Eric scoort een bloody hattrick

Met van bloed druipende vingers trok Eric voorzichtig de kinderteken­ing van de muur.
Het was een geel stuk papi­er waarop met grote veg­en in ver­schil­lende kleuren een bont patroon was geschilderd waaruit niets viel op te mak­en. Als je heel goed keek dan kon je onder de dikke laag verf een clowns­gezicht herken­nen. Hele­maal onder­aan stond in nette let­ters geschreven: Voor Papa
Eric kreeg een brok in z’n keel. Dat had zijn kind toch maar mooi gemaakt.
Het ver­baas­de Eric dat een kind van amper twee jaar al zoi­ets prachtigs kon mak­en. Elke week zo’n teken­ing te kri­j­gen! Geweldig!

De teken­ing voorzichtig opro­l­lend liep Eric de keuken uit, daar­bij omzichtig het gehavende naak­te lichaam ontwijk­end wat op de tegelvlo­er lag. Nog steeds had Eric last van een soort brok in z’n keel en rochelde enkele malen luidruchtig tot er iets loss­choot. Bij­na kokhalzend spuwde hij in z’n hand en door z’n tra­nen heen bestudeerde hij het voor­w­erp van dichter­bij. Het leek wel een stuk rauw vlees. Vol wal­ging gooide hij het van zich af.

Zorgvuldig sloot Eric de bui­ten­deur van zijn huis en liep naar z’n auto. Nog steeds hield hij de teken­ing in z’n hand.

Een­maal op de snel­weg kwa­men de beelden van de afgelopen uren terug. Eric probeerde zich te con­cen­tr­eren op deze beelden. Natu­urlijk om er van te kun­nen leren voor een vol­gende keer. Maar ook omdat hij wederom het idee had som­mige momenten in een roes te hebben gehan­deld zon­der pre­cies te besef­fen wat hij had gedaan. Miss­chien kwa­men ook die beelden nu terug.

En ter­wi­jl Eric over de snel­weg zoefde ervaarde hij opnieuw hoe hij bij het bed had ges­taan van zijn vrouw. Na een poos­je was hij geknield om haar in het slapende gezicht te kun­nen kijken. Hij zag hoe ze rustig ademhaalde. Langza­am trok hij een stuk­je dekbed van haar schoud­er weg. Enkele ogen­blikken staarde hij naar haar naak­te arm en keek haar toen weer in het gezicht.

En zag twee wij­dopen ogen die naar hem terugstaar­den.

In een reflex sprong hij omhoog en stak met een vloeiende beweg­ing het mes diep in de geopende mond van zijn vrouw. Nog steeds staar­den haar ogen hem aan. Uit haar keel kwam een roche­lend gelu­id. Haar han­den klauw­den ver­vaar­lijk naar hem maar kre­gen niet echt hou­vast op z’n gladde body­warmer. Het duurde niet lang tot­dat ze stil werd en haar armen slap langs haar lichaam vie­len.

Eric trok het mes terug en zag hoe z’n hand heftig beefde. Het leek of z’n hart bonk­end een weg naar buiten zocht.

Na een tijd­je kwam hij tot rust. Hij sloeg het dekbed nu hele­maal terug en bekeek haar van top tot teen. De over­tol­lige nachtk­led­ing ver­wi­jderde hij door het met z’n mes stuk te sni­j­den. Sex­uele lust streed om voor­rang met opkomende bloed­dorst. Uitein­delijk won de bloed­dorst het. Langza­am begon hij in het nog warme lichaam van zijn vrouw te sni­j­den. Al snel ver­loor hij de con­t­role over zichzelf.

Eric min­derde vaart en nam de afrit van de snel­weg. Hij was nu bij­na thuis. Op de weg was een grote 8 en 0 geschilderd. Onwillekeurig begon hij zacht­jes te lachen. Wat een toe­val. Acht slachtof­fers had hij nu in totaal gemaakt, bedacht hij zich. En nul kans om gepakt te wor­den.

Slachtof­fer zeven bevond zich in de keuken waar hij hem had achterge­lat­en voor­dat hij zijn vrouw boven ging opzoeken. Eric had hem ste­vig vast­ge­bon­den op één van de keuken­stoe­len.
Hij kon zich niet meer herin­neren waarom hij enkele messen uit het messen­blok in de boven­be­nen van de man had gesto­ken. Maar omdat ze daar nu toch zat­en kon hij ze goed gebruiken om van daaruit verder te werken aan de ont­lad­ing van de woede die hij nog steeds in zich voelde. Omdat zijn vrouw gebro­ken had met de regels. Omdat zijn vrouw wakker was gewor­den. Omdat zijn vrouw hem recht had aangekeken. Daarom. Daarom moest hij nu boeten. Ver­schrikke­lijk boeten.

Eric par­keerde z’n auto op de oprit.
De beelden van slachtof­fer acht onder­druk­te hij door de teken­ing op te pakken en uit te rollen.
Hij zag dat zich wat bloed­ve­g­en had­den ver­mengd met de verf. Niet dat het daar­door lelijk was gewor­den.

Deze teken­ing zou een spe­ciale plaats kri­j­gen op z’n werkkamer.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets