Alweer een grap

Ooit was er eens een familielid nog in leven waar ik veel om gaf. Ze kwam veel te vroeg te overlijden. Dat was toen ook al zo. Rondom de dagen van haar begrafenis en ook een tijd daarna trokken we intensief op met haar gezin. Ik kan me nog levendig voor de geest halen dat we geregeld grappen maakten bij het ophalen van allerlei herinneringen. Nadat we ons aanvankelijk wat schuldig voelden bij de soms bijna vrolijke sfeer die af en toe ontstond gingen we er toch mee door. Achteraf beschouwd bleek het in die zware dagen verlichtend te hebben gewerkt. Het was een manier om te voorkomen dat sommigen onder ons finaal zouden instorten. Niet dat het voor iedereen heeft geholpen. Maar toch. Je doet wat je denkt te moeten doen in dat soort onwezenlijke momenten.

Waar we van opgekeken zouden hebben is wanneer een horde niet-uitgenodigde would-be lolbroeken hun ongetwijfeld goede maar ongewenste grappen luidruchtig in de huiskamer hadden gepresenteerd. Onderling therapeutisch lachen om het doorstane en nog te doorstane leed enigszins te relativeren is één ding, om uitgelachen te worden door een groep jolige buitenstaanders is van een geheel andere orde. Gelukkig is ons dat bespaard gebleven. Geen bermtoeristen die al chips etend en cola zuipend het hele gebeuren hard boerend van hard commentaar zitten te voorzien.

Nou snap ik ook wel dat dit geen publieke gebeurtenis was waar iedereen tegenwoordig een mening over dient te hebben (of een grap over meent te moeten maken). Maar zelfs als het dat was geweest, dan was er hooguit een reeks artikelen in de krant verschenen, met misschien bij tijd en wijle een ingezonden brief. Natuurlijk de gebruikelijke roddelpraat bij de lokale buurtsuper. En uiteindelijk de onvermijdelijke grap, in de kroeg of op het voetbalveld, gebracht wanneer de betrokkenen niet binnen hoorbereik zouden zijn. Waardoor de groep rouwenden normaal gesproken van dit alles niet veel zou hebben meegekregen.

Hoe anders gaat dat tegenwoordig. De kruitdampen van een vreselijke schietpartij zijn nog niet opgetrokken of de eerste scherpe grappen verschijnen al op internet en worden binnen de kortste keren doorgestuurd, van commentaar voorzien of leuk gevonden. Met een gretigheid die angstaanjagend overkomt. Sneller en met meer reikwijdte dan de afgevuurde kogels verspreiden de jolige reacties zich over het land, tegelijk en ondoorzichtig verweven met de ‘normale’ nieuwsvoorziening. Voor iedereen te lezen. Want wie zit er nu niet op internet? En wie gebruikt dit medium nu niet als zowat enige vorm van nieuwsgaring?

Voor je het weet bereikt je allerlei lolligs om het gruwelijke nieuws te duiden en te relativeren. Voor je het weet bereikt je allerlei lolligs om lollig te doen over het gruwelijke nieuws. Voor je het weet bereikt je allerlei gruwelijks in een slechte poging om ook lollig te willen zijn. Voor je het weet dat zich een familielid, vriend of bekende onder de slachtoffers bevindt is je al duidelijk gemaakt dat ze onderdeel waren van een grote klucht. Voor je het weet dat zulk een gebeurtenis je diep kan raken is je al duidelijk gemaakt dat je je niet moet aanstellen want zo is het leven nu eenmaal. Lollig.

De rouwenden moeten zich noodgedwongen een tijdlang terugtrekken en afsluiten van het internet willen ze niet ook geconfronteerd worden met de minder leuke kanten van de huidige meepraatcultuur. Heel eventjes zullen ook de niet direct betrokkenen maar wel diep geraakten zich afvragen of ze niet tijdelijk wat minder online moeten zijn.

Maar niet te lang. Want we kunnen eigenlijk niet meer zonder. Zijn gehard geworden. Hebben er langzaamaan geleerd mee om te gaan. Dus er komt een moment dat er aarzelend weer wordt ingelogd. Er een tijdje stilzwijgend wordt meegelezen. Om dan, een beetje schuchter nog, een berichtje te typen. Wie weet, misschien wel iets grappigs. Over iets ergs. Ver weg. Veilig ver weg.

~ ~ ~

5 gedachten over “Alweer een grap

  1. Klopt als een bus! De limieten worden al overschreden door onopgeleide verslaggevers die mensen in shock voor de camera;s zetten. Het schreeuwerige en de domme grappen komen voort uit verstoorde en emotioneel wiebelige breintjes. Veel onvermogen! Ik kan er niet naar kijken en word er boos van.

  2. De nuance is volledig zoek. Mensen weten vaak niet meer wat de impact is van hun hol gezwam. Mensen moet weer leren nadenken voor ze iets zeggen of doen. Goed blog, Peter

  3. .. lijkt me niet lollig om nu dood te gaan.. Voor je het weet zien je familieleden het als ‘hilarische’ cartoon op internet voor het nieuws jou daadwerkelijk heeft kunnen bereiken..

  4. “Er een tijdje stilzwijgend wordt meegelezen. Om dan, een beetje schuchter nog, een berichtje te typen”

    Zoals : “awh dat de #ret nog met die oude rot metro’s rijdt :s totaal geen comfort in die dingen, maar wel de volle mep betalen”

    Of : “Het is koud langs de kant van het voetbalveld, maar als proud mother wil je je zoon laten zien dat je van hem houd toch #supermama #ikbengoed #zienjulliemij

    Laat ik mijn eigen ‘leed’ delen, dan werkt relativerend …….

    Van April, actueler dan ooit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *