I cannot put my finger on it now

Zacht pul­se­rend hangt het bol­le­tje in de hoek van mijn slaap­ka­mer. Altijd in dìe hoek wel­ke uit zicht is. Ik kan draai­en wat ik wil maar het bol­le­tje draait met me mee. Het is con­stant ach­ter me. Hoe ik weet dat het een bol­le­tje is? Omdat ik het niet gezien hoef te heb­ben om te weten dat het zo is. Dat heeft zich al aan mij geo­pen­baard. Wat ik ook weet is dat het bol­le­tje wel­is­waar heel klein is, maar dat ik het toch niet kan vast­pak­ken. Het is gro­ter dan de gehe­le ruim­te. En is gedul­dig. Zolang ik mij kan her­in­ne­ren wacht het al. Sinds ik het de eer­ste keer dacht te zien. Van­uit mijn wieg. Ach­ter mijn moe­der.

~ ~ ~

Ook gepu­bli­ceerd op http://120w.nl

~ ~ ~