Verslag van een beginnende verslaving

Door het zijraam valt bij het ont­wak­en een strak­blauwe lucht te zien. Wat klopt er niet? Oja, sinds er een nieuw koz­i­jn is geplaatst moet de lux­aflex nog opge­hangen wor­den. Tika’s schonkige poezen­li­jf­je op de ven­ster­bank is niet in staat om noe­menswaardig veel zon­licht tegen te houden. Ze lijkt haast doorzichtig. De wekker­ra­dio geeft aan dat het iets vóór zeven uur is. Het alarm had ik gis­ter­avond op half acht gezet. Opstaan of bli­jven liggen?

Nadat ik een tijd­je ben bli­jven liggen besluit ik op te staan. Dilem­ma opgelost. Op weg naar bene­den vraag ik me af waar­van ik wakker ben gewor­den. Het zal niet gekomen zijn door het ons­tu­imig bin­nen­stromende zon­licht, want de mis­sende lux­aflex ont­breekt al vele maan­den. Nee, het moet de opwind­ing zijn. Al sinds ik me vorige week heb lat­en inschri­jven bij een sportschool hier vlak­bij tel ik de dagen af om te mogen begin­nen aan mijn eerste train­ingssessie.

Had ik aan­vanke­lijk twi­jfels of het wel een goed idee was om de sportschool op te zoeken, deze waren op slag verd­we­nen toen ik het gebouw bin­nen­trad. Natu­urlijk was daar de aller­aardig­ste ont­vangst met een heuse rondlei­d­ing en ter zake intake gesprek ook debet aan. Maar het was toch vooral de geur die me meteen thuis deed voe­len. Een haast tast­bare zweet­lucht uit­ge­wasemd door de vele inpandi­ge lijven volop in beweg­ing. Onmid­del­lijk vond ik mezelf zo’n vijf­tien jaar terug in tijd toen ik nog weke­lijks aan zaalvoet­bal deed. En de jaren daar­voor was ik tevens veelvuldig in een sporthal te vin­den om te squashen, tur­nen of ten­nis­sen. Menig uur had ik aldus als indoor sporter doorge­bracht. De ver­huiz­ing naar Arn­hem had daar veran­der­ing in gebracht. First things first, en daar viel vooral­snog niet het zoeken van een nieuwe sportv­erenig­ing onder. En ook lat­er niet. Met alle con­di­tionele gevol­gen van dien. Toen vorig jaar mijn werkgev­er de mogelijkheid gaf om een fittest (zie ook: Sur­vival of the ARBO fittest) af te leggen ging ik daar aarze­lend op in. Ik was niet hele­maal over­tu­igd van een goed resul­taat. Uitein­delijk viel het mee. Alles OK, op de con­di­tie na. Niet slecht. Kwest­ie van een beet­je gaan ren­nen en fiet­sen.

Nu, ruim één jaar en enkele half­s­lachtige pogin­gen plus daar­bij behorende blessures lat­er om solo iets aan mijn ver­waar­loos­de con­di­tie te doen, vond ik het tijd om toch maar hulp te zoeken. En wel bij SHK in Arn­hem-Zuid.
Waar ik van­daag om tien uur verwacht word voor een eerste les onder begelei­d­ing van een deskundig instruc­teur (zoals dat zo wer­vend heet).

Ruim op tijd stap ik de fit­ness­ruimte op de eerste verdieping bin­nen. Druk is het nog aller­minst. Pri­ma, dan kan ik mijn aarze­lende schre­den als her­in­tre­dende sporter redelijk anon­iem zetten. Na een korte ken­nis­mak­ing met de mij toegewezen coach word ik meegenomen naar het eerste toes­tel. Een­t­je in de cat­e­gorie car­dio: de home­train­er. Korte uit­leg vol­gt en niet veel lat­er mijn eerste omwen­telin­gen. Rustig tem­po, weinig weer­stand en een tijds­du­ur van tien minuten. Fluit­je van een cent. Waar­na het vol­gende appa­raat aan de beurt is. Een loop­band. Ook weer car­dio. Opnieuw tien minuten lat­er spring ik voor mijn doen redelijk soe­pel van de band. We lat­en car­dio voor wat het is en gaan aan­dacht best­e­den aan de arm- en been­spieren. Tussendoor de (het valt niet langer te ontken­nen) zo broodnodi­ge adem­pauzes. Zo kri­jg ik tot klok­slag twaalf uur de kans om zowat elke spi­er in mijn lichaam op een daar­toe geschikt instru­ment onder han­den te nemen. Inclusief deel­name aan een kwartiert­je buik­spieroe­fenin­gen. Ik heb het ter plekke niet toegegeven, maar ik voelde me ges­loopt. Heer­lijk!

In de kleed­kamer heb ik een tijd­lang zit­ten uitzweten onder het genot van een fris appelt­je. Toen een hete douche. Weg was de ver­moei­d­heid. Als her­boren ben ik terug naar huis gere­den.

Inmid­dels voel ik de eerste kramp­scheuten door mijn kuiten schi­eten. Het typen van dit stuk­je gaat allengs moeil­ijk­er daar mijn schoud­ers gelijk beton­blokken aan mijn nek­w­ervels hangen. Ade­men gaat moeiza­am door de geïr­ri­teerde borstspieren. De met een brede glim­lach gebrachte voor­spelling gaat eerder dan gep­land in vervulling. Spier­pi­jn. Van top tot teen.

Woens­da­gavond mag ik weer. Tot die tijd is het aftellen.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets