Jess en Sabrina Starke in Theater Cultura Ede

Groot was m’n ver­baz­ing enkele weken gele­den toen ik een krabbel kreeg van Mil­dred Cairo. Zij is van het man­age­ment van Sab­ri­na Starke en liet me weten dat ik vrijkaart­jes had gewon­nen voor een con­cert in Ede.
Nou doe ik niet vaak mee aan pri­jsvra­gen of iets dergelijks, maar in dit geval had ik het niet ervaren als zodanig.

Van Sab­ri­na had ik de eerste keer muziek geho­ord in het pro­gram­ma wat ik alti­jd op zondagocht­end probeer te luis­teren (en nu ook weer aanstaat ter­wi­jl ik dit blog­je zit te tikken) => De Sand­wich op Radio 2. Het film­p­je van haar eerste sin­gle Do for love stond op de Sand­wich hyves, en had ik al vele keren beluis­terd toen ik via haar eigen hyves hoorde dat ze een cd in eigen beheer had uit­gegeven. Deze heb ik toen meteen aangeschaft. En inmid­dels al ‘gri­js­ge­draaid’.

Met Sab­ri­na ging het tegelijk­er­ti­jd erg hard. Zek­er na haar optre­den bij de De wereld draait door:

Klik op de afbeeld­ing om de video op youtube te bek­ijken

Hier werd voor de eerste keer gebro­ken met de (stom­pzin­nige) regel dat de muzikale onder­brek­ing niet langer dan één min­u­ut mag duren. Op voor­spraak van Jan Mul­der werd besloten dat zij het hele num­mer mocht bren­gen.

Kort daar­na werd ze benaderd door het befaamde Blue Note label, waar ze nu onder con­tract staat.
Rond die tijd kreeg ik ook te lezen dat ze met haar tournee was begonnen en dat per optre­den er enkele vrijkaart­jes verdeeld wer­den. Het enige wat je moest doen was een krabbel achter­lat­en indi­en je geïn­ter­esseerd was. Dat was ik.

Maar dat was ik ook weer ver­geten. Tot het bericht­je dat de kaart­jes klaar lagen voor het con­cert in Ede.

Gis­ter­avond dus de schoe­nen gepo­et­st en op weg naar Ede. Waar we enkele minuten vóór het voor­pro­gram­ma bin­nen kwa­men vallen. Snel de kaart­jes opge­haald en onze plaat­sen opge­zocht. De zaal zat al vol en het podi­um was nog leeg.

Het wacht­en was op Jess. Maar dat duurde niet lang. Ineens kwam daar een groep­je stu­den­ten? jon­geren? the­ater­medew­erk­ers? het podi­um opgelopen. Ze pak­ten hun instru­ment op, en de front­girl van het geheel nam plaats achter haar key­board. Ze zei iets onsamen­hangends, begon te lachen, en de band begon met het eerste num­mer.

Geweldig! Een heer­lijk swin­gend num­mer dat goed in elka­ar zat. Ver­vol­gens weer een chao­tisch tussendoort­je door Jess, dit keer over het feit dat ze niet nat gegooid werd met bier en dat het pub­liek zo gecon­cen­treerd zat te luis­teren. En op naar het vol­gende up-tem­po num­mer.

In het half uur dat hen gegeven werd, speelden ze een mooie set van vrolijke pop­songs die geen min­u­ut gin­gen verve­len. Jess wist met ont­wape­nende charme een goed con­tact met het pub­liek te kri­j­gen. Na afloop stond ze samen met Sab­ri­na in een stand haar cd’s te verkopen en te signeren. Ook haar cd’s wer­den goed verkocht. Een mooi com­pli­ment voor een heer­lijk voor­pro­gram­ma.

Na Jess was het tijd voor een korte pauze voor­dat het con­cert van Sab­ri­na Starke begon.
Ook nu weer was het even wacht­en voor­dat de band het podi­um opkwam. De ban­dle­den begonnen het optre­den met het intro “She is” waarmee ook haar cd opent. De stem van Zulile (een gespro­ken tekst) werd via de com­put­er afge­speeld, ter­wi­jl de band het num­mer live speelde. Hier­na kwam Sab­ri­na het podi­um op en begon meteen het num­mer Romeo & Juli­et te zin­gen, het tweede num­mer van de cd.

Na dit num­mer gaf ze aan dat ze ook nog een andere ver­sie van R&J in haar reper­toire heeft. En dat werd ver­vol­gens ingezet. Ook dit num­mer kwam goed over in de kleine knusse zaal. En dat was iets wat Sab­ri­na zelf ook aan­gaf.

Nu het er op lijkt dat ze miss­chien wel inter­na­tion­aal kan gaan door­breken en er bin­nenko­rt grotere zalen voor haar optre­dens geboekt gaan wor­den, liet ze duidelijk blijken hoe fijn ze het vind om in deze wat kleinere zalen te mogen spe­len.
En zo bleef ze gedurende haar hele optre­den tussen de num­mers door op een pret­tige manier wat vertellen over het hoe en waarom van haar muziek.

De num­mers zelf wer­den met afwijk­ende arrange­menten gespeeld als op de cd. Dus niet het stan­daard afspe­len alsof je gewoon de cd op het staan, waar ik zelf zo’n hekel aan heb. Ook werd regel­matig gevraagd aan het pub­liek om mee te doen.
Dan weer eens om aanstek­ers, mobielt­jes, e.d. te gebruiken voor wat sfeerver­licht­ing, dan weer om als achter­grond­koor te fun­geren, of om met z’n allen op te staan (het was een zaal met zit­plaat­sen) en mee te swin­gen met de muziek. De meerder­heid van het pub­liek deed vrolijk mee.

De band speelde in mijn ogen geweldig. Zon­der pre­cies te weten wie de ban­dle­den waren (dat moet ik nog een keer opzoeken) spron­gen voor mij de drum­mer, bassist en pianist er in posi­tieve zin uit. Zon­der de rest van de band teko­rt te doen.
Het samen­spel in de band zelf was fan­tastisch, alsook met Sab­ri­na. Het kwam mij over als een per­fect inge­speeld geheel welke zow­el in de up-tem­po als langza­mere num­mers de juiste tim­ing had.

In totaal duurde het optre­den een uur, waarin alleen num­mers van de cd gespeeld wer­den. De toegift was weggelegd voor Yel­low Brick Road. Een per­soon­lijk num­mer waarin ze de moeizame weg beschri­jft van de afgelopen jaren. Het gaat over doorzetten wan­neer je in iets gelooft:

I’ve made some miles but I am here
Didn’t think I would make it frozen by fear
There was a time a few years ago in my life
That I felt so lost didn’t see no way out
Cause I’ve been through love
Through pain
Down the val­ley and up again
After all this time I under­stand
So I stand before you this woman

Cho­rus:
These yel­low bricks have brought me this far
Can’t believe it but I’m final­ly here
Been walk­ing down this road like a lost child
Feel­ing so alone but now I found my home

Sab­ri­na,
bedankt voor een geweldig optre­den!

~ ~ ~

Comments are closed.