Confrontatie

Het was moeil­ijk haar recht in de ogen te kijken. Lang hield ik het dan ook niet vol. Mijn blik dwaalde over haar stral­ende lach, naar een lok die zich uit het opgesto­ken haar had weten te ont­worste­len. Bleef telkens enkele tellen hangen bij haar vele sproeten. Voor­bodes van warme zomerda­gen en hete nacht­en. Om dan weer terug te gaan naar die fel­blauwe ogen. Uitda­gend keek ze de toekomst tege­moet. Alle onzek­er­heid was verd­we­nen. Ze was tot was­dom gekomen. Had zich weten te ont­worste­len aan de benauwende greep van een streng-religieuze opvoed­ing. Puur, naturel. Onbevreesd en geloof in eigen kun­nen. Dat ken­merk­te haar nu. En ze was hopeloos ver­liefd. Gelukkig.
Nog even­t­jes dan toch.

Bedrukt sloot ik het oude fotoal­bum.

~ ~ ~

Ook gepub­liceerd op www.120w.nl

~ ~ ~

Geef een reactie