Lost and found

Met het stil­vallen van de woor­den­stroom kwa­men andere gelu­iden naar boven. Hij werd ze niet meteen gewaar.
Eerst ervo­er hij een leegte. Een gat ges­la­gen door het aan­houdende gebeuk van harde korte zin­nen. Als sper­vu­ur gericht op één plek. Geduldig en vast­ber­aden tot­dat het verzet gebro­ken was.

Hij ging zich niet meer ver­w­eren omdat elk woord, elke zin niets anders dan de waarheid was. Alti­jd al was geweest. Onver­schrokken bleef hij in de frontlin­ie staan. Ontv­ing klap na klap.

Er was ruimte genoeg om te vlucht­en. Vol­doende loop­graven om zich in te ver­schuilen. Maar van­daag had hij een besluit genomen. Niet langer zou hij zich verdedi­gen. In aller­lei bocht­en wrin­gen. Proberen heel­huids uit de stri­jd te komen. De immer sluimerende weekheid van bin­nen had zijn werk gedaan. En nu werd het kar­wei van buite­naf voort­gezet en vakkundig afge­maakt.

Toen hij gevlo­erd was leek het alsof het einde der tij­den nabij was. Com­plete duis­ter­n­is om hem heen. Een gevoel van opkomende ver­laten­heid. Des­o­laat. Gek­mak­end. Een machteloze schree­uw bleef steken in zijn keel. Alleen lucht ontsnapte. Zoog hem leeg.

Stilte.

Dan.
Het flin­ter­dunne gelu­id van huid op huid. Hand in hand. Licht schurend. Zuch­t­end daar waar de druk verd­wi­jnt na een kleine kneep. Raspende nagels door een vochtige hand­palm. Tekens van lev­en. Sig­nalen van hoop.

Haar stem die de donkere hemel doet open­spli­jten. Wolken ver­jaagt.
Haar stem die spreekt. Kleine lieve woord­jes. Als helende zalf op de plekken waar het zo’n pijn doet.

Dag lief­je, ein­delijk ben ik door dat pantser van je heen ger­aakt. Wil je je nooit meer zo voor mij ver­ber­gen. Ik heb je gemist.”

~ ~ ~

2 Comments

ik buig met Ellen mee. Oh, shit te diep, kom niet meer overeind.
Thanks voor je ver­wi­jz­ing naar mijn weblog, zal eens kijken of dat soort din­gen ook bij web-log kun­nen, kri­jg je beslist ook een plek­je