Deal

Natuurlijk kan ik haar niets verwijten. Ik was mijzelf niet meer. Dus had ze het volste recht om mij de hersens in te slaan. Alleen zal het haar niet veel helpen. Het is allemaal te laat. Veel te laat. En allemaal mijn schuld.
Moeizaam voorschuifelend tussen het luidruchtige kroegbezoek bewoog ik me richting het toilet. Lijdzaam het lot dragend van een drukkende blaas die na elk tweede biertje opnieuw geleegd moest worden. Gelukkig was de wc-ruimte leeg. Dat wil zeggen, op een overweldigend aanwezige penetrante geur na. Omzichtig nam ik plaats voor de pisbak en opende mijn gulp. Het was zaak niet uit te glijden op de natte vloer.

Ik had ruimschoots de tijd om me te concentreren op de zwarte kunstvlieg voordat het besef tot mijn blaas was doorgedrongen dat alle seinen op groen stonden. Toen de dijken braken en de eerste golven schuimend nat het versleten roostertje begonnen te teisteren slaakte ik een diepe zucht. Ietwat voorover hellend steunde ik met mijn hoofd tegen de vochtige tegels. Een korte siddering schoot door mijn lijf. Ik werd een aanhoudend gepiep diep in mijn oren gewaar. Toegedekt door gesmoord caférumoer van buiten het toilet. Mijn ogen hield ik nu angstvallig open. Alleen dat voorkwam dat de ruimte om me heen niet ging draaien. Het was duidelijk. Ik begon dronken te worden.

“Lekker, hè? Pissen. Bijna net zo lekker als klaarkomen.”
Ik keek opzij. Naast me stond een man. Waar kwam die zo plotseling vandaan?
“Geneer je niet, we zijn tenslotte mannen onder elkaar.” Een vette knipoog zette zijn uitspraak kracht bij. Ondanks dat hij zacht sprak had ik geen enkele moeite hem te verstaan. Voordat ik iets kon zeggen, nam hij alweer het woord.

Ik kon er niets aan doen, maar ik hoorde zojuist je gesprek met je vrienden,” zo vervolgde hij. Het bleek dat hij had gehoord hoe ik mijn beklag had gedaan over mijn belabberde financiële situatie. En mijn wens om er eens een paar dagen tussenuit te kunnen gaan. Weg van alle stress en zorgen. Een paar dagen alleen kunnen zijn met mijn liefste lief.

Hij deed me een fantastisch voorstel.
“Maar ik heb geen geld,” was het eerste wat ik eindelijk kon uitbrengen.
Maar dat vormde voor hem geen enkel probleem. Er waren andere manieren om de rekening te voldoen. Ik meende het eerst niet goed gehoord te hebben. Hij herhaalde nogmaals alle details.

Uiteindelijk stemde ik in. Pas later realiseerde ik me dat al die tijd terwijl hij zijn monoloog opvoerde, ik had staan plassen. Zelfs terwijl ik hem een handdruk gaf om onze deal te bevestigen, had ik mijn linkerhand nog steeds nodig om alles in goede banen te leiden. Het voelde aan als verraad.

Berustend kijk ik op naar mijn vriendin. In haar ogen lees ik ontzetting. Nu dat het monster mij verlaten heeft realiseert zij zich de verstrekkende gevolgen van haar daad. Triomfantelijk kijkt het groene wezen mij aan. Zijn taak is volbracht. Het zaadje is geplant. Ik wil nog iets zeggen.

Klik hier

~ ~ ~

Mijn bijdrage voor de Februariopdracht van het Fantasierijk (op Hyves):

Waarom is de Nachtwacht van Rembrandt van Rijn nu zo’n indrukwekkend schilderij? Omdat het doek zo groot is, omdat de compagnie van kapitein Frans Banning Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh zoveel personages telt?
Natuurlijk speelt de omvang een rol evenals de grootte van het afgebeelde gezelschap. Maar ik nodig u van harte uit daadwerkelijk eens het Rijksmuseum binnen te wandelen en stil te staan bij Rembrandts meesterwerk.
Hopelijk zal u dan de lichtval opvallen, maar als u nog beter kijkt, gaat er een wereld aan details voor u open. Om precies te zijn teveel om op te noemen.
Wat, denkt u, zou de Nachtwacht voorstellen zonder die details? Denkt u er maar eens over na: een saai groepsportret, op zijn hoogst.
Kortom, zonder details geen geheel. Een beetje legpuzzel telt duizend stukjes.
Datzelfde geldt natuurlijk voor een verhaal. Wat zou een verhaal voorstellen als het alleen maar een handeling bevatte? Niets, er zou een levenloos geraamte op papier staan.

~ ~ ~