Cut Like a Buffalo

To get the opti­mum use out of the buf­fa­lo, the Native Amer­i­cans had a spe­cif­ic method of butch­ery, first iden­ti­fied at the Olsen-Chub­bock archae­o­log­i­cal site in Col­orado. The method involves skin­ning down the back in order to get at the ten­der meat just beneath the sur­face, the area known as the “hatched area.” After the removal of the hatched area, the front legs are cut off as well as the shoul­der blades. Doing so expos­es the hump meat, as well as the meat of the ribs and the Bison’s inner organs. After every­thing was exposed, the spine was then sev­ered and the pelvis and hind legs removed. Final­ly, the neck and head were removed as one. This allowed for the tough meat to be dried and made into pem­mi­can.

Zacht­jes streelt Eric over de schoud­ers van de vrouw die naast hem ligt. Zijn vrouw. Zijn Sofie!
Het dekbed heeft ze gedeel­telijk van zich afgeschud. Haar naak­te rug is naar hem toege­draaid. Ongerepte vlak­te. Een nieuw tab­u­la rasa.
In gedacht­en ziet hij de opti­male lij­nen opdoe­men. Het mes in z’n hand voelt plot­sel­ing zwaar.

Ze sliep al toen hij in bed stapte. Hij had over­wogen haar wakker te mak­en, maar had zich toen bedacht. Op deze manier had hij meer gele­gen­heid haar van dicht­bij te bestud­eren in het spaarza­am bin­nen­val­lende maan­licht. God, wat was ze mooi.

Alweer enkele maan­den waren ver­streken sinds ze plot­sklaps in z’n lev­en was ver­sch­enen. Met een waarschuwing dat haar man hem op de hie­len zat. Geïn­trigeerd ger­aakt was hij haar gaan vol­gen om uit te vin­den of er geen ger­af­fi­neerde val­strik voor hem was uit­gezet. Niets was min­der waar. Sofie was daad­w­erke­lijk geob­sedeerd door hem. Ze had de test glan­srijk doorstaan.

Toch bleef daar die twi­jfel. Het was te mooi om waar te zijn.

Hij schuift het dekbed nog wat verder naar bene­den. Ont­bloot haar volle ronde billen. Pre­cies zoals hij ze zich had voorgesteld. Het lem­met houdt hij even onder z’n oksel. Dan richt hij de punt op haar nek. Behendig vol­gt hij de con­touren van haar ruggen­graat om bij haar achter­ste te eindi­gen. Hier legt hij het mes plat op haar link­er­bil. Een rilling trekt door haar lichaam. Hij voelt hoe het vlees meegeeft wan­neer hij de druk opvo­ert.

Zo bli­jft hij een poos zit­ten. In gedacht­en ver­zonken. Z’n hoofd vol met grazende bizons. Vredig zwer­ven ze in enorme kud­des over de Amerikaanse prairie. Volledig in har­monie met de Indi­a­nen die alleen bizons doden voor het vlees en de huiden. En ze verder met rust lat­en. Uit respect. Wel vijftig miljoen bizons moeten er op enig moment zijn geweest.

Hij hoort hoe een auto de stille straat komt ingere­den.
“Tijd om te vertrekken,” mom­pelt hij in zichzelf.
Nadat hij het mes heeft opge­bor­gen en het dekbed teruggelegd heeft, buigt hij nog een­maal over haar heen. Half ver­sc­holen in haar bescher­mende haar­dos fluis­tert hij een bood­schap. Het klinkt als “You cut like a Buf­fa­lo.”
Vanu­it de diep­ste diepten van haar slaap sti­jgt een warm beves­ti­gend gekre­un op.

Op de over­loop houdt Eric zich in één van de kamers ver­bor­gen. Geduldig luis­tert hij hoe de man bene­den z’n post doorneemt, iets te drinken uit de koelka­st neemt en dan de trap opkomt. Hij verd­wi­jnt in de bad­kamer. Zet de douche aan. Gooit z’n kleren op de over­loop. Stapt dan onder de douche.
Eric komt voorzichtig uit z’n schuilplaats tevoorschi­jn. Hij ziet hoe de deur van de bad­kamer open staat. De man staat nietsver­moe­dend te douchen. Het gordi­jn is half dicht. Een ide­ale gele­gen­heid om zich van hem te ont­doen. Maar hij heeft andere plan­nen. Daarom draait hij zich om en loopt de trap af. Bene­den aangekomen hoort hij hoe Sofie wakker is gewor­den. Vanu­it de slaap­kamer roept ze, “Ben jij dat?”
Bij­na gelijk­ti­jdig met de man onder de douche, antwo­ordt Eric met “Ja, schat.” Hij vraagt zich af of Sofie hem geho­ord heeft voor­dat hij de deur achter zich in het slot doet.

