Ken je buurman

Op een avond wordt er bij je aange­beld. Ver­sto­ord kijk je op van de bezighe­den waarmee je jezelf onledig hield (vul hier je favori­ete bezigheid in, en lief­st een­t­je waar­bij je niet gesto­ord wil wor­den, zodat je in de juiste stem­ming komt). Je besluit de bel de bel te lat­en en door te gaan met je favori­ete bezigheid (tenslotte zat je net lekker in een flow). Maar de aan­houd­er bli­jft bellen (want uitein­delijk ga je toch open­doen en heeft hij gewon­nen) zodat je uitein­delijk toch gaat open­doen (zie je wel!).

Aan de deur staat iemand die je vagelijk herkent (maar dat laat je niet merken, want je bent nu van plan om in ieder geval dit opon­thoud kort te lat­en duren). Het blijkt een buurt­be­won­er te zijn (Hoera, daar zat je echt op te wacht­en). Hij stelt zichzelf voor, want jul­lie ken­nen elka­ar niet zo goed (moet dat dan?). Korzelig geef je antwo­ord (ter­wi­jl onder­tussen de flow langza­am een stroperige mod­der­stroom is ver­wor­den).

Net op het moment dat je het gesprek (zeg maar monoloog) wil onder­breken wordt je over­vallen door het vol­gende onwezen­lijke voors­tel: “Mag ik soms een nacht­je bli­jven slapen?” En ter­wi­jl je een stap opz­ij doet zodat de nu al meer bevriende buurt­be­won­er bij je naar bin­nen kan lopen hoor je jezelf zeggen “Natu­urlijk! Waarom ben je nooit eerder met dit ver­zoek gekomen?”

Lees verder in: In the neigh­bor­hood. The search for com­mu­ni­ty on an Amer­i­can street. One sleep­over at a time. Geschreven door Peter Loven­heim. Op de achter­grond hoor ik Eric beves­ti­gen dat het echt zo makke­lijk gaat, soms…

~ ~ ~