Flitsscheiding

Op dagen zoals van­daag denk ik met wee­moed en jaloe­zie terug aan Chris Ste­vens van radio KHBR (K-Bear). Wee­moed van­we­ge zijn prach­ti­ge radio­stem die onge­merkt altijd de juis­te toon wist te vin­den bij het te bespre­ken onder­werp. Een stem die je als het ware aan de hand nam en dwong te gaan zit­ten. Er moest iets belang­rijks ver­teld wor­den en daar­voor was het nodig dat je je con­cen­treer­de. Hier wer­den geen flau­we grap­jes als opvul­ling tus­sen twee lied­jes te ber­de gebracht. Nee, hier was tijd gesto­ken in vorm en inhoud. Chris had iets gezien of gehoord in de gemeen­schap waar­van hij deel uit­maak­te en vond het nodig daar even bij stil te blij­ven staan.
Dat kon­den uit­een­lo­pen­de zaken zijn, zoals een ordi­nai­re dorps­ru­zie, een droe­vig heen­gaan of een ont­lui­ken­de lief­de. You name it. Maar wat het ook was, Chris slaag­de erin om de gebeur­te­nis een die­pe­re bete­ke­nis mee te geven. Sym­bool te laten zijn voor iets gro­ters. Daar­voor moest je dan wel goed luis­te­ren. Naar het ver­haal dat hij ver­tel­de. Naar het tref­fen­de citaat dat hij gevon­den had in niet altijd voor de hand lig­gen­de stan­daard­wer­ken uit lite­ra­tuur of weten­schap. Om te beslui­ten met altijd weer per­fect aan­vul­len­de muziek. Die hyp­no­ti­se­rend werk­te, zodat de bood­schap kon bezin­ken. En daar­om die jaloe­zie. Want ik wil dat ook kun­nen.

Van­avond zou zo’n moment zijn geweest dat Chris ogen­schijn­lijk zon­der moei­te (maar wij allen weten welk een afzien en door­zet­tings­ver­mo­gen ver­scho­len zit ach­ter een faça­de van uiter­ste een­voud) troost­rij­ke afslui­ten­de woor­den beschik­baar zou heb­ben. Uit­ge­spro­ken voor een­ie­der die het kon horen, direct bedoeld voor hen die zich aan­ge­spro­ken voel­den, van onschat­ba­re waar­de voor die­ge­nen die daad­wer­ke­lijk luis­ter­den. Chris had altijd iets te zeg­gen. En er waren altijd luis­te­raars die de bood­schap ter har­te namen.

Ik mis Chris en zijn radio­pro­gram­ma op KHBR. Hij zou het zoveel beter heb­ben gedaan dan ik met mijn melan­cho­lie­ke blog en een uit de toon val­lend son­net­tet­te (een soort hal­ve son­net­ten over actu­e­le nieuws­on­der­wer­pen) van Driek van Wis­sen. Niet echt een hart onder de riem voor wie zich aan­ge­spro­ken voelt.

Flits­schei­ding

Het is wel sneu voor onze advo­caat,
Maar met z’n twee­tjes kun­nen we wel zon­der
Wan­neer na het inlei­den­de gedon­der
Ons huwe­lijk straks naar de blik­sem gaat.

Wij waren inder­tijd een flit­send paar
En dus gaan wij ook flit­send uit elkaar.

Driek van Wis­sen (1943–2010)
uit: De laat­ste jaren (2011)

~ ~ ~

Voor wie Chris niet kent, hier een frag­ment uit de tv-serie Nor­thern Expo­su­re waar­in hij rol van dj ver­tolk­te:

~ ~ ~

Een vol­le lege schijf
Pad