Knowing = Weten dat je deze film beter kunt overslaan

Stel: Het einde van de aarde is op 19 okto­ber 2009.

Stel: Twee kinderen zijn voorbestemd om gered te wor­den door buite­naardse wezens, om ‘opnieuw te kun­nen begin­nen’.

Stel: De oma van één van die twee kinderen kri­jgt in 1959 al te horen (de ruimtewezens ‘fluis­teren’ dat in haar oor) dat de aarde op 19 okto­ber ten onder gaat.

Stel: Die oma kri­jgt ook nog zo’n beet­je alle data van komende ram­p­en tussen 1959 en 2009 inge­fluis­terd (plus locatie, plus aan­tal slachtof­fers).

Is het dan logisch dat die moed­er in 1959 (wan­neer ze nog kind is) al die gegevens op een brief­je schri­jft (in geheim­taal) en het dan in een cap­sule laat stop­pen die voor 50 jaar in de grond verd­wi­jnt? Zodat 50 jaar lat­er dat brief­je ‘per toe­val’ bij de vad­er van het andere kind terechtkomt. Die dan klakkeloos aan­neemt dat het brief­je echt is, slechts enkele uren nodig heeft om de code te breken, en als bewi­js van eigen gelijk nog even getu­ige mag zijn van de laat­ste twee ram­p­en die nog moeten plaatsvin­den. Alleen maar om te con­clud­eren dat er verder niets tegen te doen is, en hij afscheid moet nemen van zijn zoon­t­je.

Waarom al deze flauwekul als die bezoek­ers uit het hee­lal toch al wis­ten wan­neer de men­sheid zou verd­wi­j­nen, en dat zij het plan had­den om die twee kinderen mee te nemen? Had­den ze dat niet gewoon kun­nen doen zon­der al die nut­teloze poes­pas eromheen? Had­den we deze film niet gehad. En had ik iets nut­tigs kun­nen doen.

Kor­tom: ver­loren uurt­jes.

~ ~ ~

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets