In zulk een nacht…

We hadden elkaar slechts éénmaal eerder ontmoet. In Arnhem. De ideale plek leek ons dat want zo ongeveer midden tussen ons beider woonplaatsen in.
Die dag was fantastisch verlopen. Eigenlijk zoals we het ons hadden voorgesteld. Maar dan nog iets beter. Met spijt namen we ’s avonds afscheid van elkaar. Ook met veel moeite. Het scheelde niet veel of ik had de trein de trein gelaten en was bij haar ingestapt in de auto.

Een tweede afspraak was dus snel gemaakt. Dit keer zou ik haar thuis opzoeken. Op vrijdagavond na het werk.
Het was een lange rit van Helmond naar Winterswijk en het laatste stukje ben ik nog ergens verkeerd gereden zodat ik maar net op de afgesproken tijd arriveerde. Toch een beetje zenuwachtig.

Op het woonerf ben ik even in mijn auto blijven zitten. Ondanks alle fijne lange telefoongesprekken, de vele brieven en natuurlijk die geslaagde eerste ontmoeting spookten er ook andere gedachten door me heen. Was het niet te snel na mijn vorige relatie? Ging het überhaupt niet te snel? Was ik niet beter af als vrijgezel? Waren vrouwen niet beter af met mij als vrijgezel?

Oh ja, ze had ook al twee kinderen.
Detail.
Maar die zouden deze avond niet bij hun moeder zijn. Daar hadden we in de planning rekening mee gehouden.
Haar honden zouden er wel zijn. De konijnen hoogstwaarschijnlijk ook. En nog wat kleiner huiskamergevogelte zoals parkieten.

Ik keek naar het hoekhuis. Geen beweging te zien. Wat hield me tegen om de auto te starten en rechtsomkeert te maken? Ik vermande me, pakte het cadeautje wat ik voor haar gekocht had en stapte uit de auto.
Al mijn bedenkingen waren op slag verdwenen het moment dat ik in haar ogen keek nadat ze de voordeur had open gedaan.

Enkele kussen later zaten we samen op de bank. Het cadeautje werd uitgepakt. Bleek een schot in de roos. Nog meer zoenen. En we raakten aan de praat.
Eerst met koffie erbij. Daarna met sterke drank. Dichter kropen we naar elkaar toe op de bank. Twee zwarte honden in diepe rust aan onze voeten.
De verhalen die we kwijt moesten waren soms intiem, soms emotioneel, soms hilarisch. We hadden elkaar ontzettend veel te vertellen. Omdat het zo goed voelde, zo vertrouwd. De tijd vloog voorbij.

De honden wezen ons erop dat het bijna middernacht was. Ze wilden naar buiten. We keken elkaar aan en realiseerden ons dat we nog helemaal niet gegeten hadden.
Ik ging de honden uitlaten en zij zou de soto (Soto? Wat is dat? zei het brabants boertje) alsnog klaarmaken.

In de koele avondlucht liep ik met de honden aan de riem door de mij onbekende straten. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. In de verte sloeg de klok 12 uur.
Ik keek de honden aan en klikte hun halsband los. Uitgelaten begonnen ze te rennen.

In zulk een nacht
kwamen ze terug toen ik ze riep
heb ik voor de eerste keer haar eigengemaakte soto gegeten
zijn we samen onder de douche gegaan
hebben we haar zolderkamer opgezocht
vielen we pas in slaap toen hij voorbij was

~ ~ ~

In zulk een nacht, — als waarvan Shakespeare zong
In ‘t toovrig beurtgezang “in such a night”,
Van ‘t stralende Venetiaansche spel, —
In zulk een nacht, waarvan dàt lied nòg klinkt,
Is àl de schoonheid van den klaren dag,
Verinnigd en verteederd en den droom,
En àl de klaarheid van den schoonen nacht,
Tezaâmgevloeid tot die betoovering
Die is Venetië’s ziel en innigst leven:
De wonder-teedere melancholie
Die aantrekt, aantrekt en niet los meer laat
En, waar zij smarten gaat, weêr stil verijlt,
Uitvloeiende tot droomen van verlangen…
In zulk een nacht…

Eduard Brom (1862-1935)

~ ~ ~