Goede voornemens (voor www.vitaal.nl)

… vroeger … voor­goed … met roken …”
Van­wege een aan­houdende hoest­bui kri­jg ik slechts enkele woor­den mee. Ik heb enkele minuten nodig om op adem te komen.
“Wat zei je?”
“Ik zei dus, dat ze vroeger bij ons in ’t dorp alti­jd zei­den dat iemand voor­goed gestopt was met roken. Wan­neer ie dus overleden was. Dat zei­den ze bij ons. Vooral de oud­jes. Haha­ha­ha. Vat je ‘m? Gestopt met roken.” 

Ik kijk nog eens naar bene­den. Deze man zou dus gestopt zijn met roken. Als ie al rook­te. Of beter, gerookt had. Dat zou trouwens nu nog maar moeiza­am gaan. Een gedeelte van de onderkaak was uit het gezicht van de man verd­we­nen. Daar­door had je nu vri­juit zicht tot diep in de mond. Wat opviel was dat een hoop tanden ont­brak­en. Ook de tong van de man was op het eerste gezicht niet geheel com­pleet. En alles zat onder de blaren. Brand­blaren.

Vol­gens mij wist ie echt niets.”
“Par­don?”
“Over de deal. Bedoel ik. Dat ie niks wist. Anders had ie heus wel iemand ver­linkt. Dus. Ik bedoel. Met wat er alle­maal met ‘m is gedaan. Jezus! Ik dacht dat ie de tweede dag al te ver heen was. Met die strijk­bout. Dus. Hoe verzin je ‘t. Had je dat al ooit eerder gedaan? Wat een brand­lucht! Ik dacht nog, dal­ijk komt de brandweer bin­nen­vallen in plaats van de poli­tie. Haha­ha­ha. Snap je ‘m? De brandweer.”

Nog steeds staar ik naar het lichaam dat daar bene­den aan mijn voeten ligt. Bij­na had mijn eerste schot doel gemist omdat een plot­selinge hoest­bui me over­vallen had. In plaats van keurig tussen de ogen was de kogel inges­la­gen in de onderkaak van de man. En was een tweede schot nodig. Dat is me nog nooit overkomen.

Kun je ‘m een stuk­je deze kant opduwen?
Peinzend kijk ik naar de bran­dende sigaret in mijn hand. Hele­maal opro­ken, of een sym­bol­isch laat­ste trek­je, of gewoon meteen hele­maal stop­pen?
“Je hoeft ‘m echt maar een stuk­je te rollen of zo. Met je voeten. Dan wor­den je han­den niet vuil. Laat het zware werk maar aan mij over. Da’s mijn spe­cialiteit. Ieder het zijne. Zeg ik alti­jd. Ik ben niet in de wieg gelegd voor dat gemar­tel en zo. Met al die instru­menten. Laat mij maar gewoon op de uitk­ijk staan. Of ron­dri­j­den. Of een stuk­je graven zoals hier. Da’s goed voor de con­di­tie. Kan dat luie zweet er uit. Haha­ha.”

Een flinke duw met de punt van mijn schoen is vol­doende om het lijk bin­nen het bereik van de jonge­man in de kuil te bren­gen. Ter­wi­jl die verder gaat met het lijk hele­maal in de kuil te trekken, neem ik toch nog een trek van de sigaret. Wat me meteen weer een hoest­bui oplev­ert.

Zek­er van mijn zaak gooi ik de smeu­lende sigaret het lijk achter­na de kuil in.
Mijn besluit staat vast. Van­daag zal ik stop­pen met roken.
Ik heb nog zoveel te doen. Zoveel werk wat op me wacht.

~ ~ ~

Een oud blog­je iet­wat her­schreven voor mijn eigen rubriek op www.vitaal.nl (een site die inmid­dels in de toen­ma­lige opzet ter ziele is gegaan)
om ook op die plek reclame te mak­en voor de boekp­re­sen­tatie van Adren­a­line op 31 okto­ber in Schoonhoven.

Update: nu ook op Dondersteeg.nl

~ ~ ~

Comments are closed.

Tags

(all tags)

Tweets