Dagboekfragment uit een leven niet geleefd

Lief dag­boek,

het is alweer lang gele­den dat… Nee! Laat ik maar gewoon de waar­heid neer­schrij­ven. Waar­om die arro­gan­tie dat ik meen reke­ning te moe­ten hou­den met het feit dat deze ver­slag­leg­ging van een leven nooit geleefd ooit door iemand gele­zen zal gaan wor­den. De hoog­moed! Dus waar­om die schijn? Juist hier op deze plek die dat niet nodig heeft. Weg met die onzin! Laat ik maar gewoon eer­lijk zijn.

Het is van­daag de eer­ste keer dat ik ein­de­lijk eens iets over mijn tries­te troos­te­lo­ze leven op papier ga zet­ten. Geen leu­gens over een pret­tig dag­je met vrouw en kin­ders in de Efte­ling. En pan­nen­koe­ken na. Plus een grap­pi­ge anek­do­te met de jong­ste in de hoofd­rol. Niets van dat al.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *