Snoeihard

Ook een man van hout moet regelmatig gesnoeid worden. Zo ook afgelopen zaterdag. Stipt om half negen stond ik voor de deur. Want een afspraak maken, daar doen ze dus niet aan bij onze kapsters om de hoek. Helaas was de zaak al eerder open en moest ik alsnog plaats nemen in de wachtruimte. Zei ze. Zij, die bezig was met een achterover hellend corpulent uitgevallen manspersoon.

Ik keek naar de lege wachtstoelen. Daarna naar de lege knipstoelen. Toen weer naar haar. Achter de hoog oprijzende buik was ze alweer druk doende het voor mij niet zichtbare hoofd van de eerste en enige klant onder handen te nemen. Waar was het overige personeel?
De aarzeling aan mijn kant werd blijkbaar aangevoeld want er klonk een gemompeld excuus wat nauwelijks hoorbaar was vanwege de tegelijkertijd opengedraaide kraan en een korte schrikreactie van de dikke man. Hopelijk te koud, niet te heet.

Het excuus bestond er uit dat de andere twee aanwezig geachte collegaatjes respectievelijk later en helemaal niet zouden komen. Helemaal niet had vrij gevraagd en gekregen. Later had zich verslapen en was onderweg. Vanuit een dorpje enkele kilometers verwijderd van de knipgelegenheid.

Ik kon kiezen. Wachten tot ze klaar was met klant 1, of wachten op later.
Het dilemma was groter dan het leek. Tenslotte was het alweer een tijdje geleden dat ik mijn portie blote vrouwen op de vroege ochtend had gehad. Een recent exemplaar van Men’s Only haalde me over de streep.
Ik besloot te wachten.

Na het wachten werd ik later door haar gewassen en geknipt. Toen ik nog wat later later zag binnenkomen met een duidelijk verslapen hoofd was ik blij niet na mij te zijn gearriveerd. Wat was die een partij chagrijnig! Haar eerste klanten zouden daar zeker de gevolgen van mee naar buiten moeten dragen.
Ik zag al enkele wachtende klanten nerveus een inschatting maken door wie ze hoogstwaarschijnlijk geholpen zouden worden. En schielijk de zaak verlaten onder het mom van snel nog even een boodschap doen. De achterblijvers confronterend met de noodzaak van een heroverweging aangaande hun kansen op een ongewilde ‘extreme make over’.

Na het afrekenen trok ik mijn jas aan en overzag de schade die later al bezig was aan te richten. Grote plukken haar vlogen door de lucht. Nijdig hanteerde zij de schaar zonder aanziens des kapsel.
Opgelucht verliet ik de kapperszaak. Mijn verplichte snoeibeurt was, hoewel wat later dan gepland, goed verlopen.

~ ~ ~