Jess en Sabrina Starke in Theater Cultura Ede

Groot was m’n ver­ba­zing enke­le weken gele­den toen ik een krab­bel kreeg van Mild­red Cai­ro. Zij is van het mana­ge­ment van Sabri­na Star­ke en liet me weten dat ik vrij­kaart­jes had gewon­nen voor een con­cert in Ede.
Nou doe ik niet vaak mee aan prijs­vra­gen of iets der­ge­lijks, maar in dit geval had ik het niet erva­ren als zoda­nig.

Van Sabri­na had ik de eer­ste keer muziek gehoord in het pro­gram­ma wat ik altijd op zon­dag­och­tend pro­beer te luis­te­ren (en nu ook weer aan­staat ter­wijl ik dit blogje zit te tik­ken) => De Sand­wich op Radio 2. Het film­pje van haar eer­ste sin­gle Do for love stond op de Sand­wich hyves, en had ik al vele keren beluis­terd toen ik via haar eigen hyves hoor­de dat ze een cd in eigen beheer had uit­ge­ge­ven. Deze heb ik toen met­een aan­ge­schaft. En inmid­dels al ‘grijs­ge­draaid’.

Met Sabri­na ging het tege­lij­ker­tijd erg hard. Zeker na haar optre­den bij de De wereld draait door:

Klik op de afbeel­ding om de video op you­tu­be te bekij­ken

Hier werd voor de eer­ste keer gebro­ken met de (stomp­zin­ni­ge) regel dat de muzi­ka­le onder­bre­king niet lan­ger dan één minuut mag duren. Op voor­spraak van Jan Mul­der werd beslo­ten dat zij het hele num­mer mocht bren­gen.

Kort daar­na werd ze bena­derd door het befaam­de Blue Note label, waar ze nu onder con­tract staat.
Rond die tijd kreeg ik ook te lezen dat ze met haar tour­nee was begon­nen en dat per optre­den er enke­le vrij­kaart­jes ver­deeld wer­den. Het eni­ge wat je moest doen was een krab­bel ach­ter­la­ten indien je geïn­te­res­seerd was. Dat was ik.

Maar dat was ik ook weer ver­ge­ten. Tot het bericht­je dat de kaart­jes klaar lagen voor het con­cert in Ede.

Gis­ter­avond dus de schoe­nen gepoetst en op weg naar Ede. Waar we enke­le minu­ten vóór het voor­pro­gram­ma bin­nen kwa­men val­len. Snel de kaart­jes opge­haald en onze plaat­sen opge­zocht. De zaal zat al vol en het podi­um was nog leeg.

Het wach­ten was op Jess. Maar dat duur­de niet lang. Ineens kwam daar een groep­je stu­den­ten? jon­ge­ren? the­a­ter­me­de­wer­kers? het podi­um opge­lo­pen. Ze pak­ten hun instru­ment op, en de front­girl van het geheel nam plaats ach­ter haar key­board. Ze zei iets onsa­men­han­gends, begon te lachen, en de band begon met het eer­ste num­mer.

Gewel­dig! Een heer­lijk swin­gend num­mer dat goed in elkaar zat. Ver­vol­gens weer een cha­o­tisch tus­sen­door­tje door Jess, dit keer over het feit dat ze niet nat gegooid werd met bier en dat het publiek zo gecon­cen­treerd zat te luis­te­ren. En op naar het vol­gen­de up-tem­po num­mer.

In het half uur dat hen gege­ven werd, speel­den ze een mooie set van vro­lij­ke pop­songs die geen minuut gin­gen ver­ve­len. Jess wist met ont­wa­pe­nen­de char­me een goed con­tact met het publiek te krij­gen. Na afloop stond ze samen met Sabri­na in een stand haar cd’s te ver­ko­pen en te sig­ne­ren. Ook haar cd’s wer­den goed ver­kocht. Een mooi com­pli­ment voor een heer­lijk voor­pro­gram­ma.

Na Jess was het tijd voor een kor­te pau­ze voor­dat het con­cert van Sabri­na Star­ke begon.
Ook nu weer was het even wach­ten voor­dat de band het podi­um opkwam. De band­le­den begon­nen het optre­den met het intro “She is” waar­mee ook haar cd opent. De stem van Zuli­le (een gespro­ken tekst) werd via de com­pu­ter afge­speeld, ter­wijl de band het num­mer live speel­de. Hier­na kwam Sabri­na het podi­um op en begon met­een het num­mer Romeo & Juliet te zin­gen, het twee­de num­mer van de cd.

Na dit num­mer gaf ze aan dat ze ook nog een ande­re ver­sie van R&J in haar reper­toi­re heeft. En dat werd ver­vol­gens inge­zet. Ook dit num­mer kwam goed over in de klei­ne knus­se zaal. En dat was iets wat Sabri­na zelf ook aan­gaf.

Nu het er op lijkt dat ze mis­schien wel inter­na­ti­o­naal kan gaan door­bre­ken en er bin­nen­kort gro­te­re zalen voor haar optre­dens geboekt gaan wor­den, liet ze dui­de­lijk blij­ken hoe fijn ze het vind om in deze wat klei­ne­re zalen te mogen spe­len.
En zo bleef ze gedu­ren­de haar hele optre­den tus­sen de num­mers door op een pret­ti­ge manier wat ver­tel­len over het hoe en waar­om van haar muziek.

De num­mers zelf wer­den met afwij­ken­de arran­ge­men­ten gespeeld als op de cd. Dus niet het stan­daard afspe­len als­of je gewoon de cd op het staan, waar ik zelf zo’n hekel aan heb. Ook werd regel­ma­tig gevraagd aan het publiek om mee te doen.
Dan weer eens om aan­ste­kers, mobiel­tjes, e.d. te gebrui­ken voor wat sfeer­ver­lich­ting, dan weer om als ach­ter­grond­koor te fun­ge­ren, of om met z’n allen op te staan (het was een zaal met zit­plaat­sen) en mee te swin­gen met de muziek. De meer­der­heid van het publiek deed vro­lijk mee.

De band speel­de in mijn ogen gewel­dig. Zon­der pre­cies te weten wie de band­le­den waren (dat moet ik nog een keer opzoe­ken) spron­gen voor mij de drum­mer, bas­sist en pia­nist er in posi­tie­ve zin uit. Zon­der de rest van de band tekort te doen.
Het samen­spel in de band zelf was fan­tas­tisch, als­ook met Sabri­na. Het kwam mij over als een per­fect inge­speeld geheel wel­ke zowel in de up-tem­po als lang­za­me­re num­mers de juis­te timing had.

In totaal duur­de het optre­den een uur, waar­in alleen num­mers van de cd gespeeld wer­den. De toe­gift was weg­ge­legd voor Yel­low Brick Road. Een per­soon­lijk num­mer waar­in ze de moei­za­me weg beschrijft van de afge­lo­pen jaren. Het gaat over door­zet­ten wan­neer je in iets gelooft:

I’ve made some miles but I am here
Didn’t think I would make it fro­zen by fear
The­re was a time a few years ago in my life
That I felt so lost didn’t see no way out
Cau­se I’ve been through love
Through pain
Down the val­ley and up again
After all this time I under­stand
So I stand befo­re you this woman

Cho­rus:
The­se yel­low bricks have brought me this far
Can’t belie­ve it but I’m final­ly here
Been wal­king down this road like a lost child
Fee­ling so alo­ne but now I found my home

Sabri­na,
bedankt voor een gewel­dig optre­den!

~ ~ ~