Koetsier Herfst — Charlotte Mutsaers

Reeds in de intro­duc­tie op blz 14 staat het vol­gende te lezen:

Er zijn feit­en en er zijn ervar­ings­feit­en. Dit boek bestaat uit ervar­ings­feit­en. Het is een roman. Er wordt vaak geklaagd over de ongeloofwaardigheid van romans en daar kan ik inkomen, maar nu ik met deze roman mijn lev­en op de voet gevol­gd heb, kan ik met de hand op mijn hart verzek­eren dat niets zo ongeloofwaardig is als het lev­en.”

De woor­den komen van Mau­rice Mail­lot, de hoofd­per­soon in de nieuwe roman van Char­lotte Mut­saers. Hij is het zelf die de intro­duc­tie bij deze roman ver­zorgd, want tenslotte is hij degene die ver­haal doet van zijn ont­moet­ing met de fanatieke dier­e­n­ac­tiviste Do.

Om dit boek goed te kun­nen waarderen is het in mijn ogen bij­na een voor­waarde om Mau­rice op zijn woord te geloven v.w.b. de geloofwaardigheid van het ongeloofwaardi­ge in het echte lev­en. Want de belevenis­sen die vol­gen vanaf het moment dat hij een mobiele tele­foon in het park vin­dt, gren­zen aan het absurde. Waar­bij de gehanteerde schri­jf­sti­jl van Char­lotte Mut­saers er ook nog eens voor zorgt dat je in eerste instantie onbe­wust makke­lijk over aller­lei bizarre sit­u­aties heen leest. De sti­jl is los­jes, met veel korte poëtis­che zin­nen, humor­volle dialo­gen en leuke woord­spelin­gen. Het boek leest vlot­jes weg.

Het ver­haal is kort samen te vat­ten: een vereen­za­amde bemid­delde schri­jver wonend in Ams­ter­dam, komt op een won­der­lijke manier in con­tact met een even zo won­der­lijke vrouw. Hij raakt meteen in de ban van haar (en haar dier­e­n­ac­tivisme) en vol­gt haar tot in Oos­t­ende (waar de tweede helft van het boek zich afspeelt). Daar bren­gen ze een jaar­wis­sel­ing door die het lev­en van Mau­rice voor­goed op z’n kop zet.

Maar dat is slechts de opper­vlak­te, de buiten­ste laag. Kijkt men verder dan kan men makke­lijk verd­walen in de com­plex­iteit van deze roman. Zo waren de eerste recen­cies voor­namelijk gericht op de springerige vorm die geprezen werd, maar ver­schuift de aan­dacht de laat­ste tijd meer naar de diverse inter­pre­taties die men los kan lat­en op deze roman. De recensent Arnold Heumak­ers ziet Do als een Jezus­figu­ur, iemand die haar mens-zijn offert om de dieren te ver­lossen.

Zelf zegt Char­lotte Mut­saers hierover:

Bij elke inter­pre­tatie waarmee de lez­ers komen, zeg ik: dat biedt het boek aan. Zoals Mau­rice zegt wan­neer hij het bier­merk Jupil­er leest als Jupiter: ‘Allicht las ik alleen wat ik lezen wou, wie niet?’ Je kunt niet een meer­duidig boek schri­jven en ver­vol­gens zeggen dat je één inter­pre­tatie wil.
Bron: NRC Han­dels­blad, vri­jdag 4 juli 2008

En dus terug naar het begin van dit blog­je. Zet al je vooro­orde­len over wat ‘nor­maal’ is opz­ij en stap onged­won­gen in het lev­en van Mau­rice Mail­lot. Als je dit kunt, dan zul je ken­nis­mak­en met aller­lei vreemde per­son­ages en van hen gaan houden zoals alleen Mau­rice dit kan (hij kruipt lekker in bed bij zijn nieuwe vriend Fred­dy na een door­week­te nacht). Je zult bijge­spijk­erd wor­den in sex­uele han­delin­gen die je voorstellingsver­mo­gen te boven gaan. Plasseks als een manier om rol­len­gelijkheid te prak­tis­eren (er kun­nen er twee geven, en twee ont­van­gen) is nog te vol­gen, maar wat te denken van intiem wor­den met een Nokia tele­foon (de term ‘Con­nect­ing Peo­ple’ heeft bij mij voor­taan een geheel andere klank gekre­gen).

En ontel­bare bizarre of con­tro­ver­siële gebeurtenis­sen. Zoals Do’s ado­ratie van de dichter Osama Bin Laden (jazek­er, die Osama die wij met andere zak­en asso­ciëren) en zijn mooiste (in haar ogen) gedicht: Koet­si­er Herst. Over­al sleept zij een portret van hem met zich mee, en ergens in het ver­haal declameert zij het gedicht in een vol restau­rant.

En zo gaat het maar door.

Of nog­maals de flaptekst:

Koet­si­er Herf­st voert u mee van Ams­ter­dam naar Oos­t­ende. Wie instapt in zijn koets zal nooit meer dezelfde zijn.”

Hier kan ik me hele­maal bij aansluiten.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets