Dancing with tears

Bij de eerste klanken van het lied­je kri­jgt hij al een brok in de keel. Snel pakt hij zijn glas en neemt een ferme slok. Ook om moed in te drinken. Zo’n danser is hij niet. Maar hij kan niet bli­jven zit­ten. Het is inmid­dels hun lied­je gewor­den. Niet dansen zou ver­raad beteke­nen. Een onvergeeflijke daad.

Moeiza­am staat hij op. De avond is al ver gevorderd. Som­mi­gen zouden bew­eren dat het al diep in de nacht is. Met stramme spieren loopt hij op haar toe. Ver­li­est zich zoals alti­jd in haar stral­ende lach. Een lach die hij in zijn hart ges­loten heeft en over­al bij zich draagt. Voor de vorm vraagt hij of ze gene­gen is met hem te dansen. Haar lach zegt genoeg. Natu­urlijk wil ze dansen met hem. Het is toch hun lied­je?

Mid­den in het num­mer, ter­wi­jl hij haar voorzichtig vasthoudt, begint hij te huilen. Ook dat is inmid­dels vertrouwd. Zacht­jes mom­pe­lend strijkt hij enkele tra­nen weg die op haar schoud­er zijn gedrup­peld. “Ja meis­je, je weet ‘t, ik ben een wat­je. Alti­jd geweest.” Een nieuwe traan die op haar schoud­er dreigt te vallen vangt hij tijdig op met de rug van zijn hand. “Alti­jd geweest”, snot­tert hij nog een­maal zacht­jes voor­dat ze de rest van het lied zwi­j­gend uit­dansen.

Als hij haar weer terugge­bracht heeft naar haar plaats drinkt hij zijn glas leeg. Ruimt dan het glas en de fles op, en zet de muziekin­stal­latie uit. Als laat­ste doet hij de lam­p­en uit. Besti­jgt dan moeiza­am de trap naar boven.

De huiskamer is gehuld in duis­ter­n­is. Alleen een klein kaarsje brandt nog op het dres­soir. Het flakkerende vlam­met­je ver­licht het lachende gezicht van zijn vrouw. Bevroren in tijd staat ze daar, geflan­keerd door hun twee dochters. Een onmerk­baar klein vlek­je op haar schoud­er is hem ont­gaan. Het lijkt alsof ze gehuild heeft.

~ ~ ~

3 Comments