A Social Revolution

Dat schiet ook niet echt op, zeg.” Het was een ter­loop­se opmer­king. Een bood­schap die schijn­baar ach­te­loos de ruim­te inge­slin­gerd werd. Waar, al naar gelang de ont­van­ger, moest blij­ken of het in een poten­ti­eel tijd­bom­me­tje kon ont­aar­den. Onder­werp waren de gebeur­te­nis­sen in Egyp­te. Voor­al de ver­meen­de cli­max die al dagen naken­de was. Zou Muba­rak opstap­pen? Zou het leger ingrij­pen? Zou­den de pro-Muba­rak demon­stran­ten en infil­tran­ten de situ­a­tie op scherp zet­ten? Elk tv-jour­naal, dag- of week­blad open­de met een item over Egyp­te.

Programmaschema’s wer­den aan­ge­past voor live ver­sla­gen van­af de belang­rijk­ste plei­nen waar gro­te groe­pen men­sen samen­ge­schoold waren. Voor­als­nog bleef de gevrees­de gro­te uit­bar­sting van geweld uit. Enkel fik­se scher­mut­se­lin­gen waar des­al­niet­te­min teveel gewon­den of zelfs doden vie­len te betreu­ren.

Uit de opmer­king sprak een lich­te teleur­stel­ling. De frus­tra­tie van een sen­sa­tie­zoe­ker die net te laat op de onheils­plek arri­veert. De onder­buik­ge­voe­lens van een Formule‑1 bezoe­ker die met kwijl in de mond hoopt op een spec­ta­cu­lai­re crash. Maar er viel ook iets van onge­duld te bespeu­ren. Hoe lang zou dit nog aan­hou­den? De aan­van­ke­lij­ke span­ning en het mede­le­ven met de demon­stran­ten begon alweer af te nemen. De con­stan­te aan­dacht voor deze his­to­ri­sche ont­wik­ke­lin­gen werd allengs vaker met een ver­zuch­ting onder­gaan. Als het maar niet samen ging val­len met de ont­hul­ling wie de nieu­we Zor­ro of geluk­ki­ge boe­rin zou wor­den. Revo­lu­tie OK, maar niet te lang en liefst niet op pri­me time. Een mens heeft ook behoef­te aan ont­span­ning.

In het Nati­o­naal Park Yel­low­sto­ne (Wyo­ming, VS) bevindt zich een gro­te gei­ser, Old Faith­ful genaamd. Afhan­ke­lijk van de hef­tig­heid van de voor­gaan­de erup­tie laat een vol­gen­de uit­bar­sting 60 tot 90 minu­ten op zich wach­ten. Rond­om de gei­ser staan bank­jes opge­steld, zodat men op het gemak de gei­ser kan bewon­de­ren. Er zijn ook bord­jes, waar­op een indi­ca­tie staat van hoe laat de vol­gen­de uit­bar­sting onge­veer zal plaats­vin­den. Ik kan me nog een­zelf­de onge­duld en frus­tra­tie voor de geest halen van ver­schei­de­ne bezoe­kers die haast dwang­ma­tig op hun hor­lo­ge ble­ven kij­ken wan­neer de tijd op het bord­je ver­stre­ken was. Zacht­jes ver­vloek­ten ze Moe­der Natuur die het waag­de over tijd te zijn en hun ver­de­re dag­plan­ning in de war dreig­de te stu­ren. Panie­ke­rig over­leg vond plaats om te zien of alle ande­re beziens­waar­dig­he­den nog wel bezocht kon­den wor­den.

In de zater­dag­se afle­ve­ring van Eén Van­daag werd de Egyp­ti­sche acteur Sabri Saad El Hamus (bekend van rol­len in tv-series als Plei­dooi en Unit 13) gevolgd. Hij gaf aan dage­lijks con­tact te heb­ben met zijn moe­der en ande­re fami­lie­le­den die nog in Egyp­te woon­den. Het inter­view werd gehou­den in een Amster­dams café. Op het tafel­tje stond, naast de nodi­ge ver­sna­pe­rin­gen, ook een iPad opge­steld. Daar­op volg­de Sabri de revo­lu­tie onli­ne, real­ti­me en bij­na dag en nacht. Gevraagd naar het beeld wat hem tot nu toe het meest was bij­ge­ble­ven, liet hij een foto op facebook zien. Een jong meis­je lag in de armen van een ouder per­soon. Ze bloed­de hevig. Met een brok in de stem ver­klaar­de Sabri dat dit voor hem ‘de dood van Egyp­te’ beli­chaam­de. De afge­lo­pen dagen was hij heen weer geslin­gerd tus­sen ver­schil­len­de emo­ties. Afhan­ke­lijk van wat er alle­maal over de situ­a­tie aldaar bekend werd gemaakt op de vele soci­a­le media.

