­bla­zer in de schuur heb­ben lig­gen en we wonen ook nog eens rede­lijk vrij­staand, dus de buren hoe­ven er geen last van te heb­ben maar toch ga ik lie­ver met de gras­hark aan de slag.

Tus­sen de mil­joe­nen bla­de­ren die ik in de loop van de och­tend voor­bij zag komen viel me één exem­plaar in het bij­zon­der op. Het blad lag iet­wat gekromd op z’n rug zodat enke­le regen­drup­pels waren blij­ven lig­gen in de hol­ling. Ik nam een foto en zag pas deze avond dat er een soort van vlieg inder­daad van de gele­gen­heid gebruik had geno­men om te komen drin­ken of bad­de­ren. Of mis­schien wel alle­bei.

Repeterende herfstklussen

De bla­de­ren die ik al har­kend ver­za­mel stop ik in enke­le gro­te plas­tic zak­ken en zet die onder de over­kap­ping om te kun­nen dro­gen voor­dat ik ze weg­breng. Een vol­gend klus­je is het schoon­ma­ken van de dak­go­ten. Eerst die van het woon­huis waar­voor ik aan de zij­kant op het dak klim om zo een rond­je te maken. Ze lig­gen voor­na­me­lijk vol met bla­de­ren, maar ook veel hal­ve wal­no­ten en mos­sel­ach­ti­ge schel­pen waar­schijn­lijk uit de plas­sen ver­der­op. De vogels gebrui­ken ons dak om op hun gemak de noten en schelp­die­ren te ope­nen en leeg te eten. Mis­schien dat ik bord­je moet plaat­sen ‘Laat niet als dank voor het aan­ge­naam ver­po­zen…’. Voor de dak­go­ten bij de schuur moet ik tel­kens op en af de lad­der om die dan weer een stuk­je te ver­plaat­sen. Hier ligt het vol met wil­ge­bla­de­ren (van voor de kort­wie­king) en elze­t­ak­jes. Het duurt alle­maal lan­ger dan ik gedacht had. Maar het is rust­ge­vend werk.

Daar­na neem ik pau­ze. Tij­dens het drin­ken van een kop kof­fie lees ik ver­der in The Wind-up Bird Chro­ni­cle van Haruki Mura­kami:

Autumn was dra­wing to a clo­se, and a touch of win­ter hung in the air. As I always did at that sea­son, I rak­ed the dead lea­ves in the gar­den and stuf­fed them into plas­tic bags. I set a lad­der against the roof and clea­ned the lea­ves out of the gut­ters. The litt­le gar­den of the hou­se I lived in had no trees, bt the wind car­ried lea­ves in abun­dan­ce from the broadsprea­ding deci­duous trees in the gar­dens on both sides. I didn’t mind the work. [p.343]

~ ~ ~

20191101 — vrijdag

Heimwee naar de digitale rommelmarkt

Lang gele­den vroeg mijn vader wat dat nu was, inter­net. Tja. Waar te begin­nen? Ik haal­de het voor­beeld van een rom­mel­markt erbij. Hij ging daar graag naar­toe met mijn moe­der als een zon­dags uit­stap­je. Beet­je rond­kij­ken, even­tu­eel iets kopen maar voor­al genie­ten van de sfeer en niet te ver­ge­ten de hap­jes en drank­jes.

Stel je een gro­te hal voor, met alle­maal kraam­pjes, zo begon ik. De hal is inter­net. En de kraam­pjes zijn web­pa­gi­na’s. Plek­ken op het inter­net waar je naar­toe kunt gaan en waar de eige­naar van de pagi­na vanal­les kan uit­stal­len. Om toe­gang tot deze hal te krij­gen heb je wat tech­ni­sche appa­ra­tuur nodig, maar een­maal bin­nen kun je onbe­perkt rond­lo­pen en bekij­ken of zelfs kopen. En natuur­lijk kun je altijd een praat­je aan­gaan met de per­soon die in de kraam staat.

