Dans met mij

Deze blog­post is deel 4 van 14 in de serie De Reünie

Met de uitn­odig­ing voor de reünie loop ik naar mijn boekenkast. Een spe­ciale plek is gere­serveerd voor de boeken van Mika­do. Ik pak een willekeurig exem­plaar en open het bij de eerste pag­i­na. In een gra­cieus hand­schrift staat er geschreven:
“Ik heb je gevon­den
Nu jij mij nog
Mika­do”

Het is het­zelfde hand­schrift als van de uitn­odig­ing. Alsof ik nog beves­tig­ing nodig had.

Ik wist allang dat ik Karin teruggevon­den had.
Op die mooie dag.

Wan­de­lend door de bin­nen­stad voelde ik zoals wel vak­er alsof ik gadeges­la­gen werd. Karin was me alti­jd bijge­bleven en heel af en toe had ik me wel eens omge­draaid, me afvra­gend wat ik zou doen als ik haar dan zou zien staan. Deze keer was het gevoel intenser dan anders. Een warme gloed trok door mijn rug. Aarze­lend bleef ik stil­staan. Besmuikt keek ik om me heen.
Nie­mand te zien.
Tot ik in de eta­lage van een boek­winkel het logo van Mika­do zag. Ik herk­ende het onmid­del­lijk van haar schets­boeken.
Ik had Karin gevon­den! Of zij mij?

Sinds­di­en ben ik haar bli­jven vol­gen en lezen. Ik kocht haar boeken en vroeg aan willekeurige voor­bi­j­gangers om die te lat­en signeren wan­neer zij ergens een signeers­essie gaf.
En van een opdracht te lat­en voorzien. Alti­jd dezelfde.

Toe­nader­ing zocht ik niet. Daar was ik nog niet aan toe. De schaamte voor mijn harteloze daad was te groot.

Toen de uitn­odig­ing voor de reünie arriveerde, wist ik dat het tijd was.

En nu sta ik dan voor het school­ge­bouw uit mijn jeugd. De meesten zijn al naar bin­nen. De deur staat op een kier. Ik weet dat terug­gaan in de tijd niet mogelijk is. Wel dat ik iets kan her­stellen wat lange tijd onmo­gelijk leek.

Ik haal diep adem, duw de deur open en loop naar bin­nen.

Een­maal in de aula word ik over­weldigd door de grote hoeveel­heid mensen. Ik besluit aan de bar te gaan zit­ten om wat overzicht te kri­j­gen. De eerste per­soon die ik herken is de docente Ned­er­lands, juf Car­la. Ze staat te prat­en met een man die ik pas met veel moeite herken als meester Michel.
Een stuk­je verder aan de bar zit Lin­da. Ze is in gesprek met Frank. Ik wil ik me bij hen aansluiten maar de gele­gen­heid gaat voor­bij als ze bei­den opstaan en weglopen. Lin­da richt­ing Angus. Ver­bazend hoe de namen en gezicht­en als vanzelf bli­jven komen. Ik dacht ze zo diep weggestopt te hebben.

Eerder dan dat ik haar zie, voel ik de aan­wezigheid van Karin.

Ik kijk rond en zie haar voor­dat zij mij ziet. Een ele­gante ver­schi­jn­ing die zelf­be­wust in de mensen­menigte staat. Ze is mooier dan ik mij durfde voorstellen. Onze blikken van­gen elka­ar en ik loop op haar toe. Met elke pas een ver­loren jaar dichter­bij. Tot­dat we tegen­over elka­ar staan. Daar waar het ooit had kun­nen zijn.
“Hal­lo Hans”
“Hal­lo Mikadoot­je”

Wan­neer er iemand voor­bij komt voor de drankjes, neem ik het halfvolle glas uit Karin’s hand en plaats het op het dien­blad. Karin kijkt me vra­gend aan. Ik leg een vinger op haar lip­pen en gebaar richt­ing de dans­vlo­er. Zon­der iets te zeggen draait ze zich om. Mijn ene hand leg ik op de blote huid van haar schoud­er, met de ander houd ik haar hand vast. Zo lopen we langs onze oud-klasgenoten zon­der ze daad­w­erke­lijk te zien. Op de dans­vlo­er aangekomen ga ik voor haar staan en vraag of ze met mij wil dansen. Ze knikt beves­ti­gend. Ik leg mijn hand op haar rug. Kus haar zacht op het voorhoofd. Loop niet weg.

Als we lat­er dansen, houd ik de ogen ges­loten. Haar hoofd rust licht­jes op mijn schoud­er. De geur van haar haar speelt door mijn neus. Mijn han­den gli­j­den over haar rug. Voe­len toestem­ming om de aanzet van haar billen te verken­nen. Ze drukt zich verder tegen mij aan. De wrijv­ing van haar zachte warme buik vult mijn lichaam met een wel­dadi­ge hitte. Het stroomt naar bin­nen. Ont­dooit mijn hart en sti­jgt naar mijn hoofd. Het vol­gende moment sti­jg ik zelf op. Beter, ik ontsti­jg mezelf en zie ons bei­den staan. Toen en nu.

Angst bekruipt hem als hij het paar van toen ziet. Schaamte om wat komen gaat. Zijn ver­raad.
Maar toen en nu versmelten. Dansen verder. Lat­en elka­ar niet los.
“Het is beter zo”, zegt een stem.
Ver­won­derd kijkt hij opz­ij. Naast hem staat de gym­ler­aar. Gio. Ze kijken elka­ar aan. Kijken dan weer naar het dansende stel.
“Ik zat niet achter het stu­ur”, zegt Gio. “Doe mijn broer geen pijn, zoals ook ik jouw broer geen pijn heb willen doen”.
Hans kijkt op maar Gio is verd­we­nen.

Ik open mijn ogen en zie onze dood gewaande gym­ler­aar een eind verder in de zaal. Nee, het is niet Gio maar Enzo. Het kwart­je valt. Enzo is de broer van Gio! De man die ik alti­jd ver­ant­wo­ordelijk heb gehouden voor de dood van mijn broer, had zelf een jon­gere broer!

Karin maakt zich los uit onze omhelz­ing. Ze moet de onrust gevoeld hebben die in mijn lijf gekomen is. Ik wil haar tegen­houden wan­neer ze aangeeft dat ze wil vertrekken. Maar realiseer me dat dat niet eerlijk is. Ze wil mij voor zich alleen. Onze reünie moet zuiver bli­jven. Daarom moet ik eerst vrede zien te kri­j­gen met het verleden.
Ik neem haar kaart­je aan. Een laat­ste zoen en dan loopt ze weg. Net zoals ikzelf vele jaren gele­den. Maar dit is geen afscheid. Dit is een uitn­odig­ing tot meer.

Ik besluit naar Enzo te gaan en hem aan te spreken. Voor­dat ik echter de kans kri­jg om iets te zeggen neemt Enzo zijn mobielt­je in de hand voor een inkomend gesprek.
“Ja… met Enzo”, zo hoor ik hem zeggen.
Tegen mijn gewoonte in bli­jf ik op de achter­grond meeluis­teren. Een hoop bek­ende namen komen voor­bij. Waar gaat dit alle­maal over?

~ ~ ~

Geschreven voor De Reünie

Voor de volledigheid:
Ik is niet Peter.
Hans is Ik.
Fic­tief is Hans.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Love needs a heartDe bit­tere smaak van troost »

Tags

(all tags)

Tweets