Cut Like a Buffalo

To get the optimum use out of the buffalo, the Native Americans had a specific method of butchery, first identified at the Olsen-Chubbock archaeological site in Colorado. The method involves skinning down the back in order to get at the tender meat just beneath the surface, the area known as the “hatched area.” After the removal of the hatched area, the front legs are cut off as well as the shoulder blades. Doing so exposes the hump meat, as well as the meat of the ribs and the Bison’s inner organs. After everything was exposed, the spine was then severed and the pelvis and hind legs removed. Finally, the neck and head were removed as one. This allowed for the tough meat to be dried and made into pemmican.

Zachtjes streelt Eric over de schouders van de vrouw die naast hem ligt. Zijn vrouw. Zijn Sofie!
Het dekbed heeft ze gedeeltelijk van zich afgeschud. Haar naakte rug is naar hem toegedraaid. Ongerepte vlakte. Een nieuw tabula rasa.
In gedachten ziet hij de optimale lijnen opdoemen. Het mes in z’n hand voelt plotseling zwaar.

Ze sliep al toen hij in bed stapte. Hij had overwogen haar wakker te maken, maar had zich toen bedacht. Op deze manier had hij meer gelegenheid haar van dichtbij te bestuderen in het spaarzaam binnenvallende maanlicht. God, wat was ze mooi.

Alweer enkele maanden waren verstreken sinds ze plotsklaps in z’n leven was verschenen. Met een waarschuwing dat haar man hem op de hielen zat. Geïntrigeerd geraakt was hij haar gaan volgen om uit te vinden of er geen geraffineerde valstrik voor hem was uitgezet. Niets was minder waar. Sofie was daadwerkelijk geobsedeerd door hem. Ze had de test glansrijk doorstaan.

Toch bleef daar die twijfel. Het was te mooi om waar te zijn.

Hij schuift het dekbed nog wat verder naar beneden. Ontbloot haar volle ronde billen. Precies zoals hij ze zich had voorgesteld. Het lemmet houdt hij even onder z’n oksel. Dan richt hij de punt op haar nek. Behendig volgt hij de contouren van haar ruggengraat om bij haar achterste te eindigen. Hier legt hij het mes plat op haar linkerbil. Een rilling trekt door haar lichaam. Hij voelt hoe het vlees meegeeft wanneer hij de druk opvoert.

Zo blijft hij een poos zitten. In gedachten verzonken. Z’n hoofd vol met grazende bizons. Vredig zwerven ze in enorme kuddes over de Amerikaanse prairie. Volledig in harmonie met de Indianen die alleen bizons doden voor het vlees en de huiden. En ze verder met rust laten. Uit respect. Wel vijftig miljoen bizons moeten er op enig moment zijn geweest.

Hij hoort hoe een auto de stille straat komt ingereden.
“Tijd om te vertrekken,” mompelt hij in zichzelf.
Nadat hij het mes heeft opgeborgen en het dekbed teruggelegd heeft, buigt hij nog eenmaal over haar heen. Half verscholen in haar beschermende haardos fluistert hij een boodschap. Het klinkt als “You cut like a Buffalo.”
Vanuit de diepste diepten van haar slaap stijgt een warm bevestigend gekreun op.

Op de overloop houdt Eric zich in één van de kamers verborgen. Geduldig luistert hij hoe de man beneden z’n post doorneemt, iets te drinken uit de koelkast neemt en dan de trap opkomt. Hij verdwijnt in de badkamer. Zet de douche aan. Gooit z’n kleren op de overloop. Stapt dan onder de douche.
Eric komt voorzichtig uit z’n schuilplaats tevoorschijn. Hij ziet hoe de deur van de badkamer open staat. De man staat nietsvermoedend te douchen. Het gordijn is half dicht. Een ideale gelegenheid om zich van hem te ontdoen. Maar hij heeft andere plannen. Daarom draait hij zich om en loopt de trap af. Beneden aangekomen hoort hij hoe Sofie wakker is geworden. Vanuit de slaapkamer roept ze, “Ben jij dat?”
Bijna gelijktijdig met de man onder de douche, antwoordt Eric met “Ja, schat.” Hij vraagt zich af of Sofie hem gehoord heeft voordat hij de deur achter zich in het slot doet.

