Valentijn

Voorzichtig lik­te hij aan de ran­den van de enveloppe. Alti­jd weer bevreesd om zich te sni­j­den aan het papi­er. Daar­na trok hij zijn jas aan.
De hond had de hint begrepen en kwam moeiza­am overeind van het deken­t­je voor de kachel. Met stramme poten schuifelde ze naar hem toe. Hij aaide haar zacht over het hoofd. In de hal nam hij de hon­den­riem en riep naar boven dat hij nog even met de hond een rond­je ging mak­en. Een antwo­ord wachtte hij niet af.

Buiten was het kil. De hele dag was het aan­ge­naam geweest maar nu was er een guur wind­je opgesto­ken. Op het trot­toir voor het huis bleef hij staan. Gewoon­tegetrouw liep de hond naar rechts richt­ing het uit­laatveld­je. Hij floot een­maal zacht­jes. Vanavond zou hij van de rou­tine afwijken en een andere route vol­gen.

Enkele huizen verder hield hij stil. Onop­val­lend probeerde hij te ont­dekken of er nog iemand bene­den wakker was. Alles leek rustig. Behoedza­am stapte hij over het tuin­hek­je en liep naar de deur. Zon­der gelu­id te mak­en opende hij de brieven­bus en liet zijn schri­jven naar bin­nen gli­j­den. Even zacht­jes maak­te hij zich weer uit de voeten. Op weg naar een vol­gend adres.

Zo deed hij die late avond een tien­tal adressen aan, waar hij over­al een brief achter­li­et. Een brief zorgvuldig door hem opgesteld. In rijm. En gebruik mak­end van de vele aan­tekenin­gen die hij het hele jaar verza­meld had. Toen hij na ruim een uur weer thuis aankwam was het stil. Boven gekomen lag zijn vrouw al in diepe rust. Geruis­loos kleed­de hij zich uit en ging naast haar liggen. Voor­dat hij zich op zijn link­erz­ij draaide gaf hij haar nog een kus. Ze deed even­t­jes haar ogen open en murmelde iets wat hij niet kon ver­staan. “Ik hou ook van jou,” zei hij terug. “Slaap wel.”

Op haar nachtkast­je had hij de laat­ste enveloppe tegen het alarmk­lok­je gezet. Onder het Valen­ti­jns­gedicht had hij dit keer wel een naam gezet. De zijne. Alle andere gedicht­en waren anon­iem. Zoals het hoort. Zoals de alleen­staande vrouwen in zijn buurt al jaren gewend waren te kri­j­gen. Mor­gen zou er weer flink gespeculeerd wor­den bij slager en bakker over wie toch die geheime aan­bid­ders kon­den zijn. Voor de meesten een hoogtepunt in een verder een­za­am bestaan. Voor hem een kleine moeite.

~ ~ ~

Comments are closed.

Tags

(all tags)

Tweets