Overlevingspakket

Over de glazen heen kijkt hij naar haar blonde kruin. Zijn zojuist uitgesproken woorden waaien over haar gebogen hoofd door het raam naar buiten. Waar ze opgaan in het geroezemoes van het terras. Aarzelend steekt hij zijn hand uit. Pakt dan het bierglas vast. Wachtend op het onafwendbare.

De zon breekt door en zet de gevels aan de overkant van de straat in lichterlaaie. Reflecterende stralen vanuit de vele openstaande ruiten schieten alle kanten op. Ook naar binnen in het restaurant waar zij aan een tafeltje zitten. Hij ziet hoe haar gouden haar van achter belicht wordt. Nog steeds heeft ze haar hoofd verborgen in haar handen. Als hij een slok van het lauwe bier neemt kijkt ze eindelijk op. Even lijkt het of ze niet herkent waar ze is. Wie hij is. Daarom herhaalt hij zijn woorden nog maar eens. Ze knikt. Slechts een fractie van een seconde verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Als een vermoeide vlinder die schichtig een vreemde tuin verkent op zoek naar een plekje om uit te rusten. Maar hij is alert. Niets ontgaat hem nu. En dus weet hij het tijdig uit de lucht te plukken. Met bonzend hart zet hij het kleinood voorzichtig naast de anderen die hij de afgelopen uren heeft verzameld. Hij weet dat hij ze nodig zal hebben om de komende periode goed door te komen.

~ ~ ~