Guardian Angel

Deze blog­post is deel 12 van 14 in de serie De Reünie

In alle hec­tiek is het me schi­jn­baar ont­gaan. Pas wan­neer ik een bericht­je aan mijn vrouw wil sturen zie ik dat er twee nieuwe bericht­en zijn bin­nengekomen. Het meest recente heeft als tekst
-Waar bli­jven jul­lie?-
Dat is te verwacht­en. Het andere bericht is dat niet.
-Prat­en?
Zeg jij maar waar en wan­neer.
Karin-

“Is dat een bericht­je van mama?”
“Ja. Ze vraagt waar we bli­jven.”
“Die is oud. Ik heb haar al een bericht­je ges­tu­urd dat we in het zieken­huis zijn.”

Pap?”
“Ja, lieverd?”
“Pap!”
“Wat? Oh ja, sor­ry, vergeet ik het weer. Ik zal je geen lieverd meer noe­men. Beloofd. Maar wel engel. Red­dende engel. Want dat ben je.”
Ik pak haar ste­vig vast en druk een kus op haar hoofd.
“Bleh”, klinkt het aan de andere kant van me.

Ze was als een flits langs me heen gerend. Er had­den zich al wat mensen om Luna verza­meld, echter nie­mand scheen aanstal­ten te mak­en om iets te doen. Tot­dat zij zich op haar knieën naast Luna liet vallen en begon met mond-op-mond beadem­ing. Alsof ze in haar gehele acht­jarige lev­en­t­je nooit iets anders had gedaan.
Het haalde me terug uit mijn apathis­che toe­s­tand. Ik ont­deed me van mijn jas en legde die onder het hoofd van Luna. Ik zorgde dat mijn dochter de ruimte kreeg om te doen wat nodig was.

Eerder had ze vanaf haar posi­tie in het restau­rant gezien hoe ik bij­na aan­gere­den was. Hoe ik wanke­lend het trot­toir had bereikt. Niet had gezien dat de bestu­urster achter me aan was gekomen. Wat deze keer wel tot een bots­ing had gelei­dt. Ook deze keer was ik weer doorgelopen maar de vrouw was bli­jven staan. Om ver­vol­gens op het trot­toir in elka­ar te zakken. Haar EHBO lessen op school indachtig had ze geen moment geaarzeld.
Dit alles had ze me verteld toen we weer herenigd waren in het zieken­huis.

Luna had spier­wit gezien toen de ambu­lance arriveerde. Ze had een arm om mijn oud­ste dochter gek­lemd. Hing ver­suft tegen haar aan. Tij­dens het wacht­en raak­te ze soms toch weer buiten bewustz­i­jn. Heel af en toe begon ze zacht­jes te ijlen. Lat­er vertelde mijn dochter dat ze alleen maar één woord had her­haald. Het klonk als ‘Sieta’, vertelde ze. Bij het zien van de tra­nen die con­tinu uit de ogen van Luna bleven stromen had ze haar eigen tra­nen niet kun­nen tegen­houden. De woor­den­stroom van de jong­ste was voor de veran­der­ing eens stil­gevallen. Met haar duim in de mond stond ze tegen mij aan hangend naar het tri­este schouwspel te kijken.

Toen de zieken­broed­ers Luna op de bran­card wilden leggen had­den ze haar slechts met veel moeite weten te schei­den van mijn dochter. In haar half ver­doofde toe­s­tand leek het of ze zich vastk­lampte aan iets. We had­den geen idee wat haar bezielde. Wel werd het duidelijk voor mij dat het hele­maal niet goed ging met haar. Uitein­delijk werd besloten dat het beter was dat mijn dochter mee zou rij­den in de ambu­lance.

Nu zit­ten we te wacht­en tot we mogen gaan. Er moeten miss­chien nog wat for­mulieren inge­vuld wor­den over de pre­cieze toe­dracht.

