Zomerkamp

Ergens diep weggestopt achter slechts zelden ver­toonde herin­ner­in­gen bevin­dt zich een zomerkamp. Waarom het daar verbli­jft is me onduidelijk. Als ik heel goed mijn best doe dan kri­jgt het wel wat vorm en tijd en plaats. Ik zie bijvoor­beeld alle­maal jonget­jes in een soort van uni­form. Druk doende zijn ze bezig met hout en touw. Dichter­bij komen om te zien wat ze nu eigen­lijk aan het bouwen zijn is echter onmo­gelijk. Elke stap die ik maak verkleint niet de afs­tand tussen deze groep en mijzelf, maar houdt deze in stand.

Toch zou ik graag nog wat dichter­bij willen komen.

Vooral om te zien wie nu toch dat ven­t­je is dat zich wat afge­zon­derd heeft van de spe­lende kinderen. Ik heb het gevoel dat het belan­grijk is om te weten wie het is. Hier­na zijn er geen zomerkam­p­en meer geweest. Waarom is dat?

In mijn han­den heb ik een­zelfde uni­form­p­je als gedra­gen werd op dat zomerkamp. Het zit opge­bor­gen in een oude plun­je­baal samen met een hoop andere spullen die me om de een of andere reden dier­baar zijn. Heel af en toe haal ik het eruit en bek­ijk het aan­dachtig. Tegen beter weten in snuffel ik aan de kraag en in de plooien. Dan begraaf ik mijn gezicht diep in de blouse. In het donker flikkert het beeld van het zomerkamp weer heel even op. Er is nog steeds een hoop bedri­jvigheid gaande. Het kleine ven­t­je is ner­gens meer te zien. Nie­mand lijkt het te merken.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets