Kill & Rush!

  • Fictief

Het moei­lijkst is om zon­der te spet­te­ren dode­lij­ke mes­ste­ken toe te bren­gen. De gege­ven tijd is ook een uit­da­ging. Slechts enke­le minu­ten heb je de tijd. Dat is dan ook met­een de kick.
‘Kill & Rush!’
Groot con­trast met zijn zorg­vul­dig geplan­de moord­par­tij­en ‘aan huis’.

Hij kijkt de vrouw recht in haar ogen. Die staan wijd open. Onder zijn hand voelt hij de nat­te warm­te van haar tong. Tan­den pogen in zijn hand­palm te bij­ten, maar krij­gen geen grip. Ze spar­telt met haar benen.
Met zijn vol­le gewicht hangt hij nu tegen haar aan. Drukt haar als­maar har­der tegen de wand. Het mes houdt hij ste­vig vast. Diep zit het weg­ge­zon­ken in haar zij. Bloed gutst uit de wond. Naar bene­den op het bank­je, waar het opge­no­men wordt door haar kle­ding.
Gefas­ci­neerd blijft hij in haar ogen kij­ken. Zou het hem luk­ken om de over­gang te kun­nen zien? Het moment waar­op zij ver­trekt naar een ande­re plek? De geest geeft?
Impul­sief likt hij haar neus. Brengt zijn tong in een hol­te. Cir­kelt rond. Trekt zich terug en hapt ver­vol­gens toe. De zil­te smaak van snot. Ver­mengd met tra­nen. En bloed natuur­lijk.
Haar ogen wor­den troe­bel. De weer­stand neemt af.

Eric?”

“Eric?”
“Hmm.”
“Eric? Kun je als­je­blieft even iets rui­len? Het is te klein.”
“Hmm.”

Moniek steekt haar arm door het gor­dijn en voelt dat het kle­ding­stuk wordt aan­ge­pakt door Eric. Ze gaat zit­ten. Haar armen heeft ze bescher­mend om haar boven­lijf gesla­gen. Het is kil. Ze krijgt kip­pen­vel.
Van­uit haar oog­hoe­ken bekijkt ze zich­zelf in de spie­gel. Nog steeds niet gewend. Opnieuw vraagt ze zich af wat Eric ziet in de vele tatoe­a­ges op haar lichaam. Die hij zelf aan­brengt. Tij­dens pijn­lij­ke ses­sies. Ze pro­beert aan iets anders te den­ken.
Het wach­ten duurt lang. Onbe­wust zingt ze zacht­jes mee met de ach­ter­grond­mu­ziek. ‘Just ano­ther manic Mon­day.’
Pas nu valt het haar op dat de stil­te is terug­ge­keerd in het hok­je naast haar. Ter­wijl ze dat… set­je pas­te had haar buur­vrouw af en toe tegen de wan­den gebeukt. Als­of ze con­ti­nu haar even­wicht ver­loor tij­dens het omkle­den. Zou Eric het ook gehoord heb­ben?
Waar blijft hij toch?
Hope­lijk is er geen gro­te­re maat beschik­baar.

Kleed je maar aan.”
“Waar­om? Hoef ik niet meer iets anders te pas­sen?”
“Nee, laat maar. We gaan.”
“Maar, Eric…”
“Schiet nou maar op!”

Met al zijn kracht had Eric het hoofd van de bewus­te­lo­ze vrouw op het haak­je aan de muur gespietst. Hij had een beu­gel-bh gevon­den en haar die aan­ge­trok­ken. Voor­zich­tig had hij van boven in bei­de bor­sten gesne­den. Zodat ze bij­na los kwa­men van haar lichaam. Als rij­pe vruch­ten ble­ven ze in de rui­me cup lig­gen drij­ven. Zijn blik was als van­zelf over haar naak­te lichaam gegaan, neer­waarts naar het minus­cu­le slip­je dat ze aan had. Te klein voor haar biki­ni­lijn. Met één haal had hij het broek­je los­ge­sne­den. Aar­ze­lend had hij zijn hand tus­sen haar benen gebracht. Geen desig­ner­va­gi­na. Voor­dat hij haar daar scal­peer­de had hij nog even­tjes met haar schaam­lip­pen gespeeld.
Hier­na was het de hoog­ste tijd om de klei­ne ruim­te te ver­la­ten. Snel had hij in de pas­ka­mer­spie­gel gecheckt of er iets van bloed op hem terecht was geko­men. En was toen naar bui­ten gestapt.

Iet­wat later stapt Moniek uit het pas­hok­je.

Samen lopen ze de win­kel uit.
Een­maal in de win­kel­straat stelt Eric voor om ergens kof­fie te gaan drin­ken. Weer een stuk­je ver­der geeft hij aan dat hij iets ver­ge­ten is en vraagt aan Moniek om voor hem een espres­so te bestel­len bij de eer­ste zaak die ze ziet. Hij rent terug.
Moniek blijft staan en vraagt zich af wat hij ver­ge­ten zou kun­nen zijn. Tot­dat haar aan­dacht wordt afge­leid door een eta­la­ge. Ze krijgt weer zin om te gaan win­ke­len. Eric had deze keer een gezel­lig stad­je uit­ge­zocht. Dat deed hij altijd, de spaar­za­me keren dat hij mee­ging.
Alleen jam­mer dat ze soms van die klei­ne win­kel­tjes ingin­gen waar ze dan van die hoe­ri­ge spul­len aan moest trek­ken. Uit­ein­de­lijk koch­ten ze nooit iets, maar het pas­sen vond ze ver­ve­lend. Geluk­kig had­den ze dat voor van­daag weer gehad.

Eric kijkt om zich heen als hij de zaak bin­nen­stapt. Zo te zien was er nie­mand bin­nen­ge­ko­men nadat ze ver­trok­ken waren. Mooi.
De eige­na­res­se is bezig wat bh’s recht te han­gen. Ze her­kent haar klant van daar­net.

Bent u iets ver­ge­ten?”
“Jaze­ker”, zegt Eric.

Ter­wijl hij recht op haar afloopt trekt hij zijn mes tevoor­schijn.

~ ~ ~

Dit is het 8ste deel met Seri­al­Kil­ler Eric in de hoofd­rol. Elk deel kan op zich­zelf gele­zen wor­den.

Een obses­sief ver­volg is geschre­ven door Jol­ka => klik hier…

Sofie falls in love with Eric

Daar­na kun je hier weer ver­der lezen over Eric…

~ ~ ~

Sor­ry
Phyl­lis is haer puys­je quyt