Alweer een grap

Ooit was er eens een fami­lie­lid nog in leven waar ik veel om gaf. Ze kwam veel te vroeg te over­lij­den. Dat was toen ook al zo. Rond­om de dagen van haar begra­fe­nis en ook een tijd daar­na trok­ken we inten­sief op met haar gezin. Ik kan me nog leven­dig voor de geest halen dat we gere­geld grap­pen maak­ten bij het opha­len van aller­lei her­in­ne­rin­gen. Nadat we ons aan­van­ke­lijk wat schul­dig voel­den bij de soms bij­na vro­lij­ke sfeer die af en toe ont­stond gin­gen we er toch mee door. Ach­ter­af beschouwd bleek het in die zwa­re dagen ver­lich­tend te heb­ben gewerkt. Het was een manier om te voor­ko­men dat som­mi­gen onder ons finaal zou­den instor­ten. Niet dat het voor ieder­een heeft gehol­pen. Maar toch. Je doet wat je denkt te moe­ten doen in dat soort onwe­zen­lij­ke momen­ten.

Waar we van opge­ke­ken zou­den heb­ben is wan­neer een hor­de niet-uit­ge­no­dig­de would-be lol­broe­ken hun onge­twij­feld goe­de maar onge­wens­te grap­pen luid­ruch­tig in de huis­ka­mer had­den gepre­sen­teerd. Onder­ling the­ra­peu­tisch lachen om het door­sta­ne en nog te door­sta­ne leed enigs­zins te rela­ti­ve­ren is één ding, om uit­ge­la­chen te wor­den door een groep joli­ge bui­ten­staan­ders is van een geheel ande­re orde. Geluk­kig is ons dat bespaard geble­ven. Geen berm­toe­ris­ten die al chips etend en cola zui­pend het hele gebeu­ren hard boe­rend van hard com­men­taar zit­ten te voor­zien.

Nou snap ik ook wel dat dit geen publie­ke gebeur­te­nis was waar ieder­een tegen­woor­dig een mening over dient te heb­ben (of een grap over meent te moe­ten maken). Maar zelfs als het dat was geweest, dan was er hoog­uit een reeks arti­ke­len in de krant ver­sche­nen, met mis­schien bij tijd en wij­le een inge­zon­den brief. Natuur­lijk de gebrui­ke­lij­ke rod­del­praat bij de loka­le buurt­super. En uit­ein­de­lijk de onver­mij­de­lij­ke grap, in de kroeg of op het voet­bal­veld, gebracht wan­neer de betrok­ke­nen niet bin­nen hoor­be­reik zou­den zijn. Waar­door de groep rou­wen­den nor­maal gespro­ken van dit alles niet veel zou heb­ben mee­ge­kre­gen.

Hoe anders gaat dat tegen­woor­dig. De kruit­dam­pen van een vre­se­lij­ke schiet­par­tij zijn nog niet opge­trok­ken of de eer­ste scher­pe grap­pen ver­schij­nen al op inter­net en wor­den bin­nen de kort­ste keren door­ge­stuurd, van com­men­taar voor­zien of leuk gevon­den. Met een gre­tig­heid die angst­aan­ja­gend over­komt. Snel­ler en met meer reik­wijd­te dan de afge­vuur­de kogels ver­sprei­den de joli­ge reac­ties zich over het land, tege­lijk en ondoor­zich­tig ver­we­ven met de ‘nor­ma­le’ nieuws­voor­zie­ning. Voor ieder­een te lezen. Want wie zit er nu niet op inter­net? En wie gebruikt dit medi­um nu niet als zowat eni­ge vorm van nieuws­ga­ring?

Voor je het weet bereikt je aller­lei lol­ligs om het gru­we­lij­ke nieuws te dui­den en te rela­ti­ve­ren. Voor je het weet bereikt je aller­lei lol­ligs om lol­lig te doen over het gru­we­lij­ke nieuws. Voor je het weet bereikt je aller­lei gru­we­lijks in een slech­te poging om ook lol­lig te wil­len zijn. Voor je het weet dat zich een fami­lie­lid, vriend of beken­de onder de slacht­of­fers bevindt is je al dui­de­lijk gemaakt dat ze onder­deel waren van een gro­te klucht. Voor je het weet dat zulk een gebeur­te­nis je diep kan raken is je al dui­de­lijk gemaakt dat je je niet moet aan­stel­len want zo is het leven nu een­maal. Lol­lig.

De rou­wen­den moe­ten zich nood­ge­dwon­gen een tijd­lang terug­trek­ken en afslui­ten van het inter­net wil­len ze niet ook gecon­fron­teerd wor­den met de min­der leu­ke kan­ten van de hui­di­ge mee­praat­cul­tuur. Heel even­tjes zul­len ook de niet direct betrok­ke­nen maar wel diep geraak­ten zich afvra­gen of ze niet tij­de­lijk wat min­der onli­ne moe­ten zijn.

Maar niet te lang. Want we kun­nen eigen­lijk niet meer zon­der. Zijn gehard gewor­den. Heb­ben er lang­zaam­aan geleerd mee om te gaan. Dus er komt een moment dat er aar­ze­lend weer wordt inge­logd. Er een tijd­je stil­zwij­gend wordt mee­ge­le­zen. Om dan, een beet­je schuch­ter nog, een bericht­je te typen. Wie weet, mis­schien wel iets grap­pigs. Over iets ergs. Ver weg. Vei­lig ver weg.

~ ~ ~

5 Replies to “Alweer een grap”

  1. Klopt als een bus! De limie­ten wor­den al over­schre­den door onop­ge­lei­de ver­slag­ge­vers die men­sen in shock voor de camera;s zet­ten. Het schreeu­we­ri­ge en de dom­me grap­pen komen voort uit ver­stoor­de en emo­ti­o­neel wie­be­li­ge brein­tjes. Veel onver­mo­gen! Ik kan er niet naar kij­ken en word er boos van.

  2. De nuan­ce is vol­le­dig zoek. Men­sen weten vaak niet meer wat de impact is van hun hol gezwam. Men­sen moet weer leren naden­ken voor ze iets zeg­gen of doen. Goed blog, Peter

  3. .. lijkt me niet lol­lig om nu dood te gaan.. Voor je het weet zien je fami­lie­le­den het als ‘hila­ri­sche’ car­toon op inter­net voor het nieuws jou daad­wer­ke­lijk heeft kun­nen berei­ken..

  4. Er een tijd­je stil­zwij­gend wordt mee­ge­le­zen. Om dan, een beet­je schuch­ter nog, een bericht­je te typen”

    Zoals : “awh dat de #ret nog met die oude rot metro’s rijdt :s totaal geen com­fort in die din­gen, maar wel de vol­le mep beta­len”

    Of : “Het is koud langs de kant van het voet­bal­veld, maar als proud mother wil je je zoon laten zien dat je van hem houd toch #super­ma­ma #ikben­goed #zien­jul­lie­mij

    Laat ik mijn eigen ‘leed’ delen, dan werkt rela­ti­ve­rend .……

    Van April, actu­e­ler dan ooit

Comments are closed.