Teambuilding volgens Antoon

Woord van de dag: Team­buil­ding.
Waar­om?
Gewoon, omdat wij het wil­len.

Team­buil­ding dus.
Stuk­ken mooi­er dan het Neder­land­se equi­va­lent… euh… ‘team­buil­ding’.
Afijn, team­buil­ding dus.

Antoon (God heb­be niet zijn ziel want dat zou te vroeg zijn, plus ik weet niet of er al een bond tegen het vloe­ken in het hier­na­maals is opge­richt) zei al in 2001 (ik wil hier niet een ‘Opa ver­telt’ ver­haal begin­nen, maar toch): “Team­buil­ding? Wat een god­ver­dom­mes­se flau­we­kul! Laten we maar gewoon met z’n allen naar de kroeg gaan. Dan doen we d’r met­een wat Cul­tu­ral Awa­re­ness bij ook” (Antoon liep al wat lan­ger mee in de inter­na­ti­o­na­le pro­ject­we­reld). Om z’n sta­te­ment kracht bij te zet­ten liet hij een scheet en keek tri­om­fan­te­lijk om zich heen naar de ver­za­mel­de bui­ten­land­se collega’s. Hun ver­won­der­de blik (ont­staan omdat de mees­ten van hen de Neder­land­se taal niet mach­tig waren, en Antoon daar ver­der lak aan had) sloeg om in een ver­schrikt terug­wij­ken bij Antoons uni­ver­se­le afron­ding van het betoog.
“Zo doen we dat hier in Neder­land”, zei Antoon nog, voor­dat de inge­huur­de pro­ject­ma­na­ger ein­de­lijk in staat was de lei­ding weer enigs­zins naar zich toe te halen.

Deze bele­ve­nis heeft voor­goed een stem­pel gedrukt op alle late­re team­buil­ding ini­ti­a­tie­ven waar­mee ik te maken kreeg. Het belang onder­schrijf ik, maar mezelf er seri­eus aan over­ge­ven lukt slechts gedeel­te­lijk. Bij­na altijd is er wel een ‘Antoon-moment’, waar­door het hele eve­ne­ment in het bela­che­lij­ke wordt getrok­ken. De eni­ge reme­die op zo’n moment is een ste­vi­ge bor­rel.
En een bij­be­ho­ren­de scheet.
Antoon kan trots op me zijn.

~ ~ ~

Soul­ma­tes? No way!
Vuur­pret