Teambuilding volgens Antoon

Woord van de dag: Team­build­ing.
Waarom?
Gewoon, omdat wij het willen.

Team­build­ing dus.
Stukken mooier dan het Ned­er­landse equiv­a­lent… euh… ‘team­build­ing’.
Afi­jn, team­build­ing dus.

Antoon (God hebbe niet zijn ziel want dat zou te vroeg zijn, plus ik weet niet of er al een bond tegen het vloeken in het hier­na­maals is opgericht) zei al in 2001 (ik wil hier niet een ‘Opa vertelt’ ver­haal begin­nen, maar toch): “Team­build­ing? Wat een god­ver­dommesse flauwekul! Lat­en we maar gewoon met z’n allen naar de kroeg gaan. Dan doen we d’r meteen wat Cul­tur­al Aware­ness bij ook” (Antoon liep al wat langer mee in de inter­na­tionale pro­jectwereld). Om z’n state­ment kracht bij te zetten liet hij een scheet en keek tri­om­fan­telijk om zich heen naar de verza­melde buiten­landse collega’s. Hun ver­won­derde blik (ontstaan omdat de meesten van hen de Ned­er­landse taal niet machtig waren, en Antoon daar verder lak aan had) sloeg om in een ver­schrikt terug­wijken bij Antoons uni­verse­le afrond­ing van het betoog.
“Zo doen we dat hier in Ned­er­land”, zei Antoon nog, voor­dat de inge­hu­urde pro­ject­man­ag­er ein­delijk in staat was de lei­d­ing weer enigszins naar zich toe te halen.

Deze beleve­nis heeft voor­goed een stem­pel gedrukt op alle lat­ere team­build­ing ini­ti­atieven waarmee ik te mak­en kreeg. Het belang onder­schri­jf ik, maar mezelf er serieus aan overgeven lukt slechts gedeel­telijk. Bij­na alti­jd is er wel een ‘Antoon-moment’, waar­door het hele even­e­ment in het belache­lijke wordt getrokken. De enige reme­die op zo’n moment is een ste­vige bor­rel.
En een bijbe­horende scheet.
Antoon kan trots op me zijn.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets