Big City Small Boys

Bij het sta­ti­on aan­ge­ko­men kre­gen we al snel onze eer­ste schok van de dag. Een tame­lijk oude man stond iet­wat ver­dekt opge­steld bui­ten de fiet­sen­stal­ling. Reeds toen we naar bin­nen fiet­sten had hij ons al met een sche­ve glim­lach tan­de­loos toe gela­chen. Bij het naar bui­ten komen lie­pen we hem voor­bij, druk met elkaar in gesprek over de vele avon­tu­ren die we van­mid­dag gin­gen bele­ven. Ons eer­ste avon­tuur com­pleet negerend. Het moest nog hard roe­pen voor­dat we pas op de plaats hiel­den. Ver­baasd keken we om om recht tegen een recht­op staand lid aan te kij­ken. Met daar­ach­ter weer die man, maar nu in klas­sie­ke vogel­ver­schrik­kers hou­ding. Hij mom­pel­de iets onver­staan­baars, greep zijn geslacht vast, maak­te een trek­ken­de bewe­ging en zich toen uit de voe­ten.

We scho­ten in een zenuw­ach­ti­ge gie­gel­lach. De toon was gezet.

We had­den het plan opge­vat om naar de gro­te stad te gaan. We, dat waren vier brug­klas­sers die eer­der die dag te horen had­den gekre­gen dat de mid­dag­les­sen uit­ge­val­len waren.

Ik was nog maar een jon­ge­tje van hout. De stad­se bezoe­kin­gen die ik tot nu toe had gedaan waren altijd onder bege­lei­ding van een vol­was­se­ne geweest. Dat zou van­daag gaan ver­an­de­ren. Mits we het kon­den beta­len.

Een half uur later zaten we in de trein. Nog steeds onder de indruk van het gigan­ti­sche bedrag dat we voor onze retour­tjes had­den moe­ten beta­len. De afspraak dat we van ons plan zou­den afzien indien de prijs boven een x bedrag zou komen was in dui­gen geval­len toen we voor de kas­sa ston­den. Een stren­ge grijs­ge­kap­te vrouw met een­zelf­de uit­stra­ling als onze direc­tri­ce keek als het ware ons geld uit de por­te­mon­nee. We had­den braaf het ver­schul­dig­de geld over­han­digd.

We zou­den zui­nig aan moe­ten doen de rest van de dag. Hope­lijk zou­den we opge­was­sen zijn tegen de groot­ste­de­lij­ke ver­lok­kin­gen van de Bra­bant­se metro­pool waar­heen de trein ons zou voe­ren.

Na de gebrui­ke­lij­ke omzwer­vin­gen door de druk­be­zoch­te win­kel­stra­ten kreeg iemand het lumi­neu­ze idee om naar de bios­coop te gaan. Want Cali­gu­la draai­de. Snap je!?

Nie­mand uit de groep durf­de te vra­gen wat of wie Cali­gu­la was. Pas bij de bios­coop zagen we de pos­ters en begre­pen dat het hier om har­de por­no ging. Althans dat dacht ik. Zoals gezegd, ik was nog maar een jong twijg­je. Ver­re van de Man van Hout die ik van­daag de dag gewor­den ben.

Aar­ze­lend scho­ven we aan in de rij voor de kas­sa. Er draai­den meer films dan alleen Cali­gu­la. Dat was jam­mer, want toen we ein­de­lijk aan de beurt waren kreeg de stoers­te uit onze groep toch nog last van faal­angst. Ondanks het stot­te­ren begon hij goed met Ca…, Ca…, Ca.… Doch uit­ein­de­lijk bestel­de hij vier kaart­jes voor CaZom­bies.

Of ik van de har­de por­no ook nach­ten wak­ker zou heb­ben gele­gen weet ik niet, maar van CaZom­bies in ieder geval wel.

Met wild klop­pend hart lie­pen we na de film terug naar het sta­ti­on. Om beur­ten pro­beer­den we de eigen ang­sten te mas­ke­ren door als een opge­sta­ne dode de ande­ren te laten schrik­ken. Het ging niet van har­te.

We beslo­ten als afslui­ting van deze ener­ve­ren­de dag een milk­sha­ke te gaan halen van onze laat­ste cen­ten. Ten­slot­te had­den we tijd genoeg voor­dat de trein ver­trok.

Geze­ten aan het raam slurp­ten we uit een riet­je en maak­ten daar­bij soms obsce­ne geba­ren naar vrou­we­lij­ke voor­bij­gang­sters. Tot­dat er een­tje (don­ker­ge­kleurd dus extra gevaar­lijk) haar mid­del­vin­ger opstak en dreig­de naar bin­nen te komen.

We hiel­den ons ver­der gedeisd. Het was wel weer genoeg geweest voor een eer­ste bezoek aan de gro­te stad.

~ ~ ~

Een Pri­ma Foon (deel 1)
Het Beloof­de Land