In de auto kijkt hij op z’n horloge. Kwart over drie. Er blijft niet veel tijd over tot het eerste ochtendgloren. Hij speelt wat met z’n voet op het gaspedaal terwijl hij voor de spoorwegovergang staat. Veewagons denderen monotoon voorbij. Het geloei van de verdoemde dieren is oorverdovend.

Een almaar aanzwellende golf gelukszoekers overspoelde in de negentiende eeuw het Amerikaanse vasteland van Oost naar West. Nietsontziend in hun streven tot kolonisering vaagden ze alles weg wat hen in de weg liep. Binnen de kortste keren waren er nog maar zo’n 500 bizons over.

Als hij de deur van de slaapkamer opent wenst hij zich dat het deze keer eindelijk gaat lukken. De voorgaande twee pogingen waren op een mislukking uitgelopen.
Hij kijkt rond. Alles lijkt nog op dezelfde plaats te staan zoals hij het had achtergelaten. De man is er slecht aan toe. Snel zet hij de camera aan. Zoomt in op het gezicht van de vrouw. Wijd open gesperde ogen kijken recht in de lens.
“En? Heb je al een besluit genomen?”
“…”
“Jaknikken is voldoende.”

Eric zoomt uit en stelt de camera zo in dat beide personen goed in beeld komen. Ze zitten tegenover elkaar in een keukenstoel. Vastgebonden en gekneveld. Op de stoelleuning bij de vrouw is een pistool bevestigd. Haar vinger is om de trekker geklemd. Vastgehouden door plakband.

“Kijk nou nog eens naar hem. Dat ziet er toch niet uit.
Hij kan toch nooit meer een goede vader voor je kind zijn.
Dat kind wil later spelen en rennen. Niet een rolstoel duwen.”

De vrouw begint hevig te schudden in haar stoel wanneer Eric op haar komt toegelopen. Hij legt een mes op haar schoot en maant haar stil te blijven zitten omdat ze zich anders kan bezeren. Uit z’n broekzak haalt hij een kogel. Die stopt hij in het pistool. Alles is nu gereed.

“Ik ga je nu voor de laatste keer vragen om de trekker over te halen.
Als je het niet doet, snij ik je keel door. En daarna vermoord ik alsnog je echtgenoot.
Blijft je kindje alleen over.
Heb je dat liever?”

Terloops kijkt Eric in de camera bij de volgende woorden:
“Je moet dit zelf doen. Ik wil je wel helpen om je zover te krijgen.
Maar je moet zelf de trekker overhalen.
Het mes steken.
Vergif mengen.
Wat dan ook.
Ik geloof in jou.”

Niet begrijpend kijkt de vrouw op naar Eric. De man aan de overkant is inmiddels weer bewusteloos geraakt. Het pistool gericht op zijn hoofd. Eric pakt het mes op uit haar schoot. Zet het op haar keel. Maakt een kleine beweging om aan te geven dat het nu menens is.
“Ik tel af.
Drie, twee, …”

Een gedempte knal weerklinkt in de kleine kamer.

“Hmm, beetje slordig.
Dat pistool is zeker wat verschoven tijdens mijn afwezigheid.”
“…”
“Nou ja, het komt op hetzelfde neer. Hij zal het niet overleven. Hoop ik voor hem.”

Eric had vooral lang zitten kijken naar een foto uit 1870. Er waren twee mannen te zien. Eentje vóór en een tweede bovenop een kleine heuvel. Hij had het onderschrift nodig om zich te overtuigen van het feit dat de heuvel geheel bestond uit schedels van bizons.
De foto hing nu aan de wand op z’n werkkamer. Naast een kindertekening.

~~~

Dit is het directe vervolg op Jolkas Idolaat.
Met in de hoofdrol Eric, onze sympathieke seriemoordenaar die inmiddels al in vele blogs zijn opwachting heeft gemaakt. Elk deel kan op zichzelf gelezen worden.

Inmiddels heeft Jolka alweer een vervolg geschreven wat hier [link invoegen] gelezen kan worden.

Daarna kun je hier verder lezen over Eric…

~~~