Big Tree

Ver­der was het een dood­nor­ma­le straat.

Afge­zien dus van die boom.

Inmid­dels toren­de hij hoog boven de hui­zen uit. Met zijn gro­te bla­der­dek ving hij alle zon­ne­stra­len op. Slechts wei­nig zon­licht drong nog door naar bene­den. Rond­om de boom raak­te al het ande­re, ooit zo rijk­ge­scha­keer­de groen in ver­val.

En de buurt­be­wo­ners schik­ten zich allengs naar de nieu­we omstan­dig­he­den. Duis­ter­nis werd het nieu­we licht. Een­zij­di­ge begroei­ing werd de norm.

Men was wat min­der op straat. De gor­dij­nen gin­gen wat vroe­ger dicht. Geen kor­te gesprek­jes bij de bus­hal­te. Zeker geen ver­zuch­tin­gen over de goe­de tij­den van wel­eer.

Big Tree is wat­ching you.

Maar ver­der was het een dood­nor­ma­le straat. Zoals er zove­len zijn.

~ ~ ~