Maar wat wou je vra­gen?”
“Of het goed gaat komen met die vrouw.”
“Natu­urlijk, liev…, engel van me. Jij hebt pre­cies gedaan wat nodig was. Ze moet miss­chien nog een paar dagen hier in het zieken­huis bli­jven en dan mag ze naar huis. Alles komt goed met haar.
Ze heet trouwens Luna. Ze was ook op de reünie. Ik ken haar van vroeger.”
“Loe­na? Die ken ik ook!” Zes jaar en zich over­al mee willen bemoeien.

“Ja, van die dvd. Loe­natik! Toch?”

Opnieuw lees ik het bericht van Karin. Onder­tussen heb ik mijn besluit genomen. Ik ga haar antwo­or­den en een afspraak mak­en. Om te vertellen wat een ongelooflijke slap­pel­ing ik ben geweest om haar zo te ver­raden. Om op te biecht­en dat ik allang getrouwd ben. Dat ik dit nooit had mogen doen.
Maar ook om haar te vertellen hoeveel ik al die jaren na school van haar ben bli­jven houden. Hoe vaak ik aan haar gedacht heb. Wat voor stomme ingev­ing me gedreven had om haar zo in de steek te lat­en. En hoe ik getwi­jfeld heb om naar de reünie te gaan, wetende dat het oude won­den zou open­ri­jten. Waarom zou ik?
Waarom zou ik alles opgeven wat ik heb?

Ik kijk om me heen. Zie mijn jong­ste dochter met een ijs­je in de hand gezel­lig keu­ve­len met een bejaarde patiënt. De man heeft één hand nodig om zijn rij­dend infu­us vast te houden. De andere hand houdt hij voor zijn buik. Blijk­baar doet het lachen hem pijn.
Links van me zit mijn oud­ste dochter gecon­cen­treerd gebo­gen over haar mobielt­je. Dit jaar gekre­gen voor haar ver­jaardag. Ver­woedt zit ze een sms te tikken. Haar avon­tu­ur van van­daag te delen met haar vriendin­net­jes.
Ook ik begin aan een sms.
-Maandag?

Ter­wi­jl ik nadenk over een geschik­te plaats dwaalt mijn blik weer door de zieken­huishal. Waar ik bij de recep­tie een bek­ende gestalte ont­waar. Het is Jolan­da. Ze ziet mij nu ook. We zwaaien naar elka­ar. Het sms-je sla ik op als con­cept en loop naar haar toe. Op het aller­laat­ste moment besluit ik mijn uit­gesto­ken hand te gebruiken om haar tegen mij aan te trekken. Zon­der te weten waarom houd ik haar vast. Het moet de ver­moei­de blik in haar ogen zijn geweest die me van plan deed veran­deren. In mijn armen voel ik haar trillen. Ze is hoogst­waarschi­jn­lijk doo­dop van lange dien­sten draaien zon­der vol­doende rust. Ik vraag haar of alles goed is. Ze maakt geen aanstal­ten om mij los te lat­en.
“Mama, mama!”
Over de schoud­er van Jolan­da heen kijk ik naar de ingang van het zieken­huis. Daar komt inder­daad mijn vrouw bin­nenge­wan­deld.

Als we lat­er bijgepraat zijn is Jolan­da allang verd­we­nen. Het enige dat ze me in het oor fluis­ter­de voor­dat ik haar losli­et was dat het haar speet en of ik het haar niet kwal­ijk wilde nemen. Ik was te ver­bouw­ereerd om te rea­geren. Pas lat­er dron­gen haar woor­den tot me door. Ik had geen idee wat ze ermee had bedoeld.
Ter­wi­jl ik mijn gezin om me heen had bleef ik haar nakijken ter­wi­jl ze naar buiten liep. Ze keek niet meer om.

~ ~ ~

Geschreven voor De Reünie

Voor de volledigheid:
Ik is niet Peter.
Hans is Ik.
Fic­tief is Hans.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Het zuigende moerasLuna’s Gone »

Tags

(all tags)

Tweets