Vleermuizen

Afgelopen nacht was ik bezig om samen met een vage ken­nis (althans ik herk­ende hem niet echt) wat lijken uit een kamer te ver­wi­jderen. We waren al bij­na klaar toen me de vleer­muizen opvie­len. Ze vlo­gen rond­jes dicht tegen het pla­fond. Omdat de kamer nogal hoog was en elke vorm van ver­licht­ing ont­brak waren ze moeil­ijk te onder­schei­den. Ik maak­te mijn com­pagnon opmerkza­am op de rond­flad­derende beestjes.

Kijk,” vertelde ik hem, “vleer­muizen.”

Hij stopte met het gesleep aan de schoud­ers van het laat­ste lichaam wat nog naar buiten moest.
Aan­dachtig bleef hij naar boven staren. Ein­delijk sprak hij.

Nee hoor, dat zijn vinken.”
Ver­baasd keek ik hem aan.

Vinken?” her­haalde ik schaa­pachtig.

Daar­na keek ik nog­maals naar boven. Het was moeil­ijk te zien zo in de duis­ter­n­is. Er was alleen een heel klein raam­p­je. Ook bij­na tegen het pla­fond. Door­dat het in de loop van de jaren besmeurd was ger­aakt viel er weinig daglicht door naar bin­nen. In de ven­ster­bank zat een klein, ja wat was het nu? Vink of vleer­muis?

En daar dan? In de ven­ster­bank. Dat is toch zek­er wel een vleer­muis?”

Opnieuw keek de man, die me steeds onbek­ender voork­wam, naar boven. Nu was hij sneller klaar met zijn oordeel.

Da’s ook een vink,” verk­laarde hij. “Maar de vleugelt­jes zijn geko­rtwiekt, en daarom zit hij daar zo passief.”

Ik bleef hem een tijd­lang aanstaren voor­dat ik hem abrupt een klap op zijn hoofd gaf. Hij had het niet zien aankomen aangezien hij al weer bezig was met onze klus. Kre­unend viel hij voorover. Zijn val werd gebro­ken door de dode vrouw. Ook zij leek naar boven te staren.

Vinken!” Ik spuwde het woord bij­na met afschuw uit. “Zien jul­lie niet dat het vleer­muizen zijn!”

En om mijn woor­den kracht bij te zetten sloeg ik hem nog enkele keren met de honkbalknup­pel in de nek. Wat had ik in korte tijd een hekel aan die vent gekre­gen.

Tijd om onze kort­stondi­ge samen­werk­ing een­z­i­jdig op te zeggen. Het duurde wat langer om de kamer geleegd te kri­j­gen, maar dat had ik er graag voor over.

Toen ik klaar was keek ik nog een keer omhoog naar de vleer­muizen voor­dat ik de deur zacht­jes sloot. In de verte ging een wekker af.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets