Later

Later is nog heel ver weg. Wie weet wat er op het pad onderweg naar later allemaal kan gebeuren. Daarom heb ik eerder besloten om niet langer op later te wachten.
Alles wat ik later nog wil doen daar hoef ik niet mee te wachten.

Nu was mijn wensenpakket ook weer niet buitensporig groot. Wereldreizen na mijn pensionering bijvoorbeeld heb ik nooit voor ogen gehad. Wil ik iets van de wereld zien dan kan ik ook vandaag een reis boeken. Schijnt zelfs historisch goedkoop te zijn.
Meer tijd in mijn relatie steken hoeft ook niet te wachten totdat een nader te bepalen moment is aangebroken. Ergens heb ik iets gelezen in de trant van ‘verliefd blijven’ is best moeilijk, maar ‘lief doen’ ligt aan jezelf. (gewoon doen!, zou JP Balkenende zeggen)

De belangrijkste stap die ik misschien wel genomen heb is om wat minder tijd in mijn werk te steken. Niet dat het altijd lukt (want ook werken zelf vind ik een aangename bezigheid), maar het streven is continu aanwezig. De vrijgekomen tijd probeer ik in te vullen met bezigheden waar ik niet aan toe kwam, of die ik pas op een later tijdstip voor me zag weggelegd.

Eigenlijk komt het er op neer dat ik later naar voren heb getrokken. Het is onderdeel van het nu geworden. Niks geen uitstel meer. Hoezo een voornemen hebben wat op die datum ingaat. Gewoon nu beginnen als het zo belangrijk is. Weggooien die sigaret als je wil stoppen. En wel nu. Aantrekken die sportschoenen en de frisse buitenlucht in als je wat aan je gezondheid wil doen. En wel nu!

Let wel, dit is geen pleidooi voor ongeremd alles doen en laten wat in je opkomt. Wat ik voor ogen heb is meer aandacht voor de ‘verstopte verlangens’ en ‘heimelijke wensen’ die in je binnenste sluimeren. Zaken die je tijdelijk geparkeerd hebt omdat je denkt dat ze nu niet kunnen. Dat de tijd er nog niet rijp voor is.

Beschouw ze eens wat nader en vraag je af of je er toch niet alvast een begin mee kunt maken. In welke vorm dan ook. Zo kun je er alvast aan proeven. En misschien merk je dat het niets voor je is (bespaart je later een teleurstelling omdat je er zo naar hebt uitgekeken), of dat het al zoveel plezier en levensvreugde geeft dat je blij bent er mee begonnen te zijn. Kun je er in ieder geval langer van genieten.

Als je op deze manier tegen het leven aan kijkt dan merk je dat later verdwijnt. Je staat in het hier en nu, bezig met volle teugen van het leven te genieten. Je haalt uit het leven wat er in zit. En dan bedoel ik datgene waar jij behoefte aan hebt. Dat hoeft niet iets verhevens te zijn maar kan ook net zo goed lekker schoffelen zijn in je volkstuintje.

Het later waar je wel of niet naar uitziet is niet aanwezig. Kijk je nog steeds naar iets uit dan kun je je afvragen waarom dat dat is. Kan het niet eerder? Waarom niet? Zelfs niet in een afgezwakte vorm? Wees creatief en probeer na te gaan welk dieper verlangen verstopt zit. En kijk of je hier weer mee verder kunt.
Probeer het maar eens.

Later kun je me nog altijd bedanken als het je iets heeft opgeleverd.

Later

Later gaan we naast elkaar
wand’len op de Overtoom,
drinken zoete melk met room,
strijken door ons grijze haar.

Zie je ons daar samen lopen?
Naast elkaar — zo diep bedaard.
Jij, een lieve, oude taart.
Ik, nog kras — dat is te hopen…

Maar al worden we ook wrakken,
al dat vreselijke snoeven
zal tenminste niet meer hoeven.
Gaar of muf — we zijn gebakken.

En we zeggen: ‘Kijk, de tram.’
Of: ‘Hoor jij die vogel zingen?’
Al die nutteloze dingen,
want het hoeft niet meer ad rem.

En het hoeft niet meer zo rap,
want we moeten nergens heen.
Och, we wonen toch alleen
in zo’n rothuis met een trap.

Ik beloof je, dat ik dan
het attent zijn aan zal leren.
En ik zal ook vaak proberen,
of je nog wel lachen kan,

lachen als een oude dame
die haar zegje heeft gezegd,
die, als ze wordt afgelegd,
zich voor niemand hoeft te schamen.

Wel, wel, wel, zo zal dat gaan.
En we sterven, heel bedaard,
op een donderdag in maart.
Tegelijk — daar hecht ik aan.

En als onze aardse last
met de wereld gaat vergroeien,
zal uit jou een bloempje bloeien.
Een viooltje – dat staat vast.

Karel Bralleput (1913-1987)
uit: Fabriekswater (1956)

~ ~ ~