Vleermuizen

Afge­lo­pen nacht was ik bezig om samen met een vage ken­nis (althans ik her­ken­de hem niet echt) wat lij­ken uit een kamer te ver­wij­de­ren. We waren al bij­na klaar toen me de vleer­mui­zen opvie­len. Ze vlo­gen rond­jes dicht tegen het pla­fond. Omdat de kamer nog­al hoog was en elke vorm van ver­lich­ting ont­brak waren ze moei­lijk te onder­schei­den. Ik maak­te mijn com­pag­non opmerk­zaam op de rond­flad­de­ren­de beest­jes.

Kijk,” ver­tel­de ik hem, “vleer­mui­zen.”

Hij stop­te met het gesleep aan de schou­ders van het laat­ste lichaam wat nog naar bui­ten moest.
Aan­dach­tig bleef hij naar boven sta­ren. Ein­de­lijk sprak hij.

Nee hoor, dat zijn vin­ken.”
Ver­baasd keek ik hem aan.

Vin­ken?” her­haal­de ik schaap­ach­tig.

Daar­na keek ik nog­maals naar boven. Het was moei­lijk te zien zo in de duis­ter­nis. Er was alleen een heel klein raam­pje. Ook bij­na tegen het pla­fond. Door­dat het in de loop van de jaren besmeurd was geraakt viel er wei­nig dag­licht door naar bin­nen. In de ven­ster­bank zat een klein, ja wat was het nu? Vink of vleer­muis?

En daar dan? In de ven­ster­bank. Dat is toch zeker wel een vleer­muis?”

Opnieuw keek de man, die me steeds onbe­ken­der voor­kwam, naar boven. Nu was hij snel­ler klaar met zijn oor­deel.

Da’s ook een vink,” ver­klaar­de hij. “Maar de vleu­gel­tjes zijn gekort­wiekt, en daar­om zit hij daar zo pas­sief.”

Ik bleef hem een tijd­lang aan­sta­ren voor­dat ik hem abrupt een klap op zijn hoofd gaf. Hij had het niet zien aan­ko­men aan­ge­zien hij al weer bezig was met onze klus. Kreu­nend viel hij voor­over. Zijn val werd gebro­ken door de dode vrouw. Ook zij leek naar boven te sta­ren.

Vin­ken!” Ik spuw­de het woord bij­na met afschuw uit. “Zien jul­lie niet dat het vleer­mui­zen zijn!”

En om mijn woor­den kracht bij te zet­ten sloeg ik hem nog enke­le keren met de honk­bal­knup­pel in de nek. Wat had ik in kor­te tijd een hekel aan die vent gekre­gen.

Tijd om onze kort­ston­di­ge samen­wer­king een­zij­dig op te zeg­gen. Het duur­de wat lan­ger om de kamer geleegd te krij­gen, maar dat had ik er graag voor over.

Toen ik klaar was keek ik nog een keer omhoog naar de vleer­mui­zen voor­dat ik de deur zacht­jes sloot. In de ver­te ging een wek­ker af.

~ ~ ~

Who the sjips is John May­er?
Meche­len (voor www.vitaal.nl)