Dunbar’s Number

Afgelopen week zag ik de laatste aflevering van de 4-delige Britse documentairereeks Virtual Revolution. In deze serie programma’s wordt gepoogd een overzicht te geven van de enorme invloed die het World-Wide-Web op ons hedendaagse leven heeft gekregen. En dat in amper 20 jaar tijd. Als afsluiting van dit boeiende vierluik werd stilgestaan bij de ‘homo interneticus’, oftewel de onlosmakelijk met de worldwideweb verbonden hedendaagse mens.

Er werd o.a. dieper ingegaan op de opkomst van de sociale netwerken, zoals Facebook en Twitter, en het daarmee samenhangende fenomeen van de grote schare ‘vrienden’. Vraagstelling: zijn dit echt allemaal goede bekenden waarmee men in nauw contact staat, of is het een devaluatie van het begrip ‘vriend’?

Journalist en tevens presentatrice Aleks Krotoski ging daarvoor te rade bij de antropoloog Robin Dunbar. Deze formuleerde in 1993 de stelling dat de mens slechts in staat is tot het onderhouden van contacten met een groep met een maximale grootte van ongeveer 150 personen. Dit getal staat bekend als Dunbar’s number.
Onderzoek binnen het Facebook netwerk geeft aan dat de gemiddelde gebruiker minder dan 150 personen als vrienden heeft. En dat de dagelijkse contacten zich zelfs beperken tot ongeveer 5 personen. Wat dan te denken van de toch veelvuldig voorkomende ‘internetmens’ die een vriendenlijst bezit van in de hondertallen, of zelfs wel over de duizend? Is dit bluf? Een vorm van onderlinge competitie?

In de documentaire kreeg ik niet echt antwoord op die vraag. Wel moest ik denken aan een blog welke ik eerder dit jaar gelezen had. Het is van Jacob Morgan , met als titel: Why Dunbar’s number is irrelevant.
Hij citeert in zijn blog uit het boek Collaboration van Morten Hansen:

“But research shows that weak ties can prove much more helpful in networking, because they form bridges to worlds we do not walk within. Strong ties, on the other hand, tend to be worlds we already know; a good friends often knows many of the same people and things we know. They are not the best when it comes to searching for new jobs, ideas, experts, and knowledge. Weak ties re also good because they take less time. It’s less time consuming to talk to someone once a month (weak tie) than twice a week (a strong tie). People can keep up quite a few weak ties without them being a burden.”

Vervolgens trekt hij deze lijn door naar zijn sociaal netwerk met “1k+ linkedin connections, 1k facebook friends, and over 4,300 twitter followers”. Hij geeft toe dat slechts een klein aantal hiervan valt in de categorie van ‘strong ties’, maar wat sociaal networking via het World wide web nu juist zo sterk maakt is dat je op een heel makkelijke manier in contact raakt met de oneindige groep van ‘vluchtige contacten’, die je tot help kunnen zijn voor “guest articles, business requests, speaking engagements, or ideas and advice.”

Daar kan ik me wel in vinden. Hoewel ik (nog?) niet zo ver wil gaan om deze vluchtige contacten waardevoller te vinden dan de echte vrienden. Kwestie van tijd?

~ ~ ~

Een gedachte over “Dunbar’s Number

  1. De BBC-uitzending heeft een mooie trailer. Er kwamen wel weer de overbekende opdraven.Dat de wereld naar elkaar toe groeit is al langer gaande. Ik ontdekte dat in TaiWan rond 1993. Ben daar met lange tussenpozen een half jaar geweest en zag de mensen veranderen.Het meest opvallende was dat ze op een Amerikaanse manier begonnen te lachen en ze grebruikten ook steeds meer Amerikaanse/Westerse handgebaren. De reden was overduidelijk. De komst van de satelliet bracht een berg soapseries uit HongKong. Die series waren gebaseerd op de Amerikaanse soapseries.Omgekeerd zag ik ook dat zij meer de troep opruimden en wij meer lieten slingeren. Dat heeft ook alles te maken wat we in andere landen zien als we op daar op vakantie gaan. Migratie speelt daarbij ook een grote rol. En dit soort zaken speelde zich af in de 70'er en 80'er jaren toen er nog geen internet was. En ook in die tijd kreeg de hele wereld Daktari, Lassie, Mash, Dallas en StarTrek te zien. Dat ging via aangekochte banden. En mensen veranderen daardoor van wat ze normaal vinden. Omdat wij in dat spel meespeelden viel het ons niet op. Het Internet is na de TV, Radio en Krant het zoveelste medium voor informatie-overdracht. Ik zie er niet zoveel nieuws aan behalve dat hetzelfde in een andere verpakking op ons af komt.Zo wordt er wel eens gezegd dat er meer interactie is, bijvoorbeeld dat ik hier een reactie kan plaatsen. Maar bij de krant plaatste men in 1930 ook al ingezonden brieven. Je kan zeggen dat mensen via het internet communities vormen, maar daar was de 27MC rond 1975 een grote voorloper van. En omdat je daar de stem en de intonaties hoorde vond ik dat beter dan het getik met smilies dat nu gaande is.Wereldwijd nieuws luisteren is ook al sinds 1940 mogelijk toen de kortegolfzenders doorbraken. Rond 1980 luisterde ik frequent naar buitenlandse zenders. Tegenwoordig is dat via het internet minder mogelijk omdat ik op mijn Nederlandse IP-nummer wordt geblokkeerd.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.