Hij vond het wel wat, inter­net. En niet veel later koch­ten ze een com­pu­ter. Om bij te blij­ven. En inmid­dels zijn ze alweer enke­le exem­pla­ren ver­der.

Dat geldt ook mij. As we speak over­weeg ik de aan­schaf van een nieu­we lap­top. Ook mijn iPho­ne is aan ver­van­ging toe (vol­gens KPN ten­min­ste). Ter­wijl ik bezig was de ver­schil­len­de mogen­lijk­he­den op een rij­tje te zet­ten moest ik weer aan het inter­net als rom­mel­markt den­ken. Ik ben altijd in de meta­foor blij­ven han­gen. Het vormt voor mij een ide­aal­beeld. Een open ruim­te. Voor ieder­een toe­gan­ke­lijk. En waar ieder­een de moge­lijk­heid heeft zijn of haar eigen plek­je te clai­men.

De tech­niek zou in het teken moe­ten staan om de onder­lin­ge com­mu­ni­ca­tie te opti­ma­li­se­ren en gebrui­kers­vrien­de­lijk te hou­den. Waar is wat te vin­den? Wie heeft iets nieuws te mel­den? Hoe blijf je op de hoog­te van de laat­ste con­ver­sa­ties? En dat alles natuur­lijk zon­der adver­ten­ties, extra entree­geld of exclu­sief lid­maat­schap.

Geen silo’s die je bui­ten­ge­slo­ten hou­den. Geen tech­niek die alles wat je bekijkt, waar je geweest bent, wat je bespro­ken hebt vast­legt voor eigen­be­lang zon­der dat je daar con­tro­le op hebt. Of deelt met ande­re par­tij­en die er schaam­te­loos mis­bruik van maken voor aller­lei doe­len waar ik niet ach­ter sta en nooit aan had wil­len mee­wer­ken indien het mij voor­af gevraagd zou zijn.

Soci­al media zoals het van­daag de dag bestaat met facebook, twit­ter, inst­agram als gro­te spe­lers zou in mijn ide­a­le inter­net­we­reld niet bestaan. Omdat ze niet de gebrui­kers als uit­gangs­punt heb­ben, maar alleen de almaar gro­te­re hon­ger naar meer inkom­sten uit adver­ten­ties en het zo sneaky moge­lijk vergaren/verkopen van ons surf­ge­drag.

En dan kan het gebeu­ren dat ik in een zoveel­ste opwel­ling van onvre­de en ver­ont­waar­di­ging over hoe wij als inter­net­con­su­men­ten bedro­gen wor­den mijn accounts bij twit­ter en inst­agram heb gede­ac­ti­veerd. Ook ik klets graag en wil mijn foto’s delen. Voor­lo­pig doe ik dat alleen via mijn eigen plek­je hier op inter­net. Het is helaas niet anders.

~ ~ ~

20191025 — vrijdag

Rijden heen, rennen terug

Dit week­end leen ik mijn auto uit. Dat brengt altijd wat gedoe met zich mee. In je een­tje naar de plek van over­dracht toe rij­den, en dan door dege­ne aan wie je de auto uit­leent weer naar huis gebracht wor­den, die dan weer met de auto terug gaat naar de plek waar je ‘m zojuist had afge­le­verd voor de uit­leen. Of ik zou Inge moe­ten vra­gen met haar auto ach­ter mij aan te rij­den, zodat we met z’n twee­tjes terug kun­nen rij­den. De optie om een fiets ach­ter­in te leg­gen is helaas prak­tisch gezien niet erg haal­baar met mijn klei­ne auto.

Omdat ik deze avond geen zin heb in gedoe kies ik voor de optie om terug te ren­nen. Thuis van kan­toor trek ik mijn hard­loop­kle­ren aan, rijd naar de plek van uit­leen, over­han­dig mijn auto­sleu­tels en ren op mijn gemak terug naar huis. Zo pik ik toch weer een spor­tief moment­je mee.

