OK, geen echte kok, maar schuilt er dan wel een echte vader in mij?

En toen was daar Iet­je Hey­broek. Fam­i­li­ether­a­peute en spe­cial­ist op het gebied van het stiefgezin.

Waarom kom ik met haar aanzetten? Omdat het vakantie is. Een voor mij uiterst geschikt moment om oude kran­ten door te bladeren. Kran­ten die in hoge stapels mijn werkkamer bevolken, net­jes gerangschikt op datum. Elke dag neem ik de ongelezen nieuw ver­sch­enen exem­plaren en plaats die bovenop hun voor­gangers van de vorige dag. Soms lukt het mij om nog dezelfde dag de nieuwe krant te lezen en dan verd­wi­jnt de gelukkige op een andere stapel, namelijk bij de alles­bran­der. Waar ze uitein­delijk alle­maal zullen eindi­gen.

Sinds kort hanteer ik een nieuw sys­teem. Maar ik ben er nog niet uit of dit een bli­jvend sys­teem gaat wor­den. Het heeft te mak­en met de manier waarop ik m’n oude kran­ten weg­w­erk. Al heel lang benad­er ik de stapel als vol­gt: ongelezen exem­plaren bovenop bijvullen, maar van onder uit weglezen. Oftewel FiFo: First in, First out. Dus in slechte tij­den (hoge stapels) zit ik kran­ten te lezen van maan­den gele­den.

Het grote voordeel is dat je veel waan-van-de-dag nieuws over kunt slaan. Weet je totaal niet waar het over gaat, zal het ook wel niet echt belan­grijk zijn geweest, en kun je jezelf tijd besparen door het niet te lezen. Een ander voordeel is dat je herken­bare nieuws­feit­en anders leest, omdat je de ken­nis van van­daag met je mee­draagt. En is het soms hilar­isch de nieuws­duiders met terug­w­erk­ende kracht hun gelijk of ongelijk te zien uit­dra­gen. Het groot­ste voordeel in mijn ogen is gele­gen in het feit dat je nu vaak wat meer tijd hebt om de lan­gere artike­len te lezen. Je hebt het koren van het kaf kun­nen schei­den.

Maar elk niet-ideaal sys­teem draagt ook nade­len met zich mee. En één van de belan­grijk­ste was dat ik in veel gevallen te laat ver­wi­jzin­gen met beperk­te houd­baarhei­ds­da­tum zag. Zo liep ik vaak con­certen, aan­biedin­gen, exposi­ties, en soort­gelijks mis.

Tijd om eens van sys­teem te veran­deren. En een geschikt tijd­stip om daarmee te begin­nen was de huidi­ge vakantie. Voor­taan gaan we de LiFo benader­ing toepassen: Last in, First Out. En zodoende zat ik afgelopen week al in de krant van 24 decem­ber verdiept. Een krant waar ik anders pas over maan­den aan toe zou zijn gekomen (gezien de hoogte van de NTL kran­ten­stapel).

In deze krant kwam ik Iet­je tegen. En zij had een (voor mij) intrigerende vraag: “Hoe stel ik mijn hart open voor deze vreemde kinderen?” Het ging hier over stiefoud­ers en stief­g­rootoud­ers. En bei­de ben ik. Stief­vad­er van twee kinderen en stiefopa van één kleinkind. Mijn vriendin zo’n 13 jaar gele­den leren ken­nen toen zij al twee kinderen had, en mee mogen mak­en hoe een van hen onder­tussen haar eigen kind op de wereld heeft gezet. In de ogen van Iet­je een relatief een­voudi­ge stief­si­t­u­atie. In de ogen van Peter een geweldig mooie gezinssi­t­u­atie met alle bijbe­horende com­plex­iteit.

Maar OK, een een­voudi­ge stief­si­t­u­atie mede mogelijk gemaakt door het ont­breken van eigen kinderen. Want ik ben dus geen echte vad­er. Dien­tengevolge zal ik ook nooit een echte opa wor­den. En hoef ik me niet te buigen over de overtr­e­f­fende trap van een niet-te-beant­wo­or­den vraag: “Moet ik even­veel houden van mijn stiefk­leinkinderen als van mijn eigen ‘kleinkroost’?” Dat schi­jnt namelijk de hamvraag te zijn waar alle stief­g­rootoud­ers zich mee bezighouden. Getu­ige in ieder geval de stroom vra­gen die bin­nen komen bij de online helpdesk van de Sticht­ing Stief­moed­ers (let wel, stief­moed­ers, niet –oud­ers of –vad­er).

