Trio

Hoe dicht bij de waarheid kun je komen zon­der de waarheid geweld aan te doen? Zoveel te vertellen zo weinig meege­maakt. Wat is de essen­tie van een lev­en zon­der inhoud? Woor­den. Geen ver­halen. Zin­nen. Geen struc­tu­ur. Let­ters. Alinea’s. Lin­ea rec­ta de prul­len­bak in. Met één druk op de knop. Weg. Con­trol Zet. Terug. Shift Delete. Echt weg. Vaar­wel. Een ver­haal nooit verteld. Een ver­haal ooit beleefd. Hoe dicht bij de mensen kun je komen zon­der de mensen geweld aan te doen? Zoveel meege­maakt zo weinig te vertellen.

Opnieuw dan maar. Eens moet het lukken. Mijn ver­haal aan hem over haar. Tien volle jaren met z’n drieën. Ik keek naar haar, zij naar hem, en hij? Hij keek alti­jd vooruit. Hij hield van het lev­en. En van ons. Zij van hem. Ik van haar. Tien mooie zomers aan het strand. Alti­jd een ander strand. Alti­jd een andere zomer­liefde voor mij. Alti­jd het­zelfde stel naast mij om me op te beuren als de zomer­liefde weer voor­bij was. Zij sprak mij moed in. Zij gaf mij troost. Geen nood. Ik zou de ware liefde echt wel ont­moeten. Zoals zij de ware had ont­moet. En hij? Hij keek vooruit. En ik naar haar. Wilde haar ook troost­en. Maar wist dat dat niet kon. Want er was voor haar geen vuilt­je aan de lucht. En ik wilde geen spel­brek­er zijn. Tot­dat hij ging. Met grootse plan­nen liet hij haar achter. Ons achter. Totaal onverwachts. Voor haar. Niet voor mij. Wel aan mij de zware taak om tien jaren troost te bieden. In een noten­dop? Vooruit, ik geef het toe. Ik zag mijn kans schoon. Ik sprak haar moed in. Geen nood. Hij was nooit de ware liefde voor haar geweest. Dat wist ik. Dat had hij mij verteld (leu­gens, alle­maal leu­gens). Maar de ware liefde was er wel alti­jd geweest. Dat was ik. Ja, ik. Zo lang op gewacht. Zo veel hoop. En nu was het zo ver. Maar ze wilde niet. Geloofde het niet. Wij waren vrien­den. Hij was haar liefde. Hij zou terugkomen voor haar. Ooit. Bin­nen niet al te lange tijd. Dus. Afron­dend? Ik heb haar mijn liefde opge­dron­gen. Onhandig, want ik was nog maagd. Zij ook trouwens. Toen liet ik haar gaan. En toen kwam hij terug. Voor haar. Maar alles was anders. Defin­i­tief veran­derd. We had­den weinig oog­con­tact op haar begrafe­nis. We hebben weinig con­tact na haar begrafe­nis. Ik wil het wel uit­leggen, maar weet niet hoe.

Deze poging leest ook niet goed. Ik ben moe. Ik wil slapen. Maar dan komt zij.

~ ~ ~