A Social Revolution

Dat schi­et ook niet echt op, zeg.” Het was een ter­loopse opmerk­ing. Een bood­schap die schi­jn­baar achteloos de ruimte inges­lingerd werd. Waar, al naar gelang de ont­vanger, moest blijken of het in een poten­tieel tijd­bom­met­je kon ontaar­den. Onder­w­erp waren de gebeurtenis­sen in Egypte. Vooral de ver­meende cli­max die al dagen nakende was. Zou Mubarak opstap­pen? Zou het leg­er ingri­jpen? Zouden de pro-Mubarak demon­stran­ten en infil­tran­ten de sit­u­atie op scherp zetten? Elk tv-jour­naal, dag- of week­blad opende met een item over Egypte.

Programmaschema’s wer­den aangepast voor live ver­sla­gen vanaf de belan­grijk­ste pleinen waar grote groepen mensen samengeschoold waren. Vooral­snog bleef de gevrees­de grote uit­barst­ing van geweld uit. Enkel fikse scher­mut­selin­gen waar desal­ni­et­temin teveel gewon­den of zelfs doden vie­len te betreuren.

Uit de opmerk­ing sprak een lichte teleurstelling. De frus­tratie van een sen­satiezoek­er die net te laat op de onheil­splek arriveert. De onder­buikgevoe­lens van een Formule‑1 bezoek­er die met kwi­jl in de mond hoopt op een spec­tac­u­laire crash. Maar er viel ook iets van ongeduld te bespeuren. Hoe lang zou dit nog aan­houden? De aan­vanke­lijke span­ning en het medeleven met de demon­stran­ten begon alweer af te nemen. De con­stante aan­dacht voor deze his­torische ontwik­kelin­gen werd allengs vak­er met een verzucht­ing onder­gaan. Als het maar niet samen ging vallen met de onthulling wie de nieuwe Zor­ro of gelukkige boerin zou wor­den. Rev­o­lu­tie OK, maar niet te lang en lief­st niet op prime time. Een mens heeft ook behoefte aan ontspan­ning.

In het Nation­aal Park Yel­low­stone (Wyoming, VS) bevin­dt zich een grote geis­er, Old Faith­ful genaamd. Afhanke­lijk van de heftigheid van de voor­gaande erup­tie laat een vol­gende uit­barst­ing 60 tot 90 minuten op zich wacht­en. Ron­dom de geis­er staan bankjes opgesteld, zodat men op het gemak de geis­er kan bewon­deren. Er zijn ook bor­d­jes, waarop een indi­catie staat van hoe laat de vol­gende uit­barst­ing ongeveer zal plaatsvin­den. Ik kan me nog een­zelfde ongeduld en frus­tratie voor de geest halen van ver­schei­dene bezoek­ers die haast dwang­matig op hun hor­loge bleven kijken wan­neer de tijd op het bor­d­je ver­streken was. Zacht­jes vervloek­ten ze Moed­er Natu­ur die het waagde over tijd te zijn en hun verdere dag­plan­ning in de war dreigde te sturen. Paniek­erig over­leg vond plaats om te zien of alle andere bezienswaardighe­den nog wel bezocht kon­den wor­den.

In de zater­dagse aflev­er­ing van Eén Van­daag werd de Egyp­tis­che acteur Sabri Saad El Hamus (bek­end van rollen in tv-series als Plei­dooi en Unit 13) gevol­gd. Hij gaf aan dagelijks con­tact te hebben met zijn moed­er en andere fam­i­liele­den die nog in Egypte woon­den. Het inter­view werd gehouden in een Ams­ter­dams café. Op het tafelt­je stond, naast de nodi­ge ver­snaperin­gen, ook een iPad opgesteld. Daarop vol­gde Sabri de rev­o­lu­tie online, real­time en bij­na dag en nacht. Gevraagd naar het beeld wat hem tot nu toe het meest was bijge­bleven, liet hij een foto op face­book zien. Een jong meis­je lag in de armen van een oud­er per­soon. Ze bloed­de hevig. Met een brok in de stem verk­laarde Sabri dat dit voor hem ‘de dood van Egypte’ belichaamde. De afgelopen dagen was hij heen weer ges­lingerd tussen ver­schil­lende emoties. Afhanke­lijk van wat er alle­maal over de sit­u­atie aldaar bek­end werd gemaakt op de vele sociale media.