Gelukkig heeft Iet­je daar­voor een nieuwe web­site geopend onder de naam www.stiefgrootouders.nl (niet kieskeurig.nl of eigenkleinkroosteerst.nl wat meer voor de hand had gele­gen). En die kon ik nu dus meteen bezoeken! De krant was tenslotte slechts enkele dagen oud. Maar wat schetst mijn ver­baz­ing. Dit is wat ik zag:

En bli­jf ik met al mijn vra­gen zit­ten. Vra­gen die ik nooit had gehad zon­der Iet­je.

Iet­je die ik nooit had gelezen indi­en ik m’n oude sys­teem nog had gevol­gd.

Omdat over enkele maan­den, wan­neer Iet­je nor­maal gespro­ken aan de beurt zou zijn om gelezen te wor­den, ik hoogst­waarschi­jn­lijk voor de tweede keer stiefopa ga wor­den. En dan hele­maal geen tijd heb om kran­ten te lezen. Dan loop ik zo trots als een stief­pauw met een stiefk­leinkind aan de stief­hand en een ander in m’n stie­farm te paraderen. Een artikel over de prob­le­men die stief­g­rootoud­ers zouden hebben, zal niet snel de roze stief­wolk bereiken waarop ik me dan zal bevin­den. Iet­je en de krant van 24 decem­ber zullen eerder ken­nis­mak­en met de poe­pluier van nieuw stiefk­leinkroost!

Stiefopa! Again!
M’n bloedeigen stiefk­leinkinderen! Jazek­er!

De sys­te­men die ik hanteer om oude tijd­schriften te lezen ver­schillen trouwens wezen­lijk van die van oude kran­ten. Maar daarover een vol­gende keer.

~ ~ ~

Geïr­ri­teerd Geïn­spireerd door een artikel in Trouw 24 decem­ber 2008

[update 14:50 uur:] De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat bij nadere lez­ing van het artikel, er staat dat de site pas vol­gend jaar beschik­baar komt. Nog meer reden om m’n oude sys­teem te hand­haven.

[update 29 jan­u­ari 2009:] inmid­dels is de web­site van Iet­je beschik­baar. Natu­urlijk was ik erg nieuws­gierig naar haar advies m.b.t. stief­g­rootoud­ers. Hier een stuk­je wat ik gecopieerd heb van haar site:

[…] U begri­jpt zo kan ik nog wel even door­gaan met vra­gen waarmee ik bestookt word nu er steeds meer stief­g­rootoud­ers bijkomen. (in 2016 verwacht­en ze dat er meer stiefgezin­nen zijn dan “gewone gezin­nen”. Het stief­g­rootoud­er­schap zal steeds meer voorkomen)
Een stiefgezin is com­plex en die com­plex­iteit kan je niet weg­ne­men. Stief­g­rootoud­er­schap is ook com­plex. Veel stief­g­rootoud­ers willen het als oude wijze mensen goed doen en miss­chien wel net als stiefoud­ers te goed doen. Loop niet te hard van stapel, zou ik willen aan­raden. Ver­lang niet teveel van u zelf en bli­jf vooral u zelf, hoewel er ook iets van flex­i­biliteit van u verwacht wordt.
Wat belan­grijk is om te besef­fen is dat de stiefk­leinkinderen absolu­ut niet om u gevraagd hebben en miss­chien ook niet goed weten hoe ze u kun­nen benaderen. Het zou fijn zijn als u als oud­ste en wijste daarover met de stiefk­leinkinderen kan prat­en.
Ver­tel gewoon eerlijk dat u het moeil­ijk vin­dt om met de stiefk­leinkinderen om te gaan.
Het kan raadza­am zijn om eerst maar eens de kat uit de boom te kijken. en niet meteen te oorde­len of vero­orde­len[…]

~ ~ ~

De vetge­druk­te gedeeltes heb ikzelf aange­bracht. Ze vallen mij op omdat ik mezelf er hele­maal niet in herken.
En zo staan er wel meer vreemde din­gen (in mijn ogen althans) op de site van Iet­je.
Neem een kijk­je en oordeel zelf op:
www.oudersenkinderen.nl

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets