Steigerbouwer is wat ik ben

“Er is een Chinees gezegde, en dat gaat als volgt: ‘Je moet jezelf vergeten om succesvol te zijn. Er bestaat geen zelf.'”

Aan het woord is een zeer succesvolle onroerendgoedmagnaat uit China. Samen met o.a. een autoverkoper en een steigerbouwer wordt hij gevolgd in de documentaire ‘De Chinese Bubble’ van Tegenlicht. Op het eerste gezicht geen groter contrast tussen deze mannen, maar bij nadere beschouwing delen zij allen dezelfde ‘Chinese droom’ en werken ze hard mee aan het economische wonder. Met wisselend succes. Maar met dezelfde opofferingsbereidheid.

De onroerendgoedmagnaat praat verder: Mijn dochter studeert in Engeland. We zien elkaar weinig. Ze voelt zich altijd ongemakkelijk in mijn omgeving. Tijdens onze laatste ontmoeting gaf ze aan met me te willen praten. Automatisch vertelde ik haar dat ze een afspraak kon maken.”

Ik moest als vanzelf denken aan een vergelijkbare situatie welke ik onlangs nog gelezen had:

“My father’s offices are in Century City. I wait around for him in the large, expensively furnished reception room […] It doesn’t bother me that my father leaves me waiting there for thirty minutes while’s he in some meeting and then asks me why I’m late.”
[p.41 Less than zero, Bret Easton Ellis]

Vorig jaar kwam ‘Imperial bedrooms’ uit. Het is het vervolg op ‘Less than zero’. Omdat ik laatstgenoemde boek alweer jaren geleden had gelezen besloot ik het opnieuw door te nemen om mijn herinnering op te frissen voordat ik aan ‘Imperial bedrooms’ zou beginnen. Wederom was ik onder de indruk. Het toeval wil dat rond de kerstdagen op Film 1 ook de verfilming van het boek ‘Less than zero’ werd uitgezonden. Die had ik tot nu toe nog nooit gezien, dus bij uitstek de ideale gelegenheid om de film kort na lezing van het boek te bekijken en te vergelijken. Zoals zo vaak (of bijna altijd) viel me die tegen.

Gisteren deed ik eenzelfde verzuchting opnieuw in mijn blogje over ‘Norwegian Wood’ (hoewel dit eerder een ingevulde verwachting is, want die verfilming heb ik nog niet gezien). Na het posten van dit blogje deed ik mijn laptop uit, pakte ‘Imperial bedrooms’, zocht mijn eigen slaapkamer op, kroop in bed en begon dan eindelijk te lezen in dit boek wat al maanden eerder van plan was. Niet veel later lag ik in een deuk om de (in mijn ogen) briljante openingsalinea’s.
We maken daar opnieuw kennis met de hoofdpersoon Clay uit ‘Less than zero’. Vijfentwintig jaar zijn verstreken. En opnieuw is hij op weg naar Los Angeles.

“They had made a movie about us. The movie was based on a book written by someone we knew. […] The movie was very different from the book in that there was nothing from the book in the movie. […] In the book everything about me had happened. […] The book was blunt and had an honesty about it, whereas the movie was just a beautiful lie. (It was also a bummer: very colorful and busy but also grim and expensive, and it didn’t recoup its cost when released that November).”
[p.3&7 Imperial bedrooms, Bret Easton Ellis]

Terug naar China. Daar zien we de steigerbouwer worstelend met geheel geheel andere zorgen. Zijn spaarzame vrije nachtelijke uren brengt hij filosoferend door. Hij wil wel degelijk ook succesvol worden, maar het lukt hem niet om zichzelf te vergeten. De opofferingsbereidheid valt hem zwaar. Gezeten in een kleine bedompte ruimte die door moet gaan voor een slaapkamer zit hij te schrijven in een notitieboekje. De voice-over laat horen wat de steigerbouwer aan het papier toevertrouwt:

steigerbouwer is wat ik ben
één dag rust per jaar heet luxe
als ik werk, vlieg ik als een grijze rat
zelfs in m’n dromen
bevind ik me hoog in de lucht

één dag op de bouwplaats voelt als een jaar
twee betraande ogen staren uit het raam
drie uur ‘s nachts ik kan niet slapen
vier seizoenen na elkaar geen tijd om te genieten
vijf uur verschijnt de baas als een haan in de ochtend

~ ~ ~

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *