The amazing adventures of Kavalier & Clay — Michael Chabon

Afgelopen week werd ik weer eens gecon­fron­teerd met een eigen­lijk nogal irri­tante hob­by van mezelf: het niet uitlezen van boeken waar ik ooit in begonnen ben. In het blog over De schaduw van de wind heb ik een poging gedaan uit te leggen wat de ver­schil­lende rede­nen kun­nen zijn om een boek niet tot het einde uit te lezen. Het kan gezien wor­den als een poging tot goed­prat­en van dit fenomeen. Maar miss­chien wordt het tijd om mijn leesmeth­od­es wat aan te passen. Zek­er gezien de almaar groeiende stapel boeken die met een leeslint ergens halver­wege, liggen te wacht­en op betere tij­den. Hoe frus­tr­erend moet het voor hen niet zijn ooit ter hand te zijn genomen om daar­na terz­i­jde te wor­den geschoven. Dan kun je maar beter geheel ongelezen bli­jven, lijkt me.

Dus daarom maar de daad bij het woord gevoegd (het is tenslotte de tijd van goede voorne­mens) en het eerste de beste boek van de stapel genomen: The amaz­ing adven­tures of Kava­lier & Clay, door Michael Chabon.

Nadat ik het boek van­daag heb uit­gelezen (gis­ter geen alco­hol, dus vanocht­end geen kater, en vroeg op, geen ver­plichtin­gen, dus volop tijd) vraag ik mezelf af waarom ik ooit ben gestopt met lezen in dit boek. Het moet wel reden 3 zijn geweest uit het boven ver­melde blog, want de andere rede­nen zijn niet van toepass­ing. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik miss­chien een tijd­lang de ver­keerde verwacht­ing heb gehad van het boek. Onbek­end met het werk van Michael Chabon maar ent­hou­si­ast gewor­den door de aan­bevel­ing op de achter­flap:

An adven­ture sto­ry that keeps you up until 4 AM with the bed­side lamp on, eager to learn if the Escapist, and Chabon him­self, can free the enslaved and lead them home”,

dacht ik een lit­eraire ver­beeld­ing van een super­helden­film aangeschaft te hebben. Dat bleek niet het geval te zijn. Het is het hartver­scheurende ver­haal van een joodse jon­gen (Josef Kava­lier) uit Praag die kort voor het uit­breken van WO-II de kans kri­jgt te ontsnap­pen naar de VS. Zon­der zijn fam­i­lie. Een­maal in de VS weet hij zich met een neef (Sam Klay­man) een baan te ver­w­er­ven in de opkomende indus­trie van de goed­kope strip­boek­jes met super­helden in de hoof­drol. Ze verzin­nen een hoop nieuwe karak­ters, waar­van er een­t­je genaamd ‘The Escapist’ erg pop­u­lair wordt. Gaan­deweg de oor­log vordert wordt Josef echter steeds ongeruster over het lot van zijn fam­i­lie in Praag. Het wordt een obsessie voor hem om ze over te lat­en komen naar de VS. Weg uit de han­den van de Duit­sers. Voor­dat het te laat is.

Maar verwacht dus niet een flit­send actiev­er­haal met scènes vol achter­vol­gin­gen, gevecht­en, intriges en ver­raad. De lot­gevallen van Josef zijn ingebed in een enorm gede­tailleerd ver­haal waarin vooral de geschiede­nis van de ‘comics’ in de VS een grote rol speelt. Af en toe lijkt het eerder of je meegenomen wordt in een doc­u­men­taire of een aflev­er­ing uit Andere Tij­den. Met ongelooflijk inlev­ingsver­mo­gen beschri­jft Chabon de wed­er­waardighe­den van de teke­naars en sce­nar­ioschri­jvers, die als ware loon­slaven dag en nacht pro­duc­tie dienen af te lev­eren om de strip­blaad­jes te vullen. Je kri­jgt een fascinerend inkijk­je in de ontstaans­geschiede­nis van bek­ende helden als Super­man, Bat­man, Spi­der­man en ga zo maar door. Zijdel­ings kri­jg je ook nog mee waarom veel van die super­helden vaak een jon­gere man­nelijke ‘side­kick’ er op na hield­en.

Wees echter niet bang dat het daar­door eerder een non-fic­tie boek in lit­eraire vorm is. Chabon weet wel degelijk een geweldig meeslepend ver­haal te vertellen. Op gezette tij­den span­nend, dan weer ontzettend tri­est of uiterst humoris­tisch. Nog­maals, sinds ik er weer in begonnen ben te lezen, ver­baas ik me erover dat ik het heb weggelegd en uit het oog ben ver­loren.

Kor­tom, een aan­rad­er.

~ ~ ~