Iedereen is met iedereen bezig. Iedereen heeft over iedereen een mening. Ongeacht wat we doen en waarom we het doen. Arnon Grun­berg schreef het vol­gende in de december/januari uit­gave van Wordt Ver­vol­gd (het maand­blad van Anmesty Inter­na­tion­al):

Op vra­gen­li­jsten wordt dik­wi­jls de mogelijkheid gebo­den het vak­je ‘geen mening’ aan te kruisen. Mensen kun­nen daar in de regel weinig waarder­ing voor opbren­gen. Zij die geen mening hebben, zijn lafaards of gri­jze muizen, mensen die van onver­schil­ligheid hun hob­by hebben gemaakt. Het is merk­waardig dat wij menen dat wij onze vri­jheid uit­drukken door onze mening te uiten. Met net zoveel recht van spreken kun­nen wij zeggen dat wij onze vri­jheid bewi­jzen door van het recht gebruik te mak­en die mening voor ons te houden.” p.14 | Wordt Ver­vol­gd | nr. 12/1 — decem­ber ’10/januari ’11

We verk­eren in de onge­wone omstandigheid dat we zowat alles van iedereen kun­nen vol­gen. En dat doen we daarom dan ook. En geven onze mening er gratis bij. Over grote zak­en en kleine din­gen. Over gebeurtenis­sen en ontwik­kelin­gen waar we eigen­lijk geen ver­stand van hebben. Of ons niet in willen verdiepen. Een tijd lang zijn we ent­hou­si­ast. Betrokken plaat­sen we een hash­tag op twit­ter. Posten een tre­f­fende foto op face­book:

Geza­men­lijk trekken we virtueel op naar het World-Wide-Event waar je bij moet zijn. Opge­won­den nemen we plaats op de tri­bune. Vuvuzela in de aanslag. We zullen ons lat­en horen. Hier wordt geschiede­nis geschreven. Ieder gri­jpt de kans om een voet­noot te plaat­sen. Er wor­den al wed­den­schap­pen afges­loten op de eventuele uitkomst van wat zich in de are­na afspeelt. De spel­ers op het veld kijken af en toe ver­sto­ord op naar de verza­melde menigte. Ze eisen volledi­ge aan­dacht maar kri­j­gen die niet. Druk doende is men bezig elka­ars menin­gen door te sturen en van nog scher­p­er com­men­taar te voorzien. Een sta­dion vol experts. Maar dan wel van de korte baan.

Want wan­neer nieuwe gebeurtenis­sen zich elders aan­di­enen, of indi­en de wed­stri­jd zich te lang lijkt voort te slepen, zwermt de goege­meente weg naar andere oor­den. Op zoek naar nieuw ver­maak. Uitein­delijk bli­jft alles bij het oude. Geef de mensen brood en spe­len. Maar dan wel met de mogelijkheid om een ‘like’ te kun­nen geven. Dat zijn de nieuwe lijken die nog wel tellen…

~ ~ ~

  • De wereld is een schouw­toneel,
    Elk speelt zijn rol en kri­jgt zijn deel.”

    Erg mooi die quote van Arnon Grün­berg (ik dacht toch alti­jd dat ik hem niet wilde lezen..). Het lev­en zou zoveel aan­ge­namer zijn als we ons meer beriepen op het recht onze mening voor ons te houden. (Maar ik snap dat dit ook weer een mening is.. zucht!)

Comments are closed.

Tags

(all tags)

Tweets