Proef op de som

Ze hield zich nog lang kra­nig. Als­of ze voel­de dat haar leven er van­af hing. Op het arro­gan­te af bleef ze hem aan­kij­ken. Trots. Hoog­har­tig.
Hij ver­moed­de wat zui­der­lijk tem­pe­ra­ment in haar gelaats­trek­ken te ont­wa­ren. Niet dat het hem iets uit­maak­te. Bre­ken zou ze. Daar­van was hij over­tuigd. Voor de proef was het mis­schien wel beter dat ze lan­ger tegen­spar­tel­de. Haar tra­nen zou­den veel rij­ke­lij­ker vloei­en wan­neer het ver­zet een­maal gebro­ken was. Alleen al bij de gedach­te voel­de hij een steek in zijn onder­buik. Een eer­ste bewijs. Zorg­vul­dig noteer­de hij dit in zijn noti­tie­boek­je. Lang moest hij naden­ken over een pas­sen­de omschrij­ving van deze emo­tie.

Hier­na ging het snel. In de opwin­ding ver­gat hij vast te leg­gen welk stuk gereed­schap het nu exact was geweest dat haar de adem in de keel deed stok­ken. Wel stond hem nog leven­dig voor de geest hoe ze bij­na tege­lij­ker­tijd haar uri­ne liet lopen. Toen ze ein­de­lijk door had dat het hem menens was begon ze te hui­len. Eerst nog geluid­loos. Maar al snel scho­ten haar de stui­pen door het lijf bij elke schok die ze te ver­wer­ken kreeg. Met hoge, lang­ge­rek­te uit­ha­len jank­te ze het onge­loof uit haar lijf. Ze had geac­cep­teerd dat haar ein­de nabij was. Deze pijn kon ze nooit lang ver­dra­gen.

Een tijd lang gebeur­de er niets. Met haar betraan­de ogen pro­beer­de ze haar fol­te­raar te ont­wa­ren. Hij was bezig zich te ont­kle­den. Zijn kle­ren vouw­de hij zorg­vul­dig op en leg­de die ver­vol­gens net­jes op een sta­pel­tje. Opnieuw kwam hij op haar afge­lo­pen. Met het aan­te­ken­boek­je weer in de hand.
Ze zag hoe hij iets opschreef. Ze zag hoe hij het boek­je opzij leg­de. Ze zag hoe hij het fol­ter­tuig weer oppak­te wat haar ver­zet gebro­ken had.
Als van­zelf begon ze weer te hui­len voor­dat het kou­de staal haar raak­te.
Op het aller­laatst hoor­de ze hem nog iets mom­pe­len. Over een bela­che­lij­ke the­o­rie.
Zuch­tend kwam hij klaar. Gelijk­tij­dig met haar laat­ste adem­tocht. Het had wel wat roman­tisch. In zijn ogen.

~ ~ ~

Op spe­ci­aal ver­zoek een kort ver­haal­tje met Eric in de hij-rol.

~ ~ ~

2 reacties

  1. He bah.. Mijn zon­dag­och­tend­rust zomaar afschu­we­lijk ver­stoord :-O
    Hoe krijg je zoiets toch op papier…eh…scherm?!

Reageren is niet mogelijk.