In de auto kijkt hij op z’n hor­loge. Kwart over drie. Er bli­jft niet veel tijd over tot het eerste ocht­end­glo­ren. Hij speelt wat met z’n voet op het gaspedaal ter­wi­jl hij voor de spoor­we­gov­er­gang staat. Veewag­ons den­deren mono­toon voor­bij. Het geloei van de ver­doemde dieren is oorver­dovend.

Een almaar aanzwellende golf geluk­szoek­ers over­spoelde in de negen­tiende eeuw het Amerikaanse vaste­land van Oost naar West. Niet­sontziend in hun streven tot kolonis­er­ing vaag­den ze alles weg wat hen in de weg liep. Bin­nen de kort­ste keren waren er nog maar zo’n 500 bizons over.

Als hij de deur van de slaap­kamer opent wenst hij zich dat het deze keer ein­delijk gaat lukken. De voor­gaande twee pogin­gen waren op een mis­lukking uit­gelopen.
Hij kijkt rond. Alles lijkt nog op dezelfde plaats te staan zoals hij het had achterge­lat­en. De man is er slecht aan toe. Snel zet hij de cam­era aan. Zoomt in op het gezicht van de vrouw. Wijd open ges­perde ogen kijken recht in de lens.
“En? Heb je al een besluit genomen?”
“…”
“Jaknikken is vol­doende.”

Eric zoomt uit en stelt de cam­era zo in dat bei­de per­so­n­en goed in beeld komen. Ze zit­ten tegen­over elka­ar in een keuken­stoel. Vast­ge­bon­den en gekn­eveld. Op de stoelle­un­ing bij de vrouw is een pis­tool beves­tigd. Haar vinger is om de trekker gek­lemd. Vast­ge­houden door plak­band.

Kijk nou nog eens naar hem. Dat ziet er toch niet uit.
Hij kan toch nooit meer een goede vad­er voor je kind zijn.
Dat kind wil lat­er spe­len en ren­nen. Niet een rol­stoel duwen.”

De vrouw begint hevig te schud­den in haar stoel wan­neer Eric op haar komt toegelopen. Hij legt een mes op haar schoot en maant haar stil te bli­jven zit­ten omdat ze zich anders kan bez­eren. Uit z’n broekzak haalt hij een kogel. Die stopt hij in het pis­tool. Alles is nu gereed.

Ik ga je nu voor de laat­ste keer vra­gen om de trekker over te halen.
Als je het niet doet, snij ik je keel door. En daar­na ver­mo­ord ik alsnog je echtgenoot.
Bli­jft je kind­je alleen over.
Heb je dat liev­er?”

Ter­loops kijkt Eric in de cam­era bij de vol­gende woor­den:
“Je moet dit zelf doen. Ik wil je wel helpen om je zover te kri­j­gen.
Maar je moet zelf de trekker over­halen.
Het mes steken.
Vergif men­gen.
Wat dan ook.
Ik geloof in jou.”

Niet begri­jpend kijkt de vrouw op naar Eric. De man aan de overkant is inmid­dels weer bewusteloos ger­aakt. Het pis­tool gericht op zijn hoofd. Eric pakt het mes op uit haar schoot. Zet het op haar keel. Maakt een kleine beweg­ing om aan te geven dat het nu menens is.
“Ik tel af.
Drie, twee, …”

Een gedempte knal weerklinkt in de kleine kamer.

Hmm, beet­je slordig.
Dat pis­tool is zek­er wat ver­schoven tij­dens mijn afwezigheid.”
“…”
“Nou ja, het komt op het­zelfde neer. Hij zal het niet over­leven. Hoop ik voor hem.”

Eric had vooral lang zit­ten kijken naar een foto uit 1870. Er waren twee man­nen te zien. Een­t­je vóór en een tweede bovenop een kleine heuv­el. Hij had het onder­schrift nodig om zich te over­tu­igen van het feit dat de heuv­el geheel bestond uit schedels van bizons.
De foto hing nu aan de wand op z’n werkkamer. Naast een kinderteken­ing.

~~~

Dit is het directe ver­volg op Jolkas Idol­aat.
Met in de hoof­drol Eric, onze sym­pa­thieke seriemo­or­de­naar die inmid­dels al in vele blogs zijn opwacht­ing heeft gemaakt. Elk deel kan op zichzelf gelezen wor­den.

Inmid­dels heeft Jol­ka alweer een ver­volg geschreven wat hier [link invoe­gen] gelezen kan wor­den.

Daar­na kun je hier verder lezen over Eric…

~~~