Wat blogde jij tijdens…

Mij wordt zelden iets gevraagd. Hoo­gu­it of ik melk en/of suik­er in de koffie wil. Met dit soort vra­gen kan ik goed omgaan, voor­namelijk omdat het juiste antwo­ord bij mij bek­end is (nee). En mocht mij om welke duis­tere reden het juiste antwo­ord niet meteen te bin­nen schi­eten, dan kan ik toch snel alter­natieven aan­bieden (ja; een beet­je; koffie? ik heb liev­er thee!). In welk geval ik het voorgeschotelde drankje met wat inge­houden weerzin achterover sla en er net­jes voor bedank. Zo ben ik.

Echter, juist van­wege het feit dat mij zelden iets gevraagd wordt, ben ik alti­jd op m’n hoede. Vooral op straat. Want op elke straathoek kan zich de beruchte straat­in­ter­view­er ver­schuilen. En je zult zien dat jij juist op dat moment ges­traat­in­ter­viewd wordt wan­neer je de actu­aliteit een klein beet­je min­der gevol­gd hebt. Omdat je bijvoor­beeld te druk bent geweest met het bijw­erken van je blogsite. Of met het lezen van blogs. Of met het schri­jven van blogs. In ieder geval rede­nen genoeg om een achter­stand te hebben opge­bouwd in het lezen van kran­ten en het vol­gen van nieuws­rubrieken.

En dan zal daar ineens die straat­in­ter­view­er voor je staan. En z’n micro­foon onder je neus duwen. Om je een vraag te stellen. Over iets uit de actu­aliteit. Wat je mening daar­bij is. Zul je net zien.

Daar ben ik dus bang voor. Want ik heb niet zo’n grote ervar­ing met antwo­or­den. Al hele­maal niet met menin­gen. Ik ben niet zo van de menin­gen. Daar­van lopen er al genoeg rond in Ned­er­land. Van die wan­de­lende Meninkjesverkondi­gers. Over van alles en nog wat. U vraagt en zij menen. Over­al ver­stand van te hebben. Maar de echte straat­in­ter­view­er herkent ze al van verre. En houdt zich ver­sc­holen tot­dat hij z’n echte slachtof­fer ziet. De argeloze voor­bi­j­ganger die nog snel even een bood­schap doet en met z’n hoofd totaal ergens anders is. Zo zie ik er dus ook uit, argeloos, maar probeer mezelf tot de tanden te wape­nen met feit­en (let op: geen menin­gen). Voor het geval dat:

Klik op de afbeeld­ing om de video op youtube te bek­ijken.

De ultieme nacht­mer­rie is dat de gevrees­de straat­in­ter­view­er de vol­gende vraag voor­legt: “Waar was u toen…”. Op de pun­t­jes staat dan zoi­ets als ‘J.F.K. werd ver­mo­ord’ (mijn antwo­ord: hoogst­waarschi­jn­lijk in bed), of ‘Ned­er­land 2de werd op het WK’ (mijn tegen­re­ac­tie: tij­dens het WK in Duit­s­land of Argen­tinië?; haha, meteen terug­pakken als het kan), of ‘er vlieg­tu­igen in de Twin Tow­ers vlo­gen’ (mijn waarheid: thuis voor de buis). Afi­jn, u begri­jpt het principe.

Gezien wat er nu alle­maal in het nieuws ver­schi­jnt met betrekking tot de kredi­et­cri­sis, zal het niet onwaarschi­jn­lijk zijn dat de vraag als vol­gt zou kun­nen luiden: “Waar was u toen de kredi­et­cri­sis uit­brak?” En dat wordt moeil­ijk. Want wan­neer brak die nou eigen­lijk uit? Is er een moment aan te wijzen toen duidelijk werd dat hier iets grot­ers, veelom­vat­ten­ders aan de hand was?
Daar ben ik nog niet uit, dus ben ik maar begonnen om met terug­w­erk­ende kracht aller­lei tijd­schriften en kran­ten in tegengestelde richt­ing (dus back to the past) te lezen om het toen-moment te vin­den. Want dat moet er natu­urlijk zijn. De water­schei­d­ing tussen vóór en ná de kredi­et­cri­sis.

Al lezende viel me toen nog iets anders in. Het gegeven dat we alweer geruime tijd mid­den in die economis­che cri­sis van ongek­ende pro­por­ties zit­ten en tegelijk­er­ti­jd onszelf al bloggend een plaats in de geschiede­nis proberen te schri­jven. Dat deed me denken aan ver­schil­lende biografieën die ik ooit heb gelezen en waar de biograaf wel eens ter­loops vast­stelde dat de per­soon onder studie dag­boeken vol schreef. Maar niets over de lat­er als dus­danig geken­merk­te his­torische gebeurtenis­sen. Duit­s­land valt Polen bin­nen, maar de dag­boekschri­jver klaagt over het slechte weer. De Berli­jnse muur valt ter­wi­jl de dag­boekschri­jver ruzi­et over het een of ander voor­val met de win­ter­schilder.

Doorg­ere­de­neerd zou de gewetensvraag aldus wor­den: “Wat blogde jij tij­dens de kredi­et­cri­sis?” En daar sta je dan met je blogs vol triv­ia. Over een con­cert­be­zoek hier, een bushok­je daar, en een zwerm wraakzuchtige spreeuwen. Ja, de actu­aliteit is diep doorge­dron­gen in de werkkamer van deze onregel­matige blog­ger. Maar niet heus. Of toch? Jazek­er! Met een beet­je goede wil is er wel degelijk in dit ver­hal­end blog­je een directe lijn te trekken van een gemod­erniseerde rat­ten­vanger van Hame­len naar de kredi­et­cri­sis. Toen al! Ik was er dus toch redelijk vroeg bij.
En nu natu­urlijk weer met dit blog.

Nu alleen nog zien uit te vin­den wan­neer die ver­domde kredi­et­cri­sis pre­cies uit­brak!

Want ze gaan komen. Die twee vra­gen:

Waar was jij toen de kredi­et­cri­sis uit­brak?”
“Wat blogde jij tij­dens de kredi­et­cri­sis?”

Be pre­pared!

~ ~ ~