Wabi man

Zorgvuldig bekeek hij één voor één het hand­jevol spijk­ers. Na een eerste selec­tie hield hij er vijf over die geschikt zouden zijn. De cri­te­ria waren hem bek­end.

Hij maak­te een plek­je vrij op de tafel en nam plaats op een keuken­stoel. Langza­am boog hij zich voorover tot­dat hij met zijn voorhoofd het tafel­blad raak­te. De geur van het onbe­han­delde eiken­hout zocht een weg naar bin­nen. Aan­moedigin­gen ste­gen op. Alleen hoor­baar voor hem. Hoor­baar sinds kort.

Met tegen­zin ging hij weer rech­top zit­ten. Twee oplich­t­ende pun­ten vertelden hem waar hij de spijk­ers moest plaat­sen. De eerste bleef net­jes staan. Maar num­mer twee en drie vie­len om zodra hij ze op de nog vri­je plek wilde zetten. Hij pak­te de twee resterende en bekeek ze nog eens van dicht­bij. Ver­vol­gens legde hij er een­t­je apart en zette de overge­bleven spijk­er rech­top.

Nog een laat­ste keer keek hij om zich heen. Ergens voelde hij herken­ning. Maar waar­voor was hem al ont­gaan. Kon hem ook niet meer sche­len. De over­gang was al gemaakt. Het was tijd voor de laat­ste stap.
Voor­dat hij het hoofd opnieuw richt­ing tafel bewoog, voelde hij achter zich aan de rugle­un­ing. De jas hing al klaar. Een groene was het. Met capu­chon. Zoals opge­dra­gen.

Er was weinig druk voor nodig om zijn ogen te spi­et­sen op de rech­top staande spijk­ers. Een lichte weiger­ing sid­derde door zijn lijf, een frac­tie van een sec­onde voor­dat de netvliezen met een zachte plop brak­en. De laat­ste stu­ip­trekking van zijn oude ik.
Vast­ber­aden liet hij zich verder zakken over de scherpe pun­ten. Oogvocht droop als tra­nen van euforie langs het koude staal naar bene­den.
Zijn nieuwe ik kuste het vertrouwde, vochtig gewor­den hout.

De veran­der­ing was ingezet.

Een nieuwe Wabi was geboren.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets