I cannot put my finger on it now

Zacht pulserend hangt het bol­let­je in de hoek van mijn slaap­kamer. Alti­jd in dìe hoek welke uit zicht is. Ik kan draaien wat ik wil maar het bol­let­je draait met me mee. Het is con­stant achter me. Hoe ik weet dat het een bol­let­je is? Omdat ik het niet gezien hoef te hebben om te weten dat het zo is. Dat heeft zich al aan mij geopen­baard. Wat ik ook weet is dat het bol­let­je weliswaar heel klein is, maar dat ik het toch niet kan vast­pakken. Het is grot­er dan de gehele ruimte. En is geduldig. Zolang ik mij kan herin­neren wacht het al. Sinds ik het de eerste keer dacht te zien. Vanu­it mijn wieg. Achter mijn moed­er.

~ ~ ~

Ook gepub­liceerd op http://120w.nl

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets