Kill & Rush!

Het moeil­ijkst is om zon­der te spet­teren dodelijke messteken toe te bren­gen. De gegeven tijd is ook een uitdag­ing. Slechts enkele minuten heb je de tijd. Dat is dan ook meteen de kick.
‘Kill & Rush!’
Groot con­trast met zijn zorgvuldig gep­lande moord­par­ti­jen ‘aan huis’.

Hij kijkt de vrouw recht in haar ogen. Die staan wijd open. Onder zijn hand voelt hij de nat­te warmte van haar tong. Tanden pogen in zijn hand­palm te bijten, maar kri­j­gen geen grip. Ze spartelt met haar benen.
Met zijn volle gewicht hangt hij nu tegen haar aan. Drukt haar als­maar hard­er tegen de wand. Het mes houdt hij ste­vig vast. Diep zit het wegge­zonken in haar zij. Bloed gutst uit de wond. Naar bene­den op het bankje, waar het opgenomen wordt door haar kled­ing.
Gefasci­neerd bli­jft hij in haar ogen kijken. Zou het hem lukken om de over­gang te kun­nen zien? Het moment waarop zij vertrekt naar een andere plek? De geest geeft?
Impulsief likt hij haar neus. Brengt zijn tong in een holte. Cirkelt rond. Trekt zich terug en hapt ver­vol­gens toe. De zilte smaak van snot. Ver­mengd met tra­nen. En bloed natu­urlijk.
Haar ogen wor­den troebel. De weer­stand neemt af.

Eric?”

“Eric?”
“Hmm.”
“Eric? Kun je alsje­blieft even iets ruilen? Het is te klein.”
“Hmm.”

Moniek steekt haar arm door het gordi­jn en voelt dat het kled­ingstuk wordt aangepakt door Eric. Ze gaat zit­ten. Haar armen heeft ze bescher­mend om haar boven­li­jf ges­la­gen. Het is kil. Ze kri­jgt kip­pen­v­el.
Vanu­it haar ooghoeken bek­ijkt ze zichzelf in de spiegel. Nog steeds niet gewend. Opnieuw vraagt ze zich af wat Eric ziet in de vele tatoeages op haar lichaam. Die hij zelf aan­brengt. Tij­dens pijn­lijke sessies. Ze probeert aan iets anders te denken.
Het wacht­en duurt lang. Onbe­wust zingt ze zacht­jes mee met de achter­grond­muziek. ‘Just anoth­er man­ic Mon­day.’
Pas nu valt het haar op dat de stilte is terugge­keerd in het hok­je naast haar. Ter­wi­jl ze dat… set­je paste had haar buurvrouw af en toe tegen de wan­den gebeukt. Alsof ze con­tinu haar even­wicht ver­loor tij­dens het omk­le­den. Zou Eric het ook geho­ord hebben?
Waar bli­jft hij toch?
Hopelijk is er geen grotere maat beschik­baar.

Kleed je maar aan.”
“Waarom? Hoef ik niet meer iets anders te passen?”
“Nee, laat maar. We gaan.”
“Maar, Eric…”
“Schi­et nou maar op!”

Met al zijn kracht had Eric het hoofd van de bewusteloze vrouw op het haak­je aan de muur gespi­etst. Hij had een beugel-bh gevon­den en haar die aangetrokken. Voorzichtig had hij van boven in bei­de borsten gesne­den. Zodat ze bij­na los kwa­men van haar lichaam. Als rijpe vrucht­en bleven ze in de ruime cup liggen dri­jven. Zijn blik was als vanzelf over haar naak­te lichaam gegaan, neer­waarts naar het minus­cule slip­je dat ze aan had. Te klein voor haar bikinil­i­jn. Met één haal had hij het broek­je los­gesne­den. Aarze­lend had hij zijn hand tussen haar benen gebracht. Geen design­er­vagi­na. Voor­dat hij haar daar scalpeerde had hij nog even­t­jes met haar schaam­lip­pen gespeeld.
Hier­na was het de hoog­ste tijd om de kleine ruimte te ver­lat­en. Snel had hij in de paskamer­spiegel gecheckt of er iets van bloed op hem terecht was gekomen. En was toen naar buiten gestapt.

Iet­wat lat­er stapt Moniek uit het pashok­je.

Samen lopen ze de winkel uit.
Een­maal in de winkel­straat stelt Eric voor om ergens koffie te gaan drinken. Weer een stuk­je verder geeft hij aan dat hij iets ver­geten is en vraagt aan Moniek om voor hem een espres­so te bestellen bij de eerste zaak die ze ziet. Hij rent terug.
Moniek bli­jft staan en vraagt zich af wat hij ver­geten zou kun­nen zijn. Tot­dat haar aan­dacht wordt afgeleid door een eta­lage. Ze kri­jgt weer zin om te gaan winke­len. Eric had deze keer een gezel­lig stad­je uit­ge­zocht. Dat deed hij alti­jd, de spaarzame keren dat hij meeg­ing.
Alleen jam­mer dat ze soms van die kleine winkelt­jes ingin­gen waar ze dan van die hoerige spullen aan moest trekken. Uitein­delijk kocht­en ze nooit iets, maar het passen vond ze verve­lend. Gelukkig had­den ze dat voor van­daag weer gehad.

Eric kijkt om zich heen als hij de zaak bin­nen­stapt. Zo te zien was er nie­mand bin­nengekomen nadat ze vertrokken waren. Mooi.
De eigena­resse is bezig wat bh’s recht te hangen. Ze herkent haar klant van daar­net.

Bent u iets ver­geten?”
“Jazek­er”, zegt Eric.

Ter­wi­jl hij recht op haar afloopt trekt hij zijn mes tevoorschi­jn.

~ ~ ~

Dit is het 8ste deel met Seri­alKiller Eric in de hoof­drol. Elk deel kan op zichzelf gelezen wor­den.

Een obsessief ver­volg is geschreven door Jol­ka => klik hier…

Sofie falls in love with Eric

Daar­na kun je hier weer verder lezen over Eric…

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets