Little Bee — Chris Cleave

Momenteel ben ik ‘inbe­tween two books’. Soms bli­jft een gelezen boek langer in mijn ges­tel zit­ten en lukt het me niet meteen in een vol­gend boek te duiken. Dat kan ver­schil­lende rede­nen hebben: aan­gri­jpend onder­w­erp, span­nende page-turn­er, onthut­send slecht met boven­di­en een anti-cli­max. Bij Lit­tle Bee van Chris Cleave was het een com­bi­natie van prangend ver-van-mijn-bed onder­w­erp verteld vanu­it orig­i­neel wis­se­lend per­spec­tief, cirke­lend ron­dom onmo­gelijke per­soon­lijke keuzes met ver­strekkende gevol­gen. U begri­jpt, ik beschouw dit als een aan­bevel­ing en probeer u over te halen ook dit boek te gaan lezen.
Maar ik zit met het prob­leem dat de wer­vende achter­flaptekst van het boek weliswaar graag heeft dat een ent­hou­si­aste lez­er reclame gaat mak­en, echter zon­der in te gaan op de inhoud zelf:

We don’t want to tell you WHAT HAPPENS in this book. It is a tru­ly SPECIAL STORY and we don’t want to spoil it. NEVERTHELESS, you need to know enough to buy it, so we will just say this:

This is the sto­ry of two women. Their lives col­lide one fate­ful day, and one of them has to make a ter­ri­ble choice, the kind of choice we hope you nev­er have to face. Two years lat­er, they meet again — the sto­ry starts there…
Once you have read it, you’ll want to tell your friends about it. When you do, please don’t tell them what hap­pens. The mag­ic is in how the sto­ry unfolds.”

Nu heb ik zelf het idee dat dit ver­haal niets aan kracht ver­li­est wan­neer men vooraf weet wat de clou is. Eerder het omge­keerde. Ik heb me al voorgenomen het boek bin­nenko­rt nog eens te lezen om de lijn­t­jes, zorgvuldig door de schri­jver uit­gezet, beter op waarde te kun­nen schat­ten. Het is net als bij The Sixth Sense. Zelfs al weet je dat Bruce Willis toege­tre­den is tot het land der doden, dan nog laat je je meeslepen door hoe het ver­haal verteld wordt en is de ver­rass­ing aan het eind even over­rompe­lend als bij de eerste keer. En er is nog meer bewon­der­ing voor het vak­man­schap van de film­mak­er die in staat is ons op het ver­keerde been te zetten ter­wi­jl we weten hoe zijn kun­st­je in elka­ar zit.

Maar wees gerust. Geen ‘spoil­er alert’. Ik zal hier niet uit de doeken gaan doen welk onmenselijk dilem­ma een getrouwd stel op het strand van Nige­ria over­valt. Of hoe de uitkomst van die keuze vanaf dat moment hun verdere lev­en, alsook van alle betrokke­nen, bepaalt. Gelooft u maar van mij dat het zal schokken. Dat u, wan­neer u ook maar een grein­t­je inlev­ingsver­mo­gen zult hebben, bewust of onbe­wust een afweg­ing gaat mak­en van wat uw eigen besliss­ing zou zijn geweest. Of van uw part­ner. En ik denk dat de uitkomst con­fron­terend zal zijn. Over uzelf. En over uw part­ner. Mits u die goed meent te ken­nen. Wat nog zal tegen­vallen mocht het alle­maal, wat god ver­hoede, ooit eens zo ver komen.

Wat ik u wel ga vertellen? Dat het ver­haal sprankelt en bruist in al zijn ontluis­terende tragiek. De twee vrouwelijke hoofd­per­so­n­en (ver­twi­jfelde ille­gale asiel­zoek­ster en suc­cesvolle glossy hoof­dredac­trice) nemen u bij beurten bij de hand om ieder voor zich hun ver­sie van het ver­haal te vertellen. En ze richt­en zich daar­bij recht­streeks tot de lez­er in een taal die over­tu­igend en natu­urlijk is. Erg knap is dat er ner­gens echte her­hal­ing is. Natu­urlijk wordt er naar geza­men­lijke beleefde gebeurtenis­sen ver­wezen, maar niet door het­zelfde nog­maals op een andere manier te vertellen. Het ver­haal ontrolt zich gedurende het eerste gedeelte van het boek terug in de tijd naar het drama­tis­che voor­val op het strand, om daar­na vanu­it het heden vooruit te gaan. En de spreek­sters nemen als het ware telkens het stok­je van elka­ar over. Onge­merkt ga je van hen bei­den houden ter­wi­jl onder­tussen duidelijk wordt dat er weer een dilem­ma in de toekomst op hen wacht. Kor­tom, het is geen vrolijk boek hoewel het barst van een vreemd soort humor of lichtheid in hoe de tragiek verteld wordt. Eigen­lijk wordt dat al in de eerste pagina’s aangekondigd:

[…] On the girl’s brown legs there were many small white scars. I was think­ing, Do those scars cov­er the whole of you, like the stars and the moons on your dress? I thought that would be pret­ty too, and I ask you right here please to agree with me that a scar is nev­er ugly. That is what the scar mak­ers want us to think. But you and I, we must make an agree­ment to defy them. We must see all scars as beau­ty. Okay? This will be our secret. Becuase take it from me, a scar does not form on the dying. A scar means, I sur­vived.
In a few breath’s time I will speak some sad words to you. But you must hear them the same way we have agreed to see scars now. Sad words are just anoth­er beau­ty. A sad sto­ry means, this sto­ry­teller is alive. The next thing you know, some­thing fine will hap­pen to her, some­thing mar­velous, and then she will turn around and smile. […]
p.9 Lit­tle Bee, Chris Cleave

Ik zeg, lezen dat boek. En mocht het boven­staande u nog niet vol­doende overge­haald hebben, doe het dan voor Char­lie, sor­ry, Bat­man. Het meest vert­ed­erende per­son­age wat ik sinds tij­den in een boek heb ont­moet.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets