Comeback

Het is nog licht wan­neer ik de straat indraai. Er spe­len enkele kinderen op het  naast­gele­gen grasveld­je. Ze stop­pen en kijken nieuws­gierig wie daar aan komt rij­den. Een­t­je steekt zijn hand op. Zwaait naar mij. Ik aarzel, maar zwaai dan terug. Een brede lach is de beloning. Een stuk­je verder wil ik park­eren voor haar huis. Er is echter geen plek meer vrij. Langza­am rij ik door tot ik wat gevon­den heb. Als ik de motor heb uit­gezet bli­jf ik zit­ten om te zien of er buiten de kinderen nog andere mensen op straat zijn. Nie­mand te zien.

Snel stap ik uit en loop met de bloe­men in mijn hand richt­ing haar huis. Inmid­dels gieren de zenuwen door mijn lijf. Niets is er meer over van het gelukza­lige gevoel eerder deze week. Enkel de gedachte dat ik vanavond alleen maar kan ver­liezen. Doem­denken. Net als het weer zo onvoor­spel­baar. Het komt opzetten wan­neer ik het het minst kan gebruiken. In het kleine ruit­je van de voordeur kijk ik mezelf aan. Zie me staan aan de andere kant van de deur. In de hal. Diep haal ik adem. Wil ik dit wel? Onmid­del­lijk een tegen­gelu­id vanu­it de hal. Natu­urlijk wil ik dit! Hier heb ik wakker van gele­gen. Over ged­roomd. Ik bel aan. Zweet loopt in stralen over mijn rug. Nog één keer kijk ik mezelf aan voor­dat ik mijn ogen sluit.

De deur bli­jft dicht. Ze heeft zich bedacht. Wil me alsnog niet zien. Logisch. En terecht. In gedacht­en heb ik afgeteld van tien naar nul. Alles is over. Knock-out bij ver­stek in de tweede ronde. Ik open mijn ogen om de ned­er­laag te aan­vaar­den. Pre­cies op tijd om de deur te zien open­gaan.

Hoi!”, zegt ze onwen­nig. “Stond je al lang te wacht­en?” Onver­staan­baar mom­pe­lend over­handig ik haar de bloe­men. Schuchter. Onhandig. Net als die eerste keer. We lopen naar de woonkamer en gaan aan de houten tafel zit­ten. Samen gekocht op vakantie in Frankrijk. Niet echt slim want op de heen­weg. Daar­na de hele tijd met dat ding op het dak rondgere­den. Wel veel bek­ijks gehad. Ik merk dat mijn han­den op zoek gaan naar de onef­fen­heden in het blad. Ze zoeken vertrouwd ter­rein. Onder­tussen praat zij voort­durend. Over ons. Wat er alle­maal moet gebeuren. Aan­dachtig luis­ter ik. Langza­am komt de rust terug. De tweede ronde was toch niet voor­bij. Mijn kansen zijn weer geste­gen. Ik leef nog.

Back broke and danc­ing

Cause you’re here
Beside me
Cause you’re here
Cause you’re here
Here with me

Back broke and hap­py
Cause you’re near
Cause you’re near
Near­er to me

I came on your com­mand
Don’t give me false hope
I’m back by big demand
Don’t give me false hope

Back broke and smil­ing
Cause it’s clear
Cause it’s clear
You still want me

I came on your com­mand
Don’t give me false hope
We’re back by big demand
Don’t give us false hope

Back broke and cry­ing
Cause it’s near
Cause it’s near
Our par­don

~ ~ ~

3 Comments