Roulette

Deze blog­post is deel 2 van 14 in de serie De Reünie

Het voelt als Rus­sis­che Roulette. Enkele keren kijk ik voor mijn gevoel recht in de loop van het geweer.
Wat zou het lot met mij voor hebben? Gun­stig gezind te zijn? Omdat ik niet door Anouk gekust wil wor­den? Ach, hoe graag zou ik eens echt willen zoe­nen. Zelfs met Rooie Anouk.
Maar niet hier in dit fiet­sen­hok. Met iedereen erbij. Ik zou het lachert­je van de hele school wor­den. Alsnog. Ter­wi­jl ik er bij­na weg ben.

Waarom moest ik nou zonodig mee naar het fiet­sen­hok. Juist met de meest luidruchtige en lastig­ste groep leer­lin­gen van dit exa­m­en­jaar. Op zoek naar haar bij toe­val mezelf aanges­loten bij dit gezelschap waar ik hele­maal niets mee heb.
En nu dit. Ik voel het plakkerige zweet in mijn oksels. Het kan niet anders of er zullen vlekken in het t‑shirt te zien zijn.

De fles draait steeds langza­mer en opnieuw komt de hals mijn richt­ing op. Het zal de laat­ste keer zijn voor­dat hij defin­i­tief zal stil­vallen.
Vóór mij, bij mij, of na mij? Onge­makke­lijk kijk ik om me heen. Ik hoor som­mi­gen cynisch ‘Han­sje, Han­sje, Han­sje’ fluis­teren.
Hoe kom ik hier weg?
Wat doe ik hier eigen­lijk?

De laat­ste dagen op school waren erg­er dan voorheen. De tijd leek stil te staan, alsof het mij niet gegund was om ein­delijk te kun­nen verd­wi­j­nen. Aan iets nieuws te begin­nen. Andere mensen. Andere omgev­ing.
Ik had genoeg gezien hier.
Maar toen was daar ineens het besef gekomen dat ik ook haar nooit meer zou zien.

Inwendig had ik al afscheid van haar genomen. Op school probeerde ik haar te ont­lopen. Keek haar niet aan. Ging zover mogelijk van haar van­daan zit­ten. Natu­urlijk luk­te dit niet alti­jd.
Wan­neer onze blikken elka­ar toch kruis­ten voelde ik hoe er spon­taan een rilling door mijn lijf trok. Ik wist niet hoe snel ik me weer moest afwen­den. Beschaamd voor mijn rood aan­gelopen gezicht.
Wat me bijbleef van zulk een kort oog­con­tact was haar blik. Zelfs lang nadat ik weer stu­urs voor me uit zat te staren.
Het ver­war­mde me. Het troost­te me. Het maak­te me week. En dat haat­te ik.

Omdat het me aan mijn moed­er deed denken. Die keek ook zo. Niet naar mij. Naar mijn oud­ere broer.

Deze avond had ze weer zo gekeken. Ik was klaar om naar het feest te gaan. Een aan­tal klasgenoten zouden me komen ophalen. Op de klok aan de muur zag ik dat het al ruim over de afge­spro­ken tijd was. Nie­mand was op komen dagen.
“Moet je niet gaan?”, vroeg mijn vad­er.
Voor­dat ik kon antwo­or­den, zei mijn moed­er, “Zorg je wel dat je op tijd thuis bent?”
Ze zat aan het logeerbed wat in de hoek van onze woonkamer was geplaatst. “En doe geen gekke din­gen,” zei ze er zacht achter­aan ter­wi­jl haar hand het hoofd van mijn broer streelde.

Zon­der verder nog iets te zeggen liep ik het huis uit. Mezelf voor de zoveel­ste keer afvra­gend waarom ik elke keer weer van gedacht­en moest veran­deren.
Waar dacht ik de daad­kracht van­daan te halen die me alle voor­gaande jaren ont­bro­ken had? Miss­chien omdat ik haar na vanavond toch niet meer zou zien?
Het was nu of nooit! Zo sprak ik me moed in.

De hals trekt nipt aan mij voor­bij. En komt tot stil­stand bij Gwen! Nu zal er opnieuw een draai gegeven gaan wor­den en zal de nacht­mer­rie van vooraf begin­nen.
Hoewel? Gaat Anouk echt kussen met Gwen!?
Iedereen begint te joe­len en ik doe mee. Oplucht­ing en opwind­ing gieren door mijn hele lichaam.

Abrupt is het spel over. Betrapt en ver­jaagd door de con­ciërge.
Ver­sla­gen druipen we af richt­ing aula.

Waar ik haar dan toch zie. Ze danst. Net als mijn hart.

Ik neem een besluit.

Op een ver­lat­en tafelt­je staan wat flesjes bier. Vier stel ik op als een ruit. Ze kri­j­gen elk een beteke­nis toegewezen. Fles num­mer vijf drink ik zowat in één teug leeg. Leg ‘m in het mid­den en geef er een flinke draai aan.
Geen weg terug. Bonk­end probeert mijn hart een uitweg naar buiten te vin­den.

Wat doe jij nou?”, klinkt plots achter mij.

~ ~ ~

Geschreven voor De Reünie

Voor de volledigheid:
Ik is niet Peter.
Hans is Ik.
Fic­tief is Hans.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Waarom zou ik?Love needs a heart »

Tags

(all tags)

Tweets