Had gekund

Na het vlam­men­de 50-jaars­par­tij­tje van mijn ande­re helft dat tot diep in de och­tend was door­ge­gaan, ston­den de twee vroeg­ont­waak­te klein­jon­ge­ren reeds tus­sen 6 en 7 uur aan bed te wach­ten tot­dat ik zou opstaan. De uit­slo­vers! Had­den zij gis­ter staan swin­gen zoals ik gedaan heb op de keu­ken­ta­fel, dan had­den ze nu niet de puf gehad om vrij van spier­pijn uit hun logeer­bed­jes te kun­nen klim­men. Maar ze ston­den dus aan mijn bed en zodra ze zagen dat ik de bloed­door­lo­pen oog­jes een streep­je open had (om de gehe­le ver­de­re dag niet wezen­lijk ver­der open te gaan) spron­gen ze met veel enthou­si­as­me op mijn ver­kreu­kel­de lichaam dat geluk­kig nog boven­wet­te­lijk alco­hol­ver­doofd niets van deze inbreuk op de pri­va­cy mee­kreeg.

Niet veel later zaten we bui­ten­wet­te­lijk in de auto op weg naar bestem­min­gen die het ene oor in gin­gen maar die ik er het ande­re oor niet uit kreeg. We moesten vol­gens het logeer­kroost toch echt hoog­no­dig naar enke­le speel­goed­win­kels want alles, maar dan ook alles was aan ver­van­ging toe: de hijs­kraan, de brand­weer­au­to, de vuil­nis­wa­gen, en hier stop ik de ver­de­re opsom­ming om dit blog bene­den de 1000+ woor­den te hou­den. In de eer­ste niet per­sé de bes­te win­kel aan­ge­ko­men stond ik het grut qua­si-geïn­te­res­seerd in de gaten te hou­den ter­wijl ik eigen­lijk meer spleet­oog had voor de vele jong geleerd vroeg gebaard vrouw­tjes, die post-nataal ver­veeld  even­zeer tegen hun zin zich in deze troos­te­lo­ze omge­ving ophiel­den. Het was de moei­te van mijn ogen ver­der trach­ten open te krij­gen niet waard.

Net toen ik van plan was de dichts­bij­zijn­de kof­fie­paal op te zoe­ken hoor­de ik een man­nen­stem met lui­de ver­hef­fing iets in hoogst­waar­schijn­lijk het plaat­se­lijk dia­lect te ber­de bren­gen. Ik kon het dus niet ver­staan. De bui­ten­lands­ge­tin­te speel­goed­schap­pen­vul­ler zat dui­de­lijk met het­zelf­de pro­bleem. Gebroe­der­lijk (en waar­om niet? Ten­slot­te zijn de kri­tiek­lo­ze vol­gers van Geert nog steeds niet meer dan slechts gedo­gers van een kabi­net waar alleen een min­der­heid van Neder­land een heil­staat in ziet) pro­beer­den we de hoog­rood­aan­ge­lo­pen man tot rede te bren­gen. Waar­bij ik moet aan­te­ke­nen dat het voor­al ik niet was die daar­in het voor­touw nam. Mijn bij­dra­ge bestond geheel uit het men­taal steu­nen van de dap­pe­re win­kel­be­dien­de die op rus­ti­ge toon vroeg wat er nu eigen­lijk aan de hand was. In iets meer ABN kwam het ver­haal in hor­ten en sto­ten tot stand: Hij was onte­vre­den! Over het aan­bod in de win­kel. De gehan­teer­de prij­zen. Het wei­nig behulp­za­me per­so­neel. Zijn zeu­ren­de kin­de­ren. Slech­te huwe­lijk. Werk. Neder­land. Kli­maat. Voet­bal­uit­sla­gen.

En de gedul­di­ge hulp­ver­le­ner bleef beleefd luis­te­ren. Tot­dat de man was uit­ge­raasd. Daar­na zoch­ten ze geza­men­lijk de kin­de­ren die her en der in de win­kel klei­ne scha­de­pos­ten had­den aan­ge­richt. Daar was de man uit­ein­de­lijk niet onte­vre­den over. Dat vond hij nor­maal. Gerust­ge­steld en uiter­lijk tevre­den ver­liet hij de win­kel. Op weg naar een vol­gend moment van tota­le ont­luis­te­ring.

Nog vol van bewon­de­ring voor het ade­qua­te optre­den trak­teer­de ik mijn klein­grut op teveel aan­vul­lin­gen in het wagen­park en de licht­ge­kleur­de als­ook -ver­bijs­ter­de cri­sis­ma­na­ger op een flin­ke fooi. In de auto op weg naar huis nam ik me voor een vlam­mend blog te schrij­ven over deze schrij­nen­de van­zelf­spre­kend­heid der pri­mi­tie­ve blan­ke pri­maat om zich het cen­trum van het uni­ver­sum te wanen, met alle bij­ko­men­de ellen­de van­dien voor dege­nen die ver­ant­woor­ding die­nen af te leg­gen waar­om zijn uni­ver­sum niet het para­dijs op aar­de is.

Maar voor­als­nog had ik bij thuis­komst een vlam­men­de kop­pijn die hel­der ana­ly­tisch schrij­ven voor­als­nog niet moge­lijk maak­te. Ook moet ik beken­nen dat veel van dit ver­haal niet geheel waar­heids­ge­trouw is. Ech­ter, het had gekund. Het had gekund.

~ ~ ~

Over­le­ven­de
Ward

2 reacties op “Had gekund”

Reacties zijn gesloten.