Sorry

De deur duw ik achter je in het slot. Door het raam­p­je volg ik je ten­gere pos­tu­ur ter­wi­jl je naar de auto loopt. Je wilde geen hulp met het dra­gen van de zware kof­fers. Met veel moeite lukt het je om ze in de achter­bak te kri­j­gen. Dan stap je in.

Ik draai me om en laat me ruggelings tegen de deur naar bene­den zakken. Mijn shirt bli­jft hak­en aan de klink. Ron­dom mijn nek trekt het shirt zich vaster. Het voelt alsof ik gewurgd wordt. Alsof ik mezelf ophang. Een aan­ge­naam gevoel. Ik verzet me niet en maak mezelf zwaarder. Laat me hele­maal hangen. Tra­nen schi­eten in mijn ogen. Licht­flit­sen in mijn hoofd. Gorge­lende gelu­iden ontsnap­pen mij. Tot­dat het shirt loss­chi­et en ik alsnog op de grond beland. Hij­gend kom ik op adem.

Doo­dse stilte.

Ons huis was va…
Mijn huis was vak­er leeg, maar nooit eerder heer­ste daar de afwezigheid van terugkomst. Alti­jd wan­neer jij weg was kwam je terug. Die hoop is van­daag vervlo­gen. Dat heb je duidelijk gemaakt. Mijn laat­ste (allerlaatste)(allerallerlaatste) kans heb ik ver­prutst.
Vanu­it mijn posi­tie kijk ik omhoog. De hal in. Aan de muren ont­breken foto’s. De lades van het wand­kast­je staan open. Een stuk min­der jassen aan de kap­stok dan gewoon­lijk.

Was dit ook waar jij toen naar keek?Of zag jij de stofvlokken op de grond? De spin­nen­webben aan het pla­fond? De kleine scheurt­jes in de deur­post? De plint die los is ger­aakt?

Kun je dat zien wan­neer je ogen vol tra­nen zijn gelopen?
Ik laat me zijwaarts zakken. Met mijn wang op de grond. Het voelt koud­er dan ik verwacht had. Een stuk­je til ik mijn hoofd op. Dan zo hard mogelijk terug tegen de vlo­er. Door de klap bijt ik op mijn tong. Nog twee keer her­haal ik dit. Op mijn tong bijt ik niet meer. Wel schi­et mijn bril los. Half ver­doofd bli­jf ik liggen.

Ik zie een schit­ter­ing onder aan de trap. Met moeite kri­jg ik mijn ogen scherp gesteld op het kleine voor­w­erp. Het is een oor­bel. Diegene die ze van me gekre­gen heeft op onze eerste vakantie. In Por­tu­gal.
Had ze die in op die bewuste dag? Of lag het daar al veel langer?
Kon je een oor­bel ver­liezen als je…?

Ik keek omhoog. Volg de trap­tre­den.
Daar had ik ges­taan.
En het enige wat ik uit­bracht was, “Sor­ry”.
Daar­na ben ik op bed gaan liggen en in slaap gevallen.

Voet­stap­pen bij de deur. Mijn hart slaat een slag over.
Ger­am­mel. Een tochtvlaag.
Een klap op mijn hoofd. Pijn­scheut door mijn hersens.

Au!”, roep ik.
“Sor­ry”, zegt de post­bode.

Dat zal de nieuwe cd van Kyte­man zijn die ik onlangs voor haar besteld had.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets