Opdracht

Goede voorne­mens. Dat past niet echt bij mij. Te vri­jbli­jvend. Zo van, laat ik vol­gend jaar eens gaan stop­pen met roken. Of (een­t­je die het ook alti­jd goed doet) wat min­der onge­zond gaan eten. En ter­wi­jl je het zegt (vaak tij­dens een feestje of op een ander moment waarop je zon­der al te veel ver­plichtin­gen aan te gaan, zo’n uit­spraak vooral doet om indruk te mak­en, of niet onder te doen voor de anderen die ook zo nodig hun goede voorne­mens met de rest van de wereld willen delen) weet je al dat enkele dagen (vooruit, soms enkele weken) verder in het nieuwe jaar het hele ini­ti­atief alweer in de kelder der ver­getel­heid is ger­aakt.

Je begint er zelf niet meer over in de hoop dat anderen het ook niet zullen doen. Wat vaak geen prob­leem is omdat de meesten onder ons tij­dens het eerste krieken van het nieuwe jaar alweer spi­jt hebben van hun boude uit­sprak­en gedaan in een onver­dacht moment. En lang duurt het niet voor­dat alles weer bij het oude is (gebleven). Geen noodza­ak meer tot het mak­en van bedek­te toe­spelin­gen (voor­namelijk geuit via de veilige omgev­ing van het sociale media cir­cuit) op zoge­naamd man­moedi­ge pogin­gen de goede voorne­mens trouw uit te voeren. Slechts bedoeld om de buiten­wereld op het ver­keerde been te zetten, onder­wi­jl driftig lurk­end aan een vol­gende sigaret of met de han­den diep in een verse chip­szak graaiend.

Daarom doe ik er dus niet aan. Ten­min­ste zolang ik me niet geroepen voel een bepaalde gewoonte, karak­tertrek of eigen­schap van mezelf nad­er onder de loep te nemen en des­gewenst te veran­deren. Is die tijd aange­bro­ken, en dat kan ook zijn omdat iemand anders mij op de noodza­ak wijst tot zel­fre­flec­tie, dan wil er meestal nog wel een behoor­lijke tijd over­heen gaan voor­dat ik eruit ben of er een patroon door­bro­ken dient te wor­den of ander­szins een afkick­tra­ject ingezet moet wor­den om een ver­slav­ing uit te ban­nen. Ook ik heb te mak­en met een eigen­wi­jze inborst die zich niet zon­der slag of stoot gewon­nen geeft. Maar dat gaat alle­maal vóóraf aan het moment waarop de knoop doorge­hakt gaat wor­den om de zak­en eens anders aan te pakken. Wan­neer het een­maal zover is, wan­neer de over­tuig­ing zich rotsvast heeft ver­ankerd in mijn sys­teem dat het beter is het roer om te gooien, dan wordt het start­punt niet meer uit­gesteld tot een arbi­traire datum ergens in de toekomst. Nee, dan kijk ik nog een­maal in de spiegel en spreek mezelf plechtig toe dat ik een opdracht heb. Een­t­je die zo belan­grijk is dat ik er van­daag, niet mor­gen, niet vol­gende week of vol­gend jaar, maar van­daag mee moet begin­nen. Want als het tot mor­gen of lat­er kan wacht­en, dan zal het alle­maal wel mee­vallen.

OK, zei ik dus terug vanu­it de andere zijde van de spiegel, en ging fluks aan de slag. Het was tenslotte geen makke­lijke opdracht die ik mijzelf vanocht­end had opgelegd.

Opdracht

Die door de dagen gaat en door de nacht­en,
bezorgd om ’t ken­nen van des lev­ens zin,
en zoekt het Woord, die drager der gedachte
en ’t zin­nebeeld van god­delijke min,

aanzie de win­ter­bomen, hoe zij wacht­en,
en keer u tot hun stille wijsheid in:
het najaar roofde ’t blad, hun bin­nenkracht­en
zijn ongedeerd en wekken ’t nieuw begin.

Wat weten wij? Het weten is een groeien,
diep in onszelf, geheiligd door den tijd.

Het voor­jaar komt en zal ons­tu­imig bloeien,
indi­en wij zijn tot nieuwen bloei bereid.

De boom der ziel ver­breekt de win­ter­boeien
en draagt een vrucht voor tijd en eeuwigheid.

Frank Valke­nier (1907–1999)

~ ~ ~

Een vergelijk­baar blog over uit­stelge­drag is hier te vin­den.

~ ~ ~

6 Comments

het goede voorne­men is niet tijdge­bon­den
het is, van omgev­ings­fac­toren los
niet meer, niet min­der dan
ik heb ’t genoeg gevon­den

Als ik iets wil veran­deren aan mijzelf, dan doe ik dat gelijk!

If you wan­na make the world a bet­ter place, take a look at your­self and make that change (Michael Jack­son)

Mooi, met dat gedicht erbij. En herken­baar.
Ik heb eind decem­ber alti­jd last van de neig­ing drastis­che beslissin­gen te nemen die mijn lev­en dus­danig zullen veran­deren dat het daaropvol­gende jaar start in een nieuwe wereld. Als ik zo om me heen kijk, lijkt het echter nog ver­dacht veel op vorig jaar 😉

Miss­chien heb je de drastis­che besliss­ing dan wel genomen, maar ben je nog niet hart­stochtelijk bezig de con­se­quen­ties door te voeren. Pas dan treedt de veran­der­ing in.