Overlevingspakket

Over de glazen heen kijkt hij naar haar blonde kru­in. Zijn zojuist uit­ge­spro­ken woor­den waaien over haar gebo­gen hoofd door het raam naar buiten. Waar ze opgaan in het geroeze­moes van het ter­ras. Aarze­lend steekt hij zijn hand uit. Pakt dan het bier­glas vast. Wach­t­end op het onafwend­bare.

De zon breekt door en zet de gevels aan de overkant van de straat in lichter­laaie. Reflecterende stralen vanu­it de vele open­staande ruiten schi­eten alle kan­ten op. Ook naar bin­nen in het restau­rant waar zij aan een tafelt­je zit­ten. Hij ziet hoe haar gouden haar van achter belicht wordt. Nog steeds heeft ze haar hoofd ver­bor­gen in haar han­den. Als hij een slok van het lauwe bier neemt kijkt ze ein­delijk op. Even lijkt het of ze niet herkent waar ze is. Wie hij is. Daarom her­haalt hij zijn woor­den nog maar eens. Ze knikt. Slechts een frac­tie van een sec­onde ver­schi­jnt er een glim­lach op haar gezicht. Als een ver­moei­de vlin­der die schichtig een vreemde tuin verkent op zoek naar een plek­je om uit te rusten. Maar hij is alert. Niets ont­gaat hem nu. En dus weet hij het tijdig uit de lucht te plukken. Met bonzend hart zet hij het kleinood voorzichtig naast de anderen die hij de afgelopen uren heeft verza­meld. Hij weet dat hij ze nodig zal hebben om de komende peri­ode goed door te komen.

~ ~ ~