Het groenste groen

Sinds uit onder­zoek is gebleken dat onder­zoek aan­toont dat alles onder­zocht kan wor­den, ple­gen onder­zoek­ers geregeld gevarieerd onder­zoek om te onder­zoeken of eerder aange­haald onder­zoek­sre­sul­taat nog steeds onder­zoek­tech­nisch stand houdt.

Is de uit­slag posi­tief dan kan men ongesto­ord verder gaan met van alles te onder­zoeken. Bij een negatieve uit­slag zal natu­urlijk nad­er onder­zocht moeten wor­den wat hier aan de hand is.

Onder­zoekt en gij zult vin­den.

Wat op zich nog niet zo erg is, zolang het gevoels­matig ergens over gaat. In die gevallen waar men via onder­zoek aan­toont wat men eigen­lijk allang wist, doch wat nu weten­schap­pelijk bewezen kan wor­den, lijkt het me beter dit binnens(studeer)kamers te houden. Het geeft namelijk bij de leek een ver­keerd beeld van de weten­schap wan­neer bericht­en in de media ver­schi­j­nen (zoals ik onlangs in NRC las) dat onder­zoek heeft aange­toond dat kinderen met taalon­der­wi­js een beter taal­gevoel hebben ontwikkeld dan kinderen zon­der taalon­der­wi­js.
Ik geloof (oei, fout in de con­text van weten­schap­pelijk onder­zoek) dat meteen, en vraag mezelf op het­zelfde moment af wat ik er mee opgeschoten ben. Had ik daar mijn twi­jfels over? Liep ik er de hele dag over te piek­eren? Zin­vol lijkt me eerder om in de media te ver­melden wan­neer dit niet het geval zou zijn. Dat vele uren taalon­der­wi­js bij kinderen totaal geen noe­menswaardig effect heeft.

Enfin, men onder­zoekt en pub­liceert maar. Wij con­sumeren wel. En ver­bazen ons bij tijd en wijle. Zoals ook met het in onder­staand gedicht aange­haald onder­zoek:

dat man­nen min­der schak­erin­gen groen onder­schei­den.

Nu ben ik als man meteen geneigd dit bea­men. Groen is groen. Wat nou, schak­erin­gen? Hoo­gu­it licht­groen of donker­groen, al naar gelang het tijd­stip van de dag, maar verder dan dat? Wat heb je daaraan?
Mij gaat het om iets wezen­lijk­ers. Namelijk wat is groen? Hoe weten we dat we alle­maal het­zelfde groen voor ogen hebben?

Stel:
Ik word geboren.
Men voedt mij com­pleet geï­soleerd op.
Men leert mij dat de lucht geel is en de wolken paars.
Het gras is blauw. Een ver­keer­slicht is van boven naar bene­den oran­je, groen, blauw.
De smur­fen zijn gele man­net­jes met paarse broek­jes.
Enzovoort.
Wat betekent dat dan, groen?

Stel:
Ik word geboren.
Men voedt mij op temid­den van andere kinderen die gelijk met mij geboren zijn.
Men leert mij dat de lucht blauw is en de wolken wit.
Het gras groen.
Hoe weet men wat ik zie?
Men leert mij wat ik moet zien. Men geeft een kleurbeteke­nis aan de vorm wolken. Aan het uitspansel. De spri­et­jes die kriebe­len onder je blote voeten.
Voor het­zelfde geld zie ik slechts één kleur. Bijvoor­beeld gri­js. En daarbin­nen een hoop nuances. (schak­erin­gen?)
Wolken­gri­js. Lucht­gri­js. Gras­gri­js. Stop­gri­js.
Maar dat weet ik dus niet. Ooit zag ik alleen gri­js, maar vanaf dag 1 heeft men mij ingeprent dat alles een ‘kleur’ heeft. Gras­gri­js is groen. Net zoals door­ri­j­gri­js groen is.
Dat is mij geleerd.
Wat betekent dat dan, groen?

Daar wors­tel ik dus veel meer mee, dan dat man­nen min­der schak­erin­gen groen zouden kun­nen onder­schei­den. Hier wordt voor mij een essen­tiële stap overges­la­gen.
First things first, please!

Het groen­ste groen

Sinds uit onder­zoek blijkt dat man­nen
min­der schak­erin­gen groen onder­schei­den,
gew­erd het ons vrouwen het groen­ste groen
uit te roepen. We arriveer­den uit bib­lio­theken

en bor­de­len, uit huis en tuin. We
nom­i­neer­den de Helle­borus viridis, ook
wel Wrang­wor­tel genoemd. We roem­den
het opstaande groen van zijn bloem.

Emma Cre­bold­er (1942) 

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets