Alweer een grap

Ooit was er eens een fam­i­lielid nog in lev­en waar ik veel om gaf. Ze kwam veel te vroeg te over­li­j­den. Dat was toen ook al zo. Ron­dom de dagen van haar begrafe­nis en ook een tijd daar­na trokken we inten­sief op met haar gezin. Ik kan me nog lev­endig voor de geest halen dat we geregeld grap­pen maak­ten bij het ophalen van aller­lei herin­ner­in­gen. Nadat we ons aan­vanke­lijk wat schuldig voelden bij de soms bij­na vrolijke sfeer die af en toe ontstond gin­gen we er toch mee door. Achter­af beschouwd bleek het in die zware dagen ver­lich­t­end te hebben gew­erkt. Het was een manier om te voorkomen dat som­mi­gen onder ons finaal zouden instorten. Niet dat het voor iedereen heeft geholpen. Maar toch. Je doet wat je denkt te moeten doen in dat soort onwezen­lijke momenten.

Waar we van opgekeken zouden hebben is wan­neer een horde niet-uitgen­odigde would-be lol­broeken hun ongetwi­jfeld goede maar ongewen­ste grap­pen luidruchtig in de huiskamer had­den gep­re­sen­teerd. Onder­ling ther­a­peutisch lachen om het doorstane en nog te doorstane leed enigszins te rel­a­tiv­eren is één ding, om uit­gelachen te wor­den door een groep jolige buiten­staan­ders is van een geheel andere orde. Gelukkig is ons dat bespaard gebleven. Geen bermto­eris­ten die al chips etend en cola zuipend het hele gebeuren hard boerend van hard com­men­taar zit­ten te voorzien.

Nou snap ik ook wel dat dit geen pub­lieke gebeurte­nis was waar iedereen tegen­wo­ordig een mening over dient te hebben (of een grap over meent te moeten mak­en). Maar zelfs als het dat was geweest, dan was er hoo­gu­it een reeks artike­len in de krant ver­sch­enen, met miss­chien bij tijd en wijle een inge­zon­den brief. Natu­urlijk de gebruike­lijke rod­del­praat bij de lokale buurt­su­per. En uitein­delijk de onver­mi­jdelijke grap, in de kroeg of op het voet­balveld, gebracht wan­neer de betrokke­nen niet bin­nen hoor­bereik zouden zijn. Waar­door de groep rouwen­den nor­maal gespro­ken van dit alles niet veel zou hebben meegekre­gen.

Hoe anders gaat dat tegen­wo­ordig. De kruit­damp­en van een vre­selijke schi­et­par­tij zijn nog niet opgetrokken of de eerste scherpe grap­pen ver­schi­j­nen al op inter­net en wor­den bin­nen de kort­ste keren doorges­tu­urd, van com­men­taar voorzien of leuk gevon­den. Met een gretigheid die angstaan­ja­gend overkomt. Sneller en met meer reik­wi­jdte dan de afge­vu­urde kogels ver­sprei­den de jolige reac­ties zich over het land, tegelijk en ondoorzichtig ver­w­even met de ‘nor­male’ nieuwsvoorzien­ing. Voor iedereen te lezen. Want wie zit er nu niet op inter­net? En wie gebruikt dit medi­um nu niet als zowat enige vorm van nieuws­gar­ing?

Voor je het weet bereikt je aller­lei lol­ligs om het gruwelijke nieuws te duiden en te rel­a­tiv­eren. Voor je het weet bereikt je aller­lei lol­ligs om lol­lig te doen over het gruwelijke nieuws. Voor je het weet bereikt je aller­lei gruwelijks in een slechte poging om ook lol­lig te willen zijn. Voor je het weet dat zich een fam­i­lielid, vriend of bek­ende onder de slachtof­fers bevin­dt is je al duidelijk gemaakt dat ze onderdeel waren van een grote klucht. Voor je het weet dat zulk een gebeurte­nis je diep kan rak­en is je al duidelijk gemaakt dat je je niet moet aanstellen want zo is het lev­en nu een­maal. Lol­lig.

De rouwen­den moeten zich noodged­won­gen een tijd­lang terugtrekken en afs­luiten van het inter­net willen ze niet ook gecon­fron­teerd wor­den met de min­der leuke kan­ten van de huidi­ge meep­raat­cul­tu­ur. Heel even­t­jes zullen ook de niet direct betrokke­nen maar wel diep ger­aak­ten zich afvra­gen of ze niet tijdelijk wat min­der online moeten zijn.

Maar niet te lang. Want we kun­nen eigen­lijk niet meer zon­der. Zijn gehard gewor­den. Hebben er langzaa­maan geleerd mee om te gaan. Dus er komt een moment dat er aarze­lend weer wordt ingel­ogd. Er een tijd­je stilzwi­j­gend wordt meegelezen. Om dan, een beet­je schuchter nog, een bericht­je te typen. Wie weet, miss­chien wel iets grap­pigs. Over iets ergs. Ver weg. Veilig ver weg.

~ ~ ~

  • Klopt als een bus! De lim­i­eten wor­den al over­schre­den door onopgelei­de ver­slaggev­ers die mensen in shock voor de camera;s zetten. Het schree­uw­erige en de domme grap­pen komen voort uit ver­sto­orde en emo­tion­eel wiebe­lige brein­t­jes. Veel onver­mo­gen! Ik kan er niet naar kijken en word er boos van.

  • De nuance is volledig zoek. Mensen weten vaak niet meer wat de impact is van hun hol gezwam. Mensen moet weer leren nadenken voor ze iets zeggen of doen. Goed blog, Peter

  • .. lijkt me niet lol­lig om nu dood te gaan.. Voor je het weet zien je fam­i­liele­den het als ‘hilar­ische’ car­toon op inter­net voor het nieuws jou daad­w­erke­lijk heeft kun­nen bereiken..

  • Er een tijd­je stilzwi­j­gend wordt meegelezen. Om dan, een beet­je schuchter nog, een bericht­je te typen”

    Zoals : “awh dat de #ret nog met die oude rot metro’s rijdt :s totaal geen com­fort in die din­gen, maar wel de volle mep betal­en”

    Of : “Het is koud langs de kant van het voet­balveld, maar als proud moth­er wil je je zoon lat­en zien dat je van hem houd toch #super­ma­ma #ikben­goed #zien­jul­liemij

    Laat ik mijn eigen ‘leed’ delen, dan werkt rel­a­tiv­erend .……

    Van April, actuel­er dan ooit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets