Aan de oevers van de tijd

Eerder deze week stuitte ik op de vol­gende pas­sage:

I lay there for a long time, let­ting my mind wan­der from one mem­o­ry to anoth­er.
For some strange rea­son, lying in this room seemed to bring back old mem­o­ries that I had rarely if ever recalled before. Some of them were pleas­ant, but oth­ers car­ried a trace of sad­ness.”
[p.135 Nor­we­gian Wood, Haru­ki Muraka­mi]

Het is een over­peinz­ing gedaan door de jonge stu­dent Toru, die in afwacht­ing is van zijn vriendin Naoko.
Zij heeft zich vri­jwillig lat­en opne­men in een sana­to­ri­um omdat ze hevig in de war is. Toru bezoekt haar en wordt naar haar kamer gebracht. Naoko is echter nog niet aan­wezig. Toru besluit even te gaan liggen op een sofa en wordt al snel aangesto­ken door het med­i­tatieve gehalte van de in stilte gehulde omgev­ing. Niet veel lat­er merkt hij dat Naoko geruis­loos in de kamer is gear­riveerd en hem aan­dachtig observeert.

In eerste instantie las ik verder, geboeid door het ver­haal van Toru en Naoko. Lat­er zocht ik het betr­e­f­fende stuk tekst nog eens op. De strekking ervan was me door het hoofd bli­jven spo­ken maar ik wist niet pre­cies meer hoe het ging. Toen ik het weer gevon­den had werd me echter niet meteen duidelijk waarom ik het onthouden had. Even­t­jes moest ik denken aan het blog wat ik recent geschreven had over een ver­wens­ing aan mijn adres dat ik maar in een inricht­ing moest verd­wi­j­nen. Tenslotte is de plek waar Toru zich onged­won­gen overgeeft aan aller­lei herin­ner­in­gen ook een soort inricht­ing. Weliswaar niet ges­loten maar toch een instelling gericht op men­taal her­s­tel van geesteszieken.

Toch was dit voor mijn gevoel niet de reden waarom de alin­ea bleef hangen.
Na er wat langer over nagedacht te hebben zie ik het nu als een soort metafoor voor wat mijn blo­gac­tiviteit­en hebben teweegge­bracht bij mezelf. Sinds ik eind 2008 een aarze­lend begin heb gemaakt om ein­delijk weer gedacht­en­spin­sels aan het dig­i­tale papi­er toe te vertrouwen, merk ik dat dit gaan­deweg aller­lei herin­ner­in­gen naar boven brengt. Als een soort ket­tin­gre­ac­tie fungeert de ene herin­ner­ing als de aan­lei­d­ing voor een vol­gende, die weer aan­lei­d­ing is, enzovoort ad infini­tum. Hoewel mijn bij­na acht­en­veer­tig jaar die ik hier heb doorge­bracht niet veel spec­tac­u­laire gebeurtenis­sen bevat­ten, is het natu­urlijk ook niet zo dat het een leeg bestaan is geweest. Er zijn vol­doende momenten geweest die mij hebben gevor­md tot de per­soon die ik nu ben maar waar ik nog niet vol­doende over heb nagedacht. Of die ik ver­geten was.
Het bloggen geeft me de ruimte om mijn verleden nad­er te onder­zoeken. Inten­siev­er dan ik ooit gedaan heb. Mijn per­soon­lijke blog is de ruimte waar ik het kwi­jt kan. In de vorm van vee­lal fic­tie en, steeds vak­er, per­soon­lijke over­denkin­gen. Maar nog niet alles. Want er zijn zak­en waar ik niet trots op mezelf kan zijn hoe ik daarmee ben omge­gaan. Het is mij nog niet duidelijk hoe ik zulks moet ver­w­erken in een blog, als ik het al wil delen. Laat staan dat­gene wat zo diep begraven ligt dat het maar de vraag is of ik het ooit kan of durf te ont­gin­nen.

Voor­lop­ig is het een melan­cholisch getint avon­tu­ur om aan de oev­ers van de tijd te mogen verbli­jven en mijn ‘eigen­ste’ verleden opnieuw te beleven.

 

~ ~ ~

  • Fouten mogen gemaakt wor­den, het is hoe je ze her­stelt wat waarde­vol is.

    Stru­ike­len doen we alle­maal, het is hoe je de ander opvangt wat van belang is!

    grap­pig trouwens, hoe jij het ander­som doet van fic­tie naar werke­lijkheid, ter­wi­jl ik mee ren meer fic­tie ben gaan schri­jven! Hoe dan ook ik lees je graag!

  • Mooi hoe je dit ver­wo­ord hebt Peter, herken­baar.

    Wat vind je van Muraka­mi? Heb je al meer van hem gelezen?

    • Nor­we­gian Wood is het eerste boek dat ik gelezen heb van Muraka­mi. En het is me heel goed bevallen. Mijn leeser­var­ing staat hier. Het smaakt zek­er naar meer (bestelling is al geplaatst).

Comments are closed.

Tags

(all tags)

Tweets