Ieder­een is met ieder­een bezig. Ieder­een heeft over ieder­een een mening. Onge­acht wat we doen en waar­om we het doen. Arnon Grun­berg schreef het vol­gen­de in de december/januari uit­ga­ve van Wordt Ver­volgd (het maand­blad van Anme­sty Inter­na­ti­o­nal):

Op vra­gen­lijs­ten wordt dik­wijls de moge­lijk­heid gebo­den het vak­je ‘geen mening’ aan te krui­sen. Men­sen kun­nen daar in de regel wei­nig waar­de­ring voor opbren­gen. Zij die geen mening heb­ben, zijn laf­aards of grij­ze mui­zen, men­sen die van onver­schil­lig­heid hun hob­by heb­ben gemaakt. Het is merk­waar­dig dat wij menen dat wij onze vrij­heid uit­druk­ken door onze mening te uiten. Met net zoveel recht van spre­ken kun­nen wij zeg­gen dat wij onze vrij­heid bewij­zen door van het recht gebruik te maken die mening voor ons te hou­den.” p.14 | Wordt Ver­volgd | nr. 12/1 — decem­ber ’10/januari ’11

We ver­ke­ren in de onge­wo­ne omstan­dig­heid dat we zowat alles van ieder­een kun­nen vol­gen. En dat doen we daar­om dan ook. En geven onze mening er gra­tis bij. Over gro­te zaken en klei­ne din­gen. Over gebeur­te­nis­sen en ont­wik­ke­lin­gen waar we eigen­lijk geen ver­stand van heb­ben. Of ons niet in wil­len ver­die­pen. Een tijd lang zijn we enthou­si­ast. Betrok­ken plaat­sen we een hashtag op twit­ter. Pos­ten een tref­fen­de foto op facebook:

Geza­men­lijk trek­ken we vir­tu­eel op naar het World-Wide-Event waar je bij moet zijn. Opge­won­den nemen we plaats op de tri­bu­ne. Vuvu­ze­la in de aan­slag. We zul­len ons laten horen. Hier wordt geschie­de­nis geschre­ven. Ieder grijpt de kans om een voet­noot te plaat­sen. Er wor­den al wed­den­schap­pen afge­slo­ten op de even­tu­e­le uit­komst van wat zich in de are­na afspeelt. De spe­lers op het veld kij­ken af en toe ver­stoord op naar de ver­za­mel­de menig­te. Ze eisen vol­le­di­ge aan­dacht maar krij­gen die niet. Druk doen­de is men bezig elkaars menin­gen door te stu­ren en van nog scher­per com­men­taar te voor­zien. Een sta­di­on vol experts. Maar dan wel van de kor­te baan.

Want wan­neer nieu­we gebeur­te­nis­sen zich elders aan­die­nen, of indien de wed­strijd zich te lang lijkt voort te sle­pen, zwermt de goe­ge­meen­te weg naar ande­re oor­den. Op zoek naar nieuw ver­maak. Uit­ein­de­lijk blijft alles bij het oude. Geef de men­sen brood en spe­len. Maar dan wel met de moge­lijk­heid om een ‘like’ te kun­nen geven. Dat zijn de nieu­we lij­ken die nog wel tel­len…

~ ~ ~

2 Replies to “A Social Revolution”

  1. Hier past slechts ‘niet gehin­derd door eni­ge ken­nis van zaken ben ik van mening dat .….’

  2. De wereld is een schouw­to­neel,
    Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel.”

    Erg mooi die quo­te van Arnon Grün­berg (ik dacht toch altijd dat ik hem niet wil­de lezen..). Het leven zou zoveel aan­ge­na­mer zijn als we ons meer berie­pen op het recht onze mening voor ons te hou­den. (Maar ik snap dat dit ook weer een mening is.. zucht!)

Comments are closed.