I cannot put my finger on it now

Zacht pulserend hangt het bolletje in de hoek van mijn slaapkamer. Altijd in dìe hoek welke uit zicht is. Ik kan draaien wat ik wil maar het bolletje draait met me mee. Het is constant achter me. Hoe ik weet dat het een bolletje is? Omdat ik het niet gezien hoef te hebben om te weten dat het zo is. Dat heeft zich al aan mij geopenbaard. Wat ik ook weet is dat het bolletje weliswaar heel klein is, maar dat ik het toch niet kan vastpakken. Het is groter dan de gehele ruimte. En is geduldig. Zolang ik mij kan herinneren wacht het al. Sinds ik het de eerste keer dacht te zien. Vanuit mijn wieg. Achter mijn moeder.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *