#uitdekastdag

Zater­dag bereik­te ons het nieuws dat Min­is­ter de Jager van Economis­che Zak­en uit de kast gekomen was. Inder­daad. Het werd als nieuws gebracht. Niet veel lat­er was het op twit­ter een run­ning gag om onder de hash­tag #uit­dekastdag een ont­boezem­ing wereld­kundig te mak­en. Velen grepen dit aan om iets vol­sla­gen belache­lijks te delen, waar­bij ik me afvroeg of dit te mak­en zou hebben met hun wereld­beeld over de sex­uele geaard­heid van hun mede­mens. Dit neemt niet weg dat ik serieus bij mezelf te rade ging over een kant van mezelf die ik tot nu toe nog met nie­mand had dur­ven delen. Ik was bezig met het bijw­erken van de gebruik­te tags op mijn blogsite en het antwo­ord stond lev­ens­g­root op het scherm te schree­uwen om aan­dacht. Het duurde even voor­dat het kwart­je viel. Van de 245 tags die ik aan mijn blogs gehangen heb, is ‘liefde’ de meest gebruik­te. Nog steeds niet geheel over­tu­igd van de reik­wi­jdte van dit feit, klik­te ik de tag aan en begon door de ges­e­lecteerde blogs te scrollen. Ik kon er niet langer omheen en deelde mijn geheim met mijn vol­gers: “Ik ben een f*cking roman­ti­cus gewor­den!” Wat voor diege­nen die mij van vroeger ken­nen best wel als een omwen­tel­ing gezien kan wor­den.

Maar ik had nog niet op de ‘send’-knop gedrukt of ik had al spi­jt. Geen schaamte van­wege de onthulling. Eerder het besef dat ik diep in mijn hart iets anders de wereld had willen sturen. Echter de tweet was getweet en 2x uit de kast komen is net zoi­ets als een dubbele ontken­ning. Dan zit je voor je het weet weer terug in de kast. Dus liet ik het erbij. Tot van­mid­dag.

Al de gehele dag en alle voor­gaande dagen bestond het gesprek op twit­ter (maar net zo goed op face­book, hyves en wat dies meer zij) voor het meren­deel uit over en weer ges­lingerde hatelijkhe­den als sfeer­volle aan­loop naar de Ned­er­landse bek­er­fi­nale tussen Ajax en Twente. Het was van een bedroevend niveau. En het bleef maar door­gaan. Iedereen had de waarheid in pacht. Sup­port­ers van de twee clubs die de finale bereikt had­den gin­gen meer en meer tegen­over elka­ar staan. Sup­port­ers van de andere clubs die uit­geschakeld waren voor de finale kozen kamp en stook­ten het vuurt­je verder op. Alles door­drenkt met het enge fanatisme en harde cynisme wat het moeil­ijk maakt te geloven dat de spaarzame humor in de bericht­en wel­ge­meend was. Het had op mij het effect wat het de laat­ste jaren steeds vak­er heeft: alle plezi­er om de wed­stri­jd te gaan zien op tv was allang verd­we­nen. Weet wel, dit heeft meer met mij te mak­en dan dat ik hier een beklag ga doen over hoe veel beter het vroeger was. Dat is niet zo. Voet­bal­sup­port­ers zijn alti­jd al zo geweest. Ik kan dat weten want was er ooit ook een­t­je. Ja, u leest het goed. Was. Maar ik ben allang afge­haakt. Ruim voor­dat ik het zelf doorhad. Op de automa­tis­che piloot of uit gewoonte ben ik veel te lang doorge­gaan met geac­cepteerde reac­ties te geven passend in het herken­bare patroon waar alles al bij voor­baat vast ligt. Waar­door het kijken naar een willekeurige wed­stri­jd ook al hele­maal ingek­leurd was. En steeds vak­er min­der leuk.

Dus kom ik een dag na #uit­dekastdag alsnog verder uit de kast: “Mijn liefde voor het voet­bal is voor­bij.” Met pijn in het hart keer ik me van haar weg. En wee degene die komt aanzetten met de opmerk­ing dat dit te mak­en heeft met de club waar­van ik sup­port­er was. Dat is net zo kortzichtig als dat een foute man zou bew­eren dat een les­bi­enne alleen maar les­bisch is omdat ze hem nog nooit heeft ont­moet. Durf toe te geven dat liefde over kan gaan. Denk niet dat voet­bal hierin een uit­zon­der­ing kan zijn. Neem dat nu aan van een f*cking roman­ti­cus. En ook dat het pijn doet.

~ ~ ~

4 Comments

Voor mij behoor­lijk onvoorstel­baar, want los van mijn Feyeno­order-schap kan ik enorm geni­eten van leuke pot­jes voet­bal, zow­el van fanatieke jonge men­nekes als van gere­specteerde topteams.
Maar goed, that’s me. Los van alle min­der leuke bijver­schi­jnse­len vind ik het nou een­maal een prachtig spel­let­je.
Maar er is idd ook nog meer op de wereld. 😉

Geef een reactie