Dupe

De kiend­jes, die zin alti­jd de dupe.” Ik hoorde het niet één keer, maar meerdere keren, die bewuste mid­dag. En ik dacht, ‘dupe’, wat een raar woord. En natu­urlijk, dat dacht ik niet. Ik had het wel willen denken, of desnoods aan iets anders, maar eerlijk is eerlijk, ik dacht geen van dat alles. Het bleef heel leeg in mijn hoofd. Op wat suizen na. Gelu­id dat je alleen hoort wan­neer alle gelu­id is verd­we­nen. In plaats van denken keek ik alleen maar naar ‘die kiend­jes’. Zag ze spe­len in het zand, spet­teren in het water en con­tinu druk klet­send. In plaats van denken zat ik te hopen. Hopen dat de tijd een tijd­je zou bli­jven stil­staan. Even geen dupes.

~ ~ ~

Ook gepub­liceerd op www.120w.nl

~ ~ ~

4 Comments

Geef een reactie