Dunbar’s Number

Afge­lo­pen week zag ik de laat­ste afle­ve­ring van de 4-deli­ge Brit­se docu­men­tai­re­reeks Vir­tu­al Revo­lu­ti­on. In deze serie programma’s wordt gepoogd een over­zicht te geven van de enor­me invloed die het World-Wide-Web op ons heden­daag­se leven heeft gekre­gen. En dat in amper 20 jaar tijd. Als afslui­ting van dit boei­en­de vier­luik werd stil­ge­staan bij de ‘homo inter­ne­ti­cus’, ofte­wel de onlos­ma­ke­lijk met de world­wi­de­web ver­bon­den heden­daag­se mens.

Er werd o.a. die­per inge­gaan op de opkomst van de soci­a­le net­wer­ken, zoals Facebook en Twit­ter, en het daar­mee samen­han­gen­de feno­meen van de gro­te scha­re ‘vrien­den’. Vraag­stel­ling: zijn dit echt alle­maal goe­de beken­den waar­mee men in nauw con­tact staat, of is het een deva­lu­a­tie van het begrip ‘vriend’?

Jour­na­list en tevens pre­sen­ta­tri­ce Aleks Krotoski ging daar­voor te rade bij de antro­po­loog Robin Dun­bar. Deze for­mu­leer­de in 1993 de stel­ling dat de mens slechts in staat is tot het onder­hou­den van con­tac­ten met een groep met een maxi­ma­le groot­te van onge­veer 150 per­so­nen. Dit getal staat bekend als Dunbar’s num­ber.
Onder­zoek bin­nen het Facebook net­werk geeft aan dat de gemid­del­de gebrui­ker min­der dan 150 per­so­nen als vrien­den heeft. En dat de dage­lijk­se con­tac­ten zich zelfs beper­ken tot onge­veer 5 per­so­nen. Wat dan te den­ken van de toch veel­vul­dig voor­ko­men­de ‘inter­net­mens’ die een vrien­den­lijst bezit van in de hon­der­tal­len, of zelfs wel over de dui­zend? Is dit bluf? Een vorm van onder­lin­ge com­pe­ti­tie?

In de docu­men­tai­re kreeg ik niet echt ant­woord op die vraag. Wel moest ik den­ken aan een blog wel­ke ik eer­der dit jaar gele­zen had. Het is van Jacob Mor­gan , met als titel: Why Dunbar’s num­ber is irre­le­vant.
Hij citeert in zijn blog uit het boek Col­la­bo­ra­ti­on van Mor­ten Han­sen:

But research shows that weak ties can pro­ve much more help­ful in net­wor­king, becau­se they form brid­ges to worlds we do not walk within. Strong ties, on the other hand, tend to be worlds we alrea­dy know; a good friends often knows many of the same peo­p­le and things we know. They are not the best when it comes to searching for new jobs, ide­as, experts, and know­led­ge. Weak ties re also good becau­se they take less time. It’s less time con­su­ming to talk to some­o­ne once a month (weak tie) than twi­ce a week (a strong tie). Peo­p­le can keep up qui­te a few weak ties wit­hout them being a bur­den.”

Ver­vol­gens trekt hij deze lijn door naar zijn soci­aal net­werk met “1k+ lin­kedin con­nec­ti­ons, 1k facebook friends, and over 4,300 twit­ter fol­lo­wers”. Hij geeft toe dat slechts een klein aan­tal hier­van valt in de cate­go­rie van ‘strong ties’, maar wat soci­aal net­wor­king via het World wide web nu juist zo sterk maakt is dat je op een heel mak­ke­lij­ke manier in con­tact raakt met de onein­di­ge groep van ‘vluch­ti­ge con­tac­ten’, die je tot help kun­nen zijn voor “guest arti­cles, busi­ness requests, spea­king enga­ge­ments, or ide­as and advi­ce.”

Daar kan ik me wel in vin­den. Hoe­wel ik (nog?) niet zo ver wil gaan om deze vluch­ti­ge con­tac­ten waar­de­vol­ler te vin­den dan de ech­te vrien­den. Kwes­tie van tijd?

~ ~ ~

One Reply to “Dunbar’s Number”

  1. De BBC-uit­zen­ding heeft een mooie trai­ler. Er kwa­men wel weer de over­be­ken­de opdraven.Dat de wereld naar elkaar toe groeit is al lan­ger gaan­de. Ik ont­dek­te dat in Tai­Wan rond 1993. Ben daar met lan­ge tus­sen­po­zen een half jaar geweest en zag de men­sen veranderen.Het meest opval­len­de was dat ze op een Ame­ri­kaan­se manier begon­nen te lachen en ze gre­bruik­ten ook steeds meer Amerikaanse/Westerse hand­ge­ba­ren. De reden was over­dui­de­lijk. De komst van de satel­liet bracht een berg soap­se­ries uit Hong­Kong. Die series waren geba­seerd op de Ame­ri­kaan­se soapseries.Omgekeerd zag ik ook dat zij meer de troep opruim­den en wij meer lie­ten slin­ge­ren. Dat heeft ook alles te maken wat we in ande­re lan­den zien als we op daar op vakan­tie gaan. Migra­tie speelt daar­bij ook een gro­te rol. En dit soort zaken speel­de zich af in de 70’er en 80’er jaren toen er nog geen inter­net was. En ook in die tijd kreeg de hele wereld Dak­ta­ri, Las­sie, Mash, Dal­las en Star­Trek te zien. Dat ging via aan­ge­koch­te ban­den. En men­sen ver­an­de­ren daar­door van wat ze nor­maal vin­den. Omdat wij in dat spel mee­speel­den viel het ons niet op. Het Inter­net is na de TV, Radio en Krant het zoveel­ste medi­um voor infor­ma­tie-over­dracht. Ik zie er niet zoveel nieuws aan behal­ve dat het­zelf­de in een ande­re ver­pak­king op ons af komt.Zo wordt er wel eens gezegd dat er meer inter­ac­tie is, bij­voor­beeld dat ik hier een reac­tie kan plaat­sen. Maar bij de krant plaatste men in 1930 ook al inge­zon­den brie­ven. Je kan zeg­gen dat men­sen via het inter­net com­mu­ni­ties vor­men, maar daar was de 27MC rond 1975 een gro­te voor­lo­per van. En omdat je daar de stem en de into­na­ties hoor­de vond ik dat beter dan het getik met smi­lies dat nu gaan­de is.Wereldwijd nieuws luis­te­ren is ook al sinds 1940 moge­lijk toen de kor­te­golf­zen­ders door­bra­ken. Rond 1980 luis­ter­de ik fre­quent naar bui­ten­land­se zen­ders. Tegen­woor­dig is dat via het inter­net min­der moge­lijk omdat ik op mijn Neder­land­se IP-num­mer wordt geblok­keerd.

Comments are closed.