Opdracht

Goe­de voor­ne­mens. Dat past niet echt bij mij. Te vrij­blij­vend. Zo van, laat ik vol­gend jaar eens gaan stop­pen met roken. Of (een­tje die het ook altijd goed doet) wat min­der onge­zond gaan eten. En ter­wijl je het zegt (vaak tij­dens een feest­je of op een ander moment waar­op je zon­der al te veel ver­plich­tin­gen aan te gaan, zo’n uit­spraak voor­al doet om indruk te maken, of niet onder te doen voor de ande­ren die ook zo nodig hun goe­de voor­ne­mens met de rest van de wereld wil­len delen) weet je al dat enke­le dagen (voor­uit, soms enke­le weken) ver­der in het nieu­we jaar het hele ini­ti­a­tief alweer in de kel­der der ver­ge­tel­heid is geraakt.

Je begint er zelf niet meer over in de hoop dat ande­ren het ook niet zul­len doen. Wat vaak geen pro­bleem is omdat de mees­ten onder ons tij­dens het eer­ste krie­ken van het nieu­we jaar alweer spijt heb­ben van hun bou­de uit­spra­ken gedaan in een onver­dacht moment. En lang duurt het niet voor­dat alles weer bij het oude is (geble­ven). Geen nood­zaak meer tot het maken van bedek­te toe­spe­lin­gen (voor­na­me­lijk geuit via de vei­li­ge omge­ving van het soci­a­le media cir­cuit) op zoge­naamd man­moe­di­ge pogin­gen de goe­de voor­ne­mens trouw uit te voe­ren. Slechts bedoeld om de bui­ten­we­reld op het ver­keer­de been te zet­ten, onder­wijl drif­tig lur­kend aan een vol­gen­de siga­ret of met de han­den diep in een ver­se chips­zak graai­end.

Daar­om doe ik er dus niet aan. Ten­min­ste zolang ik me niet geroe­pen voel een bepaal­de gewoon­te, karak­ter­trek of eigen­schap van mezelf nader onder de loep te nemen en des­ge­wenst te ver­an­de­ren. Is die tijd aan­ge­bro­ken, en dat kan ook zijn omdat iemand anders mij op de nood­zaak wijst tot zelf­re­flec­tie, dan wil er meest­al nog wel een behoor­lij­ke tijd over­heen gaan voor­dat ik eruit ben of er een patroon door­bro­ken dient te wor­den of anders­zins een afkick­tra­ject inge­zet moet wor­den om een ver­sla­ving uit te ban­nen. Ook ik heb te maken met een eigen­wij­ze inborst die zich niet zon­der slag of stoot gewon­nen geeft. Maar dat gaat alle­maal vóóraf aan het moment waar­op de knoop door­ge­hakt gaat wor­den om de zaken eens anders aan te pak­ken. Wan­neer het een­maal zover is, wan­neer de over­tui­ging zich rots­vast heeft ver­an­kerd in mijn sys­teem dat het beter is het roer om te gooi­en, dan wordt het start­punt niet meer uit­ge­steld tot een arbi­trai­re datum ergens in de toe­komst. Nee, dan kijk ik nog een­maal in de spie­gel en spreek mezelf plech­tig toe dat ik een opdracht heb. Een­tje die zo belang­rijk is dat ik er van­daag, niet mor­gen, niet vol­gen­de week of vol­gend jaar, maar van­daag mee moet begin­nen. Want als het tot mor­gen of later kan wach­ten, dan zal het alle­maal wel mee­val­len.

OK, zei ik dus terug van­uit de ande­re zij­de van de spie­gel, en ging fluks aan de slag. Het was ten­slot­te geen mak­ke­lij­ke opdracht die ik mij­zelf van­och­tend had opge­legd.

Opdracht

Die door de dagen gaat en door de nach­ten,
bezorgd om ’t ken­nen van des levens zin,
en zoekt het Woord, die dra­ger der gedach­te
en ’t zin­ne­beeld van god­de­lij­ke min,

aan­zie de win­ter­bo­men, hoe zij wach­ten,
en keer u tot hun stil­le wijs­heid in:
het najaar roof­de ’t blad, hun bin­nen­krach­ten
zijn onge­deerd en wek­ken ’t nieuw begin.

Wat weten wij? Het weten is een groei­en,
diep in ons­zelf, gehei­ligd door den tijd.

Het voor­jaar komt en zal onstui­mig bloei­en,
indien wij zijn tot nieu­wen bloei bereid.

De boom der ziel ver­breekt de win­ter­boei­en
en draagt een vrucht voor tijd en eeu­wig­heid.

Frank Val­ke­nier (1907–1999)

~ ~ ~

Een ver­ge­lijk­baar blog over uit­stel­ge­drag is hier te vin­den.

~ ~ ~

6 Replies to “Opdracht”

  1. het goe­de voor­ne­men is niet tijd­ge­bon­den
    het is, van omge­vings­fac­to­ren los
    niet meer, niet min­der dan
    ik heb ’t genoeg gevon­den

  2. Als ik iets wil ver­an­de­ren aan mij­zelf, dan doe ik dat gelijk!

    If you wan­na make the world a bet­ter pla­ce, take a look at yourself and make that chan­ge (Michael Jack­son)

  3. Mooi, met dat gedicht erbij. En her­ken­baar.
    Ik heb eind decem­ber altijd last van de nei­ging dras­ti­sche beslis­sin­gen te nemen die mijn leven dus­da­nig zul­len ver­an­de­ren dat het daar­op­vol­gen­de jaar start in een nieu­we wereld. Als ik zo om me heen kijk, lijkt het ech­ter nog ver­dacht veel op vorig jaar 😉

    • Mis­schien heb je de dras­ti­sche beslis­sing dan wel geno­men, maar ben je nog niet harts­toch­te­lijk bezig de con­se­quen­ties door te voe­ren. Pas dan treedt de ver­an­de­ring in.

Comments are closed.