The pale darkness

As much as my eyes beca­me used to it, though, the dark­ness never cea­sed to be dark­ness. Any­thing I tried to focus on would lose its sha­pe and bur­row its way sound­les­sly into the sur­roun­ding obscu­ri­ty. Per­haps this could be cal­l­ed ‘pale dark­ness’, but pale as it might be, it had its own par­ti­cu­lar kind of des­ti­ny, which in some cases con­tai­ned a more mea­ning­ful dark­ness than per­fect pitch dark­ness. In it, you could see some­thing. And at the same time, you could see nothing at all. [p.222]

De inter­net­ver­bin­ding op ons adres is nog steeds van de oude stem­pel. Een opge­waar­de isdn-kabel levert met veel moei­te een zeer klei­ne 6 Mb data, wat ruim vol­doen­de is voor stan­daard inter­net­ge­bruik, maar voor strea­ming­dien­sten zoals Apple Music of Net­flix af en toe niet toe­rei­kend is. We wach­ten al een klein jaar op de glas­ve­zel­aan­slui­ting en heel mis­schien gaat dat luk­ken voor­dat de kerst­va­kan­tie aan­breekt. Dan moet wel alles mee­zit­ten, wat tot nog toe niet het geval is geweest.

Ook deze avond hapert Net­flix weer eens ouder­wets. Voor mij is het een teken dat ik een ver­an­de­ring van plan­nen dien door te voe­ren. De tv gaat uit en in plaats daar­van pak ik het boek The Wind-up Bird Chro­ni­cle van Haruki Mura­kami erbij waar ik de rest van de avond in ver­der lees.

De hoofd­per­soon Toru blijft een­zaam ach­ter nadat zijn vrouw op een dag niet terug­komt van haar werk. Heeft ze hem ver­la­ten voor een gehei­me min­naar of is er iets anders aan de hand? Toru besluit zich terug te trek­ken op de bodem van een droog­ge­val­len water­put. Daar, in de tota­le duis­ter­nis, komen de her­in­ne­rin­gen aan zijn eer­ste ont­moe­ting met Kumi­ko in alle scherp­te terug:

Here in this dark­ness, with its stran­ge sen­se of sig­ni­fi­can­ce, my memo­ries began to take on a power they had never had befo­re. The frag­men­ta­ry ima­ges they cal­l­ed up insi­de me were mys­te­rious­ly vivid in eve­ry detail, to the point whe­re I felt I could grasp them in my hand. [p.222]

Regel­ma­tig pro­beer ik bepaal­de gebeur­te­nis­sen uit mijn per­soon­lij­ke ver­le­den voor de geest te halen. De aan­lei­ding kan vanal­les zijn, een gesprek, een boek, een tv uit­zen­ding. Heel soms lukt het me de her­in­ne­ring rede­lijk com­pleet te repro­du­ce­ren, maar veel vaker blijft het bij onsa­men­han­gen­de frag­men­ten waar­door ik gefrus­treerd raak waar­om ik niet in staat ben mijn eigen leven in detail op te roe­pen.

Mis­schien moet ik over­we­gen een put te laten slaan in onze ach­ter­tuin waar ik zo nu en dan in kan afda­len voor een ‘trip back to memo­ry lane’.

~ ~ ~

20191024 — donderdag

Lunchwandeling

Eer­gis­ter ver­trouw­de een col­le­ga mij toe dat gedu­ren­de hun lunch­wan­de­ling er meer bereikt werd qua onder­lin­ge afstem­ming dan tij­dens alle ver­ga­de­ring gedu­ren­de de dag. Ondanks dat ik begreep wat hij wil­de zeg­gen vond ik het toch erg over­dre­ven. Dus besloot ik gis­ter eens een keer­tje mee te gaan in plaats van een bezoek­je te bren­gen aan het bedrijfs­res­tau­rant. Er werd deze ron­de wei­nig gespro­ken over lopen­de zaken die werk­ge­re­la­teerd waren maar des­on­danks beviel me het rond­je wan­de­len erg goed. En daar­om ging ik ook van­daag weer mee. Mijn stap­pen­tel­ler doet goe­de zaken.

~ ~ ~