Voor wie dit leest

Alles wat ik schrijf is waar
Maar
Alles wat ik schrijf is niet waar
Is dat raar?

Waar is dat ik schrijf

Vroe­ger loog ik
Nu blog ik
Meer
Dan dat ik loog

Feit is dat ik gestopt ben met het in hok­jes stop­pen van mijn blogs. Weg met het voor­voeg­sel IkBlog of Ver­haal­Blog om de scheids­lijn aan te geven tus­sen beleefd en ver­zon­nen. Ik laat het voort­aan aan de lezer over om uit te maken wat waar is en wat niet.
Elke gelij­ke­nis met bestaan­de per­so­nen of bele­ve­nis­sen is in the eye of the behol­der.
Ik ga op zoek naar woor­den die kun­nen ver­tel­len wat er in mijn hoofd zit. In mijn hoofd zit­ten beel­den. Geen woor­den. Die ver­za­mel ik erbij wan­neer het beeld­ver­haal klaar is om ver­teld te wor­den. Wan­neer ik het wil gaan delen.
Die woor­den zijn neu­traal. Maar ik ben dege­ne die ze selec­teert en rang­schikt. En er daar­door bete­ke­nis aan geef.

Woor­den:
Gis­ter arri­veer­de ik op het sta­ti­on van Zwol­le. En raad eens wat ik daar zag staan? Een mooie vrouw die klom­pen bij zich had als ver­laat ver­jaar­dags­ca­deau. Om te zoe­nen.
Later die dag kre­gen we een lift van een rood­ha­ri­ge wer­vel­wind. Ze moest toch in de buurt zijn. Nim­mer zo’n ener­giek natuur­ge­weld gezien. De dij­ken wer­den er ‘s avonds voor geslo­ten.
Om de weg terug naar huis te vin­den had ze een rou­te­kaart uit­ge­print. Deze gebruik­te ze op de heen­weg in omge­keer­de volg­or­de, den­kend dat dit haar op de plek van ver­trek zou bren­gen.
Het liep anders. Uit­ein­de­lijk heb­ben we het rook­spoor van een bran­dend schip gevolgd om een Tau­nus voor 5 euro de hele dag te mogen par­ke­ren.
Een­maal bin­nen in De Haven van Har­der­wijk bleek dat het er net zo hevig rook­te als bui­ten in de haven van Har­der­wijk. Dat is daar nor­maal.
Wat mij betreft kon het feest begin­nen!

Bete­ke­nis:
Ik heb het hart­stik­ke naar mijn zin gehad op het blog­gers­feest­je in Har­der­wijk op 3 okto­ber! Er waren daar ont­zet­tend aar­di­ge men­sen die met elkaar een hele mid­dag en avond door­ge­bracht heb­ben zon­der eni­ge wan­klank. Voor velen was het de eer­ste keer dat ze elkaar IRL zagen, maar ieder­een had dezelf­de erva­ring: het klik­te onmid­del­lijk! En het was een onver­ge­te­lij­ke erva­ring!

Mari­an­ne, dank voor het over­ne­men van de orga­ni­sa­tie.
Allen, dank voor het dabei zijn. Ik heb er weer nieu­we hyves­vrien­den bij.

~ ~ ~

Voor wie dit leest

Alles kan je doen gelo­ven,
alles wat je schrij­vend zegt.

Moe van het geloof in regels,
van het niet te spre­ken krij­gen
zwij­gen, lig ik in je kij­ken
in mijn kamer in de sche­mer
met mijn kle­ren aan in bed.

Ieder kun je doen gelo­ven
in de woor­den die je zegt.

Chr. J. van Geel (1917–1974)
uit: Het zin­rijk (1971)

~ ~ ~