Overlevingspakket

Over de gla­zen heen kijkt hij naar haar blon­de kruin. Zijn zojuist uit­ge­spro­ken woor­den waai­en over haar gebo­gen hoofd door het raam naar bui­ten. Waar ze opgaan in het geroe­ze­moes van het ter­ras. Aar­ze­lend steekt hij zijn hand uit. Pakt dan het bier­glas vast. Wach­tend op het onaf­wend­ba­re.

De zon breekt door en zet de gevels aan de over­kant van de straat in lich­ter­laaie. Reflec­te­ren­de stra­len van­uit de vele open­staan­de rui­ten schie­ten alle kan­ten op. Ook naar bin­nen in het res­tau­rant waar zij aan een tafel­tje zit­ten. Hij ziet hoe haar gou­den haar van ach­ter belicht wordt. Nog steeds heeft ze haar hoofd ver­bor­gen in haar han­den. Als hij een slok van het lau­we bier neemt kijkt ze ein­de­lijk op. Even lijkt het of ze niet her­kent waar ze is. Wie hij is. Daar­om her­haalt hij zijn woor­den nog maar eens. Ze knikt. Slechts een frac­tie van een secon­de ver­schijnt er een glim­lach op haar gezicht. Als een ver­moei­de vlin­der die schich­tig een vreem­de tuin ver­kent op zoek naar een plek­je om uit te rus­ten. Maar hij is alert. Niets ont­gaat hem nu. En dus weet hij het tij­dig uit de lucht te pluk­ken. Met bon­zend hart zet hij het klei­nood voor­zich­tig naast de ande­ren die hij de afge­lo­pen uren heeft ver­za­meld. Hij weet dat hij ze nodig zal heb­ben om de komen­de peri­o­de goed door te komen.

